όλοι μαζι για το Γιώργο ( stand by him)

''Στην Άνοιξη λοιπόν!''
(Όλοι μαζί για τον Γιώργο )
Απολυμένος και ανασφάλιστος, χτυπημένος απ' τον καρκίνο: υπάρχει όμως ελπίδα - και βρίσκεται στο Six D.O.G.S!

Ο Γιώργος Κανταρτζόπουλος (γνωστός στο ίντερνετ ως George Kant) πάσχει από μια σπάνια περίπτωση λεμφώματος non hodgkin με εξέλιξη σε κεντρικό νευρικό σύστημα και εγκέφαλο. 
Στο Blog του διατήρεί μια στήλη πού περιγράφει την περιπέτεια του με χιούμορ, ρεαλισμό και ειλικρίνεια. 
  Σε αυτό το στάδιο οι δαπάνες νοσηλείας και οι διάφορες θεραπείες απαιτούν πολύ σημαντικά χρηματικά ποσά, τα οποία δεν καλύπτονται από τα δημόσια νοσοκομεία ενώ απολυμένος και ανασφάλιστος από τις αρχές του 2012.  
 Για αυτό το λόγο, η SAE Student Band και οι Music Virus από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου διοργανώνουν την Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου, μία μουσική εκδήλωση 
στο Six Dogs (6-8 Aβραμιώτου, Μοναστηράκι), 
με στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για τις θεραπείες του Γιώργου.
  
 το  εμαθα κι εγω απο την  www.lifo.gr

 Οσοι μπορούμε ακόμη , 
ας βοηθήσουμε αυτο το παιδί

*SIX D.o.g.s.: Είσοδος Το βράδυ της εκδήλωσης, στην είσοδο θα υπάρχει η δυνατότητα επιπλέον οικονομικής υποστήριξης. Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00
 | Η εκδήλωση ξεκινάει στις 21:30 Θα εμφανιστούν η SAE Student Band και τα ταλαντούχα πιτσιρίκια Music Virus από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου. 
  Όποιος επιθυμεί να βοηθήσει μπορεί να καταθέσει οποιοδήποτε ποσό (και 1 ευρώ μετράει) στους παρακάτω λογαριασμούς. ΚΑΝΤΑΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΒΑΝ: GR07 0110 1750 0000 1756 3218 282 



EUROBANK ΙΒΑΝ: GR8402602540000950200390645
Επίσης μέσω paypal: virtualsounds@gmail.com (δε χρειάζεται να έχει Paypal για να βάλεις χρήματα σε Paypal account άλλου). Πηγή: www.lifo.gr

τα λογια ειναι περιττά (βολτες στη πόλη)

βόλτες στη πολη

to know us better

hello-na  πρεπει να πας φέτος

αδειο σπίτι γεματο αγαπη

ονειρα αναρχικά (!)

αυτη η μηλοπιτα αξιζει οσο 100 γαμισια

που να ξερε η καλογρια οτι,,,

θα εβαζα τον μπομπ απο κατω της

Αθήνα

βικτωρια μια πλατεια
που δεν την αγαπησε κανεις
(μονο οι ξενοι της )

Από το άλμπουμ "Η μουσική που παίζουν στο βυθό".

Τραγουδάει ο Γιάννης Παλαμίδας.

Η στιγμή που γεννήθηκε, μα να ζήσει φοβήθηκε.

το μαχαίρι που έσπασε και με αίμα δε μέθυσε.

Η χαμένη γαλήνη μου, το πιο μαύρο παιχνίδι μου,

ο χαμός στο κεφάλι μου, η πολύχρωμη ζάλη μου.

Η σιωπή που μου μίλησε, ο θυμός που με φίλισε,

το μετάξι που σάπισε, το ταξίδι σου άρχισε.

Δύο μάτια κοιτάχτηκαν, μες στο χρώμα τους χάθηκαν,

το άρωμα που εξατμίστηκε και απ΄την μνήμη μου κρύφτηκε.

Και όλο αποχαιρετιόμαστε, το κενό μοιραζόμαστε,

με τους ίσκιους μας μοιάζουμε και τη νύχτα τρομάζουμε.

Το μπουκάλι στα πόδια μου, τα αδιάφορα λόγια μου,

η μπαλάντα που αγρίεψε και το τέλος της γύρεψε.

1130 μερες μετά...

Πως περνά έτσι ο καιρός

Να σα ήταν χτες που έγραφα αυτήν εδώ την ανάρτηση για την απρόσμενη

Συγκατοίκηση μας, τι άγχος  τοτε ε?

Και να που σημερα πια, φεύγεις για το δικό σου δυαράκι, λίγο  πιο κάτω

Σε άλλη γειτονιά

Και τι δεν είχαν αυτά τα  δυο χρονια στο σπίτι μας

Καυγάδες, αγάπες, σεξ ατελείωτα, γλυκά , πολλά γλυκά

Παρά πολλά γλυκα,

ταινίες, ήσυχες βραδιές, 

πρωινά ξυπνήματα

βραδινες αυπνιες

Βαλίτσες και ταξίδια, 

κλανιτσες πρωινές, 

γρίπες, επεμβάσεις

Τα ταπερ της μάμας, 

βραδινές ξαφνικές  βόλτες όπου τα μαύρα μας χάλια, φώτιζαν τα  αστερία του αθηναϊκού ουρανού

Γέλια  & δάκρυα, 

ένα πιτογυρο κολλημένο στο ταβάνι μετά από καυγά

Και τι δεν είχαν..

Nιωθω περίεργα που φεύγεις

Κατάφερες να κάνεις αυτό το σπίτι να νιώσει 

ότι ανήκεις εδώ

Και  ανήκεις εδώ

Κατάφερες να διαγράψεις 

όλες τις ατυχες ιστορίες της ζωής μου

Και μας βρίσκει αυτή η ιστορία 3 χρονια μετά

 από κείνο το τυχερό απόγευμα στα Εξάρχεια

 πιο δυνατούς από ποτέ

Χίλιες εκατόν τριάντα μέρες μετά  ε

Απόψε το παληορτηγακι του μπαμπά, θα έρθει θα πάρει τα χαρτοκιβώτια

 Τις σακουλες  το γραφείο 

Θα τα πάρει όλα

Μαζι θα βάλω κρυφά κι μια ευχή, 

στο φορτηγάκι ,

 να πάνε όλα καλά.

Ε δε πας και στην άκρη του κόσμου