ασωτος on air ετσι ξαφνικα

ετσι ξαφνικα οπως μπαινει το φθινοπωρο
αποψε στις 8 με 10, θεους θεου θελοντος (του αποχανους βεβαιως βεβαιως)
θα μαστε στον  clipartradio 

Δεν θέλω να σου ξαναπώ για όσα συμβαίνουν γύρω μας, τα ξέρεις πια, τα βλέπεις καθημερινά, κάθε λεπτό,

 σε εσένα,

 στους φίλους σου, στους περαστικούς που προλαβαίνεις να ρίξεις ένα γρήγορο,

 συνήθως λυπημένο, βλέμμα. Άφησέ με τώρα να σου πω για τα άλλα, 

άφησέ με να σου πω για εκείνα τα λίγα, 

τα ασήμαντα, που ανακαλύπτω τώρα εγώ, με εσένα, για εσένα

καθεταρτη καθε τεταρτη όμως 
4-6 το απόγευμα
δυσκολη ώρα
ελα να την κανουμε 
πιο εύκοληόμως 
4-6 το απόγευμα
δυσκολη ώρα
ελα να την κανουμε 
πιο εύκολη

η απο χεσιμο η απο πεσιμο.

Ειλικρινα δε ξερω τι ειναι αυτο που ζουμε...

ο ενας βγαζει λιστες με πλουσιους

ο αλλος τις χανει

ο τριτος τις βρισκει και τις δημοσοποιει

ο τεταρτος βγαζει ενταλμα συλληψεως για τον τριτο

λογω παραβίασης των προσωπικών δεδομένων

κι ο πέμπτος αναρωτιέται

ποια προσωπικα δεδομένα καλή μου?

 εδω ο κόσμος πείνασε

άδω ο κόσμος πέφτει από τα μπαλκόνια από απελπισία

άδω ο κόσμος πεινάσε...

 ( με φωνή ψιθυριστά καθώς πας στο σουπερ μάρκετ

και βλέπεις τι μαζεύει από τα σκουπίδια ο κοσμάκης)

 κι ενώ ο κόσμος πεινάει

δε μπορώ να καταλάβω γιατί τα σουπερ μάρκετ δεν ρίχνουν τις τιμές

έχει καταντήσει γελοίο αυτό

και ενώ τα σουπερ μάρκετ δε ρίχνουν τιμές

τις ρίχνει το θέατρο

και καλά κάνει

πολύ χαίρομαι που τις ρίχνει

 και έχει ένα σωρό θεατρικά έργα

να δεις να γελάσεις και να κλάψεις

να νιωσεις να σκεφτεις.

η τέχνη σε καιρούς τέτοιους πάντα ανθίζει

και όχι μονό το θέατρο 

αλλά και οι μουσικές σκηνές της Αθήνας 

και τα μεγάλα μουσικό μαγαζί

όλοι δηλώνουν οτι έχουν ρίξει το κασέ τους

και οτι οι τιμές ειναι προσιτές

αμ  κάνε κι αλλιώς κούκλα μου 

την σιλικόνη και το μποτξ

 τα έχεις ξεχρεώσει

ησύχασε

α και Αννούλα  περαστικά για το πέσιμο

τελικά  οι παροιμίες οι λαϊκές ειναι ανυπέρβλητες

ο γέρος η από χεσιμο η από πέσιμο θα πάει.

έγραψα μποτοξ και σιλικόνη

και ξανά άνοιξα να διαβάσω Παπαδιαμάντη

άλλη εποχή αλλά ήθη

ειλικρινά δε ξερω τι ειναι αυτό που ζούμε.

του αη Δημήτρη

Απόψε  αυτες οι έγχρωμες φωτογραφίες της δεκαετίας του 80

 παίρνουν  άλλο νόημα

Στο βελούδινο κιτς σαλόνι ο πατερας στο τελευταίο ζεμπέκικο 

εμείς να χειροκροτάμε στη γωνιά, η μάνα να σερβιρει κάτι

δε ξέρω τι , εχει κοπεί απο τη φωτογραφία..

γιορτή.

Αυτες οι φωτογραφίες  εχουν ξεθωριασμένα χρώματα

  για τους άλλους άλλα για μας  οχι, όποτε τις κοιτάμε, 

λες κι ανοιγει μια τρυπα στο χρόνο

και τις ζούμε κανονικά τις στιγμές

δε ξερω τι με πιασε αποψε και τις κοιτάω ξανά

Δεν επρεπε να το κάνω αυτό.

Απλά θέλω να σου γράψω ποσο  σ αγαπώ

θέλω να σου γράψω χρόνια πολλά 

-και  σε οσους γιορτάζουν- 

και θέλω να σου γραψω 

οτι ολα θα πάνε καλα.

το ξέρω.