Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

καλη ανασταση



















Μουσική Ευανθία Ρεμπούτσικα Στίχοι Ελένη Ζιώγα Από το τελευταίο cd της Αλκηστις Πρωτοψάλτη σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα με τίτλο - Για που τραβάς ελπίδα - Ετος κυκλοφορίας 2012 Heaven music
Ν’ ανεμίζει στο κατάρτι η ζωή
να φεγγίζουν όλα τ’ άστρα στο πανί
και να 'χουμε μια θάλασσα γυαλί.

Να φουλάρουμε μ’ ελπίδες και φιλιά
να ξεχάσουμε τις πίκρες στη στεριά
και να 'ναι καλοτάξιδη η καρδιά.

Βάλε πλώρη
γι αυτά που ονειρευτήκαμε
για το αύριο πρόσω ολοταχώς
μια συγγνώμη 
και ξαναγεννηθήκαμε
μια αγκαλιά και η αγάπη ωκεανός.

Να χαράζει η φαντασία διαδρομές
να μετράνε για αιώνες οι στιγμές
και να 'ναι καλοκαίρια οι εποχές.

Να σαλπάρει συντροφιά μας
κι όλη η γη
να γλεντάμε με κιθάρες
και κρασί
και να 'ναι πάντα
η θάλασσα γυαλί.




Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Το έσχατο έρμα


Αντιγραφω απο το συλλογη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Μου είπες: "μύρισε τη νύχτα για μένα"
κι εγώ πνίγηκα από την απουσία τόσων φίλων
μάτωσα, από χιλιάδες αγκάθια κομμένης απότομα αγάπης
ανάμεσα σε νέες πατρίδες και παλιές

χρόνια μετά
θα αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε πραγματικά
και τι από τις ρίζες μας απέμεινε

μόνο αναγνωριστικό
ετούτη η μυρωδιά της νύχτας
που ποτέ δε μπορέσαμε να μοιραστούμε
αλλά, κατάσαρκα φυλάττουμε ως Θερμοπύλες
καθένας μόνος του
σε τόπους ξένους, ξένοι κι εμείς
ακατανόητοι, άμαθοι και αφελείς
πνιγμένοι, μόνοι

για τη στιγμή εκείνη
της συνάντησης
που ούτε καν προβλέπεται
προς το παρόν πως
θα υπάρξει




λιγα λογια για τον Τελλο

Ανατολικα της εδεμ
η λασκαρη ασπρομαυρη φευγει
να βρει τον αντρα της ζωης της
Η Amy winehouse σιγοτραγουδα
για την αγαπη που ειναι ενα παιχνιδι απο χερι χαμενο
και εγω κλεινω τα application της συμφορας
και του ατελιωτου loop
κοιταω το κινητο
το πεταω στη θαλασσα
και κρατω το βιβλιαρακι του Τελλου
Η αγαπη και η ποιηση θα σωσει το κοσμο
Α και Τελλο
υπαρχει το Για παντα
και θα το ζησω
αυτα!






Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

ο κηπος εμπαινε στη θαλασσα


Καθομαι τωρα σαυτο το το κηπο των τραυματων ,
 που μπαινει στη θαλασσα
κυριολεκτικα
 μυριζουν τα ζουμπουλια 
και παιζει το πλεηλιστ  της η θαλλασα
Εφτασα στα μισα  σχεδον της ζωης για να  καταλαβω 
πως όποιο μέρος της γης και να επισκεφτώ 
εδω ανήκω
εδω στο κήπο των προγόνων μου
Αυτά τα ελαιόδεντρα που με σκίαζαν από 3 χρονών μωρό 
καθώς η μάνα μου μάζευε τις ελιές
και ο πατέρας με το τρίκυκλο τις μετέφερε για λαδι στο λιοτρίβι
και αυτές οι παλιές βοκαμβιλιες αρχόντισσες του κήπου
ποια Νέα Υόρκη, Ποια Λισσαβόνα και ποιο Λονδίνο
μονό αυτός ο κήπος σήμερα με συγκινεί τόσο
Και για χρόνια τον  μισούσα 
είχα νευρα  γιατί μου έκλεβε τα καλοκαίρια
και στιγμές
μα τελικά έτσι έπρεπε να γίνουν 
ήταν γραμμένα στα φύλλα της πορτοκαλιάς του πατέρα
και της μηλιάς
κι ας ειμαι μονος ξανα μα οχι μονος

τα τζιτζίκια ,
 στο μυστικό τους τραγούδι
τα έλεγαν όλα...
μα ήμουν  μεγάλος και δε το καταλάβαινα