Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009

κλεισε το λαπ τοπ

Κάθε πρωί ξυπνάς νωρίς να πας στη δουλεία. Facebook  και άλλες ιστοσελίδες ανοιχτές
Καθώς μοσχοβολά ο καφές φίλτρου από τη κουζίνα ακούγονται τα μπιιιμ από τα on line μηνύματα.
Πολλοί τσομπάνε από το ωραίο άνετο προφίλ σου, ναι αρέσεις!
Πρέπει να κανονίσεις τα ραντεβού στο άδειο week end.
Αυτή η αγωνία σου να μην είσαι μόνη  ποτέ  σε κάνει ράκος αλλά η ταχύτητα σου δε σε βοήθα να το συνειδητοποιήσεις τι ζεις, η μάλλον δεν ζεις...
Σε παιρνω τηλεφωνο και μιλας στα chat,, " θα σε παρω μετα  καθαριζω το μπανιο τωρα μπιιιπ"

Έμεινες μόνη , τέλειωσε η σχέση  και συ ανήμπορη να το διαχειρισθείς έφτιαξες προφίλ παντού και κάνα 2 ψεύτικα για να τσεκάρεις αυτούς που γουστάρεις?
Α στον έρωτα και στο πόλεμο επιτρέπονται τα πάντα λες συχνά και μου κλίνεις το μάτι.
Γιατί δεν ηρεμείς? 
Γιατί δε βάζεις  στ αυτιά το mp3 που σου χάρισα, έχει τα πιο ωραία τραγούδια της δεκαετίας μας/.
Να ηρεμήσεις να τα βρεις  με σένα, 
Γιατί είσαι μονή και φταις κι εσύ γιατί...
Διάβασε την Βαμβουνακη που σου πήραν δώρο.,, θα σου πει πολλά.
Είσαι ωραία νέα κι ατυχής που λέει και η Νικολακοπουλου
Οκ αλλά είμαστε οι επιλογές μας που λέω και γη.
Πας στα dates , κάνεις καμία φορά σεξ και απορρίπτεις , συνεχεια , όλοι σου φταίνε.
Ε δε μπορεί όλοι να ναι χάλια ρε κορίτσι?
τι σου φταίει?
γιατί δε χαλαρώνεις 
Τα χρόνια τρέχουν μου λες συχνά
Ε άστα να τρέχουν , πρέπει να τρέχεις κι εσύ?

Κλείσε το  lap top
ζήσε , ηρέμησε , άκουσε, γελa
αγάπησε εσένα, ξαναβρές τους φίλους σου που τους γειώνεις συνεχεια για το επόμενο ραντεβού από το νετ
η καλύτερη σχέση εάν αυτή που έχουμε με τον εαυτό μας
μετά θα έρθει κι άλλη


μια ευχη..

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009

δίχως έρωτα.


Στίχοι: Μάρω Βαμβουνάκη
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να 'σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ' τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ

πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...