"spring rolls" my world

Κι ενώ η άνοιξη μπαίνει με θράσος μέσα στα κύτταρα μου ,

ανήμπορος να γράψω οτιδήποτε, να εκφράσω λύπη και χαρα

απλά βγάζω φωτογραφίες, στιγμές δίκες μου ,

 συννεφιές και λιακάδες

α και λουλούδια που φυτρώνουν σε πέτρες ελληνικές.

Μια φορά σ ένα τραγικό γυμναστήριο όπου πήγαινα, 

ενας  γιατρός μου ειχε πει, οτι η κατάθλιψη κάνει κύκλους και επανέρχεται.

Δε ξερω αν ισχύει η απλά μου το ειπε γιατι ήθελε να κάνει εντύπωση

Καθε τέτοια εποχή, παθαίνω ένα συναίσθημα

 που έρχεται ξανα και ξανα

πάντα άνοιξη

Όχι δεν ειναι κατάθλιψη,

 ειναι ένα μεταφυσικό-δε-ξερω-και-εγώ-τι

ποιος είμαι , που πάω , τι θα γίνει αν γεράσω και δεν εχω παιδια,

που δε θα εχω δηλαδη

που πανε οι φιλίες οταν πεθαινουν,

καλα για τις αγαπες ξερω ,

και κατι  τέτοια μικρό-αστικά που λέει 

και η φίλη μου η κολλητή.

και μετά βάζω το ιντερνετικο ράδιο πάντα, 

γιατί τ αλλά όλο κατι

χαζά λένε και παίζουν

και βάζω και ένα τζιν με τόνικ

-πάντα το τζιν&τονικ με λεμονι

απο τη λεμόνια δίπλα, δυο ελιοδεντρα  πιο κάτω-

 και χάνομαι στη ξαστεριά, 

και ξερεις εδω η ξαστερια ειναι υπερπαραγωγη ετσι?

δεν εχει τα φωτα της πολης να της κανουν κογξες.

Άμα με χάσεις ένα απ αυτά τα βράδια 

που πάνε να φέρουν το καλοκαίρι

δε θα φταίω εγώ , μικρή τρελή μου αγάπη

θα φταίνε οι ξαστεριές, τα ήσυχα ανοιξιάτικα αεράκια

και κάνα τραγούδι

αποψε μου κολησε αυτο το τραγουδι απο την Lana , α ολα κι ολα.
και μολις αγορασα απο  itunes  νεο Κβητα
αντήχηση

δεν εχω τιποτα να πω-(στ)

οταν δεν χω τιποτα να γραψω
κατι βραδια σαν αυτο δηλαδή
βαζω παντα την Μοσχολιού
να "παιζει" τη δικια της playlist
αρχίζει παντα με αυτο το τραγούδι
ετσι χωρίς λόγο & σκοπό

Στίχοι & μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, «ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ», 1981, όπου η Κυρία Μοσχολιού εμπιστεύθηκε ένα ολόκληρο δίσκο σε έναν άγνωστο τότε συνθέτη-στιχουργό, τον Σταμάτη Κραουνάκη.
Εδώ είναι δεύτερη εκτέλεση, a capella, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του Κώστα Κωτούλα, δίσκος «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΥΜΝΟ», 1992.

Πως έφυγες, απ' τη ζωή μου έτσι
Και ούτε κλαίω ούτε καν σε συζητώ
Σ' έχω απορρίψει και απ' την μνήμη μου σε έχω σβήσει για πάντα
Και ότι αγάπησα από σένα τώρα το πετώ

Μόνο που τα βράδια, σαν τον τρελό
Μες στα μπαρ κυκλοφορώ και απορώ
Το πρόσωπο σου δεν μπορώ να θυμηθώ και θέλω
Όλα αυτά τα βράδια, να σ' αγαπήσω πάλι απ' την αρχή μωρό μου
Μα, δεν έχω άλλη αντοχή

Πως έγινε και δεν μ' ενδιαφέρει
Σε ποιες αγάπες την αγάπη σου ξοφλάς
Σ' έχω διαγράψει κι άλλη πορεία έχω χαράξει καρδιά μου
Και ότι τράβηξα από σένα τώρα το τραβάς.

πως γινεται να μην αγαπας τους μπλογκερς (παρτ του)

εισαι κουρασμένος, 
γυρνας σπίτι και  δε θες να πεις κουβέντα,
θες απλα να βάλεις 
την αγαπημένη σου  playlist  να παίξει
που όρεξη να γράψεις...
Αυτός ο Απρίλης , 
είναι θρασύς και απαιτητικός.
Κάθε μέρα του 
σε βάζει σε σκέψεις πως θα είναι η ζωη μετά
Δε θελω να σκέφτομαι αρνητικά 
αλλα η κούραση δε βοηθά και πολύ.
Κοιτώ την αλληλογραφία και τσουπ
ενα δεματάκι απο την αλλη ακρη της Ευρώπης
Εφυγε  ,
 ηρθε Αθηνα, δε παραδοθηκε ποτε...
γιατί μια χοντρή υπάλληλος του ταχυδρομείου
 με μεγάλα φρύδια  και ασχημη αναπνοή 
ειχε διάφορα θέματα  να λυσει 
και δεν εγινε ποτε μπλογκερ  για να ψυχοθεραπευτει
Επιστράφηκε ξανασταλθηκε αυτη τη φορά σε αλλο προορισμό και  τσουπ, 
απόψε μου κανει παρεακι καλό...
Ε γίνεται  να μην γλυκάνει  η διάθεση 
με τον μασκωτιτσο της  τζίντζερ.
Πως γίνεται να μην αγαπάς αυτούς τους Bloggers?
γιαυτο και εχω αφιέρωση για την τζιντζερ ενα τραγούδι που σ αυτη την σπανια εκδοχη 
αγαπώ ιδιαίτερα