Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

θέλω να μείνω κι άλλο εδώ

αντιγραφω από τη  lifo.gr


Ο 30χρονος Αποστόλης, γνωστός στο twitter ως @moloch82 έχασε την περασμένη Κυριακή την μάχη με τον καρκίνο. Μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου μιλούσε καθημερινά με διάφορους χρήστες που είτε γνώριζε είτε δεν είχε συναντήσει ποτέ στην ζωή του. Στο hashtag #TolislovedMaria εκδήλωνε συνεχώς την αγάπη του για την Μαρία που ήταν μαζί από τα δεκαοκτώ τους.
Στο blog του docamioc κατέγραφε την περιπέτεια της υγείας του ανάμεσα σε άλλα. Το τελευταίο ποστ ήταν στις 7 Ιουλίου. Το προτελευταίο στις 17 Απριλίου όπου γράφει τα εξής:


«Φυσικά και σκέφτομαι το θάνατο. Τυπικά τουλάχιστον οι πιθανότητες επιβίωσης στον αγώνα μου είναι σημαντικά εναντίον μου. Σε στιγμές φιλοσοφίας όμως καταλαβαίνω το εξής: είμαστε όντα περίεργα αγαπητέ. Ο θάνατος μου θα έρθει -μάλλον- είτε στον ύπνο μου, είτε σε κάποιο κώμα, είτε με κάποια ανακοπή, στα πλαίσια του καρκίνου. Μάλλον. Υπάρχουν ελπίδες να σκάσω από το φαγητό νωρίτερα. Μετά το θάνατό μου όμως για μένα μαύρο. Ένας βαθύς ασυνείδητος ύπνος. Μετά τίποτα. Ούτε ανησυχία, ούτε σκέψεις, ούτε πόνος, ούτε φόβος, ούτε αγάπη, ούτε έρωτας, ούτε γέλιο, ούτε κλάμα. Τίποτα. Τότε τι φοβόμαστε; Τι μας
νοιάζει το μετά αν δεν θα είμαστε εκεί για να το αντιληφθούμε; Καταλήγω ότι απλώς κάποιους τους αγαπάμε πιο πολύ από εμάς. Φοβάμαι περισσότερο πια για το τι θα απογίνουν οι άλλοι, κάποιοι περισσότερο από άλλους. Για τον πόνο που θα τους προξενήσω, το ότι δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα για να το πάρω πίσω. Δεν είμαστε τόσο εγωιστικά όντα τελικά. Υπάρχει και η άλλη βέβαια όψη, άκρως εγωιστική. Γιατί να συνεχίζει η ζωή να "ζείται" -παθητική κι ας μην υπάρχει- αν δεν είμαι εγώ στον κόσμο.
Τι μέρες, νύχτες, χαμόγελα, στιγμές με πλεγμένα χέρια, παιχνίδια στην κουζίνα, αδιάφορους καυγάδες, βόλτες στην καλοκαιρινή Αθήνα, ταινίες, βιβλία, μουσικές θα χάσω.
Γράφοντας το παραπάνω, βούρκωσα στις δύο τελευταίες σειρές. Τελικά είμαστε εγωιστές. Θέλω να μείνω κι άλλο εδώ»


κι εγώ βούρκωσα και όλοι βουρκώσαμε , γιατί όλοι έχουμε ένα αγαπημένο δικό μας άνθρωπο που έφυγε έτσι από τη κωλοαρρωστια.
δε ξέρω γιατί την κάνω αυτή την ανάρτηση,
ίσως είναι η ροδια που φυτέψαμε μαζι, λίγο πριν φύγεις, εσύ τη φύτεψες εγώ τη πότισα.
Και σήμερα έφαγα άλλο ένα ροδι.