βρεχει.

βρέχει  βροχή και εικόνες από τα παλιά..

ο παππούς η γιαγιά ο πατέρας ο εαυτός μου παιδί, όλοι ασπρόμαυροι με κοιτώνα..

Τι? Τι σκέπτεστε? Ποσα έχετε δει μέσα από την κορνίζα? Ποσα  ξέρετε

Μπαμπά συγγνώμη που δεν έγινα αυτό που ονειρευόσουν, μήπως κι εσύ έγινες αυτό που χρειαζόμουν?

Έφυγες νωρίς και σε κάθε άλλη απώλεια των άλλων είμαι αναίσθητος, 

Κωλοζωη...

Πάντα όταν επιστρέφω εδω βρέχει και τα δωμάτια μυρίζουν σπανακόπιτα της μάμας και φρεσκάδα από μαλακτικό ρούχων

no need to run and cry ...

Σου χει τύχει να νιώθεις ότι είσαι μέσα σ ένα γυάλινο δωμάτιο,  να βλέπεις έξω τη ζωή, να θες να ζήσεις, και να μην μπορείς να βγεις, να λες κάπου εδω είναι η πόρτα αλλά δε τη βλέπω , και να κλωτσας το τζαμι και να μη σπάει και να λες που θα πάει θα σπάσει...

Κάπου εδω είναι η πόρτα... και από μακριά να ακούγεται το  wonderfull life νωχελικά  με  την φωνή της lara fabian

και θες να βγεις εξω να ξεκουραστεις κει διπλα στη θάλασσα και να το τραγουδήσεις καθώς παίζει στο αϊ-ποντ!