μην πυροβολατε το κεντρο

δεν είμαι ρατσιστής 

ισα ισα τους μαυρους τους συμπαθω

αλλα κουράστηκα

θες να περάσεις την πλατεία Βικτωρίας δεν μπορείς,

πειρατικά παντού, ψεύτικες τσάντες, βρακιά απομιμησεις, ψευτικοι φορτιστες,ψευτικα ολα, και "τελεις ομπλελα 3 εβλο κιρια" όταν βρέχει

Κατουρά ο άλλος στη γωνία στο δρόμο...

δε μπορείς να πεις και  κάτι

άντε γaμίσου ρατσιστή...

Φωκίωνος τα ιδiα

Πατησιων στην ΑΣΟΕ..

πλατεία Εξαρχείων τα ιδία, 

μα σορρυ απορία ποιος αναρχικός η φοιτητής θ αφορίσει πειρατικό εκεί?> ο πρεζάκιας θα αγοράσει? έλεος..

οι φητοιτες πια κανουν downloading

Αίολου επίσης

μοναστηράκι?

Εκεί πια είναι το απόλυτο βασίλειο των νιγηριανών με κάθε νέα κυκλοφορία σε  cd α

H δημοτική αστυνομία υπάρχει? και αν ναι που?

Το κέντρο μιας πόλης εξαθλιώνεται και ο δήμαρχος είναι πάντα απών .

Βρώμια , ναρκωτικά, βία και  διαρρήξεις.

Μουσείο πολυτεχνείο, ένας μικρός στρατός από χαμένα παιδια με τη σύριγγα, στα 100 μετρά είναι οι μπάτσοι πίσω από το πολυτεχνείο 

καλα δεν αναφερω την ομονοια...

θλιψη...

μια εικονα χιλιες λεξεις

Μα υπάρχουν αστυνομικοί στους δρόμους  δε το βλέπεις???

Μα ναι αυτό φοβάμαι ότι υπάρχουν αυτοί οι αστυνομικοί που βαρόνε στο ψαχνό έτσι αναίτια

Αστυνομικοί που κάνουν τη βόλτα τους

τρώνε τη τυροπιτα στο Έβερεστ και είναι αμήχανοι όταν κάποιος τουρίστας τους ρωτά κάποιος

Γιατί σε λίγο βλέπω τους  πολιτες εξαγριωμένους να παίρνουν το όπλο και να κυκλοφορούν τα βράδια 

Και πια δε θα με σοκάρει

έτσι κι αλλιώς μένοντας στο κέντρο έμαθα από μικρός να μην με σοκάρει τίποτα.

αφιερωνω το βιντεο στον αγνωστο δημαρχο αυτης της πολης

a single man

  Mια μερα απο την ζωη ενός άνδρα μόνου: 

Μονου επειδή είναι ομοφυλόφιλος, επειδή το αλκοόλ δεν τον λύνει  αλλά του θυμίζει όλο και πιο πολύ πως η απώλειά του δεν αντιστρέφεται και δεν αντικαθίσταται ούτε και από μια προσωρινή περιπέτεια του κορμιου, και επειδή η καλύτερή του φίλη θέλει να αναπαραστήσει ένα ψέμα, προσπαθώντας να τον μεθύσει με τζιν και λόγια παρηγοριάς για να ζεστάνει το λάθος πάθος...

Η ευτυχία κατοικεί στη μνήμη του και εμείς ρίχνουμε κλεφτές ματιές σε χαρούμενες στιγμές του ζευγαριου,, 
   

Η δε Julianne Moore, ιδια η  Catherine Deneuve στα νιατα της  μεθυσμενη υπεροχη

και ενω οι ανθρωποι εχουμε το δικο μας σχεδιο για τη ζωη, καποιος  μας κανει πλακα κει πανω,

καπως ετσι ,,,σκεφθηκα με το τελος της ταινιας , 
εκπληκτικο  soundtrack
by the way μην την δειτε ποτε κυριακη βραδυ, εκτος κι αν καποιος σας κρατα το χερι στο σινεμα ...(πωπω εγραψα παλι  dramatic e ?)

ναητ αουτ

αυτη η νυχτα μενει...

Παρασκευή βράδυ κάπου στην Πατησίων σ ένα μέρος ξεχασμένο από το χρόνο, κάπου κει γύρω στα 60 η 70.

Τραπέζια παλιομοδίτικα κιτς, μυρουδιά υγρασίας, καπνός.

Μια γκαρσόνα κάτι μεταξύ Μάρθας Καραγιαννη και Μαρία Ιωαννιδου, να σερβίρει και να χορεύει με σκέρτσο συνεχεία όμως, απόλυτη ηρωίδα από ταινία του Αλμοντοβαρ.

Μια κύρια  με τα πανέρια με  λουλούδια πάνω από το ένα από τα 2 μοναδικά τραπέζια που έχει το μαγαζί χασμουριέται   , δε θα γίνει "ζημία" απόψε στο μαγαζί , τα Σάββατα έχει πιο πολύ κόσμο.

Ο μαέστρος του μαγαζιού μπροστά σ ένα συνθεσάιζερ (βλέπε ρακιτζής) παίζει όλα τα τραγούδια από κάρβουνα μέχρι Πορτοκαλόγλου ρου και λαϊκά ρεμπέτικα, και Χατζιγιαννη

Οι ερμηνευτές νιώθουν, ερμηνεύουν με μικροφωνο
τεράστιο-μπανάνα παλιό, από τραπέζι σε τραπέζι,

Το κοινό τους ( δηλαδή τα 2 τραπέζια παρέες και κάνα 2 -3 αλβανοί στο μπαρ ) τους αποθεώνει

Η λουλουδού μας προσφέρει 3-4 πανέρια να κάνουμε σαματά, και σφηνάκια ( πορτοκαλάδα με γρεναδινη-sic!!-)

σκηνές από ταινία η μήπως η ζωή  είναι πιο σινεμά κάτι βράδια στην επαρχία η στην Αθηνα.

τα χρόνια μου σεντόνια μου

τσιγάρα να τα σβήσω

αυτή η νύχτα μένει...