Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

no more like-ισμο

βαρεθηκα τα λαηκ στο facebook!
ήθελα από  καιρο να στο γράψω αλλα
 απόψε είναι κυριακη βραδυ και είπα να στα γράψω
λοιπόν εδω και καιρο εχω κατι "φιλους" στο facebook
:https://www.facebook.com/ashotos.yios?ref=tn_tnmn
 την  έχουν δει  opinion makers   κι αυτοί
και μου τα πρήζουν κάθε μερα με την και-καλα- ευαισθησια τους και πως γιναμ' ετσι οι ανθρωποι
και έξω έχει φτωχια και κανεις δεν επαναστατεί
 και τι ζωη είναι αυτή πως κατάντησε έτσι
και άντε όλοι στ αρματα
στα αρματα ομπρός στον αγώνα ...
παντα απο το προφιλ τους στο  FB,συνηθως αν διαφωνεις σου σβηνουν το σχολιο
η στη καλυτερη δε σου απαντουν , απαντησεις μονο στο φανατικο τους κοινο
Τις προαλες μια μεγαλο κοπελα που βγαινει ως ειδικος στη τιβι
έλεγε πως ενας ευαισθητος φιλος της ηταν στη πατησιων
και ωωωω φευ αλί και τρις αλί
τουλαχιστον 5 ατομα του ζητησαν κατι να φανε για να ζησουν
και γύρισε πισω το παιδι το καημενο και εβαλε τα κλαματα
σπάραξε η καρδια μου
κοιτα να δεις που επιτελους καποιοι  βγαινουν σε πραγματικους δρομους
και βλέπουν τη πραγματικη ζωη

άσε μας κουκλίτσα μου

εδώ και 5 χρονια  αστεγοι στο κεντρο της πολης ξενοι και ελληνες
ζουνε τη δικια τους ζωη και , όχι τη δικια σου που ζεις στο παγκρατι
στη Κηφισιά η στη γλυφαδα
 και νιώθω περηφανος που εχω βοηθησει οσο μπορω
εστω και λιγο αυτο που μπορω
αντι να βαλεις τα κλαματα ελα μαζι μου ενα βραδυ να παμε μια μεριδα φαγακι
σ ενα αστεγο που μενει στην πλατεια στον αγιο παυλο
να γνωρισεις τον αγιο και τη βικτωρια και στον αγιο τον αλλο τον  παντελεημονα
και μετά αφου εχεις βοηθησει λιγο γυρνα σπιτι σου κλαψε οσο θες
(με αδιάβροχη μασκαρα προτείνω!)
και γραφτο και στο  FBook, θα σου κάνουν  πολλά λαηκ, στανταρακι αυτό!

Δε μου λεέι τιποτα να καταγγελεις στο μεσα κοινωνικης δικτιωσης ποσο απανθρωπα
φέρθηκε ο ελεγκτης που κατεβασε τη μανα με το πενταχρονο παιδι
 γιατί δεν πληρωσε εισιτηριο
και δηλαδή τι έπρεπε να κάνει αυτός?
  η δουλεια του ειναι...

ε και τι να γινει? να μην γίνεται έλεγχος?
και θα δικάσουμε τον άλλον που κάνει τι δουλειά του?

Και γω στο Παρίσι πηγα να κανω τον ελληνα εξυπνακια
και με κατεβασαν απο το μετρο
και ξερεις πως ειναι το μετρο εκει ε??
και πλήρωσα και 45 ευρω προστιμο και καλα να παθω

δε βγήκα να καταγγειλω  ποσο απανθρωπα μου φερθηκαν
δηλαδή αυτος ο λαϊκισμός  εχει καταντήσει αηδία
όλοι μας αδικούμαστε δεν υπαρχει δικιο σαυτη τη χωρα ,
και όλοι γίναμε φτωχότεροι
δεν υπάρχει τιποτα πια
μονοι μας ότι κάνουμε εναντια στον "εχθρο"
οποιον εχθρό θεωρεις εσυ,
θες τον φασισμο
θες την ανόητη αριστερα που δεν μπορει να ενωθει,
θες την κυνερνηση που μας  έχει στον αυτόματο πιλοτο
αλλα ρε φιλε από την οθόνη του λαπ τοπ  σου δε βοηθάς κανένα
που-και-καλα λυπάσαι
γιαυτο σου λέω
άσε τα λαηκ-ιστικά
 &  καμ το real λαηφ
και βοηθα όσο μπορείς
το λέω κι ας γίνομαι γραφικός
τίποτα πια δεν είναι δεδομένο.



Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

αντίο κυρια Τζενη βανου


Στίχοι:Μίνως Αργυράκης
Μουσική:Αργύρης Κουνάδης
Ερμηνεία:Τζένη Βάνου 

Είμαστε τόσο μόνοι
μόνοι μικρή μου Σελήνη
τόσο μοναχικοί
αγαπημένη μικρή μου Σελήνη

Μια φορά κι έναν καιρό
πηγές με γάργαρο νερό
βάφαν λεύκο το γιασεμί
βάφαν γαλάζια την αυγή
Είμαστε τόσο μόνοι
μόνοι μικρή μου Σελήνη
τόσο μοναχικοί
αγαπημένη μικρή μου Σελήνη


ναι αγαπημένη μου Τζενη 
είμαστε τόσο μονοι
τόσο μοναχικοί …
σα τρομαγμένα πουλιά
στη καταιγίδα

καλο ταξίδι

τα φιλια μου
στην Μαλβίνα
στην Αλικη
στον Μανο
και στο Τζενακι

Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014

άγγελοι στη πόλη

τα πρωινά με τη ψύχρα στο ταβάνι της πόλης γίνομαι αόρατος
και πλησιάζω κοντά τους περαστικούς
Χωρίς ντροπή χωρίς  φόβο
Ο  νεαρός εργάτης στην μικρή πλατεια της κυψέλης
Με το μισό τσιγάρο  στο στόμα βάζει  πλάκες
 και κάπου κάπου ρίχνει  ματιές
στις περαστικές κοπέλες
Μυρίζει καφέ φραπέ το στόμα του και είναι μικρός
αλλά ο ήλιος έχει κάψει το μέτωπο του και έχει βαθύνει τις ρυτίδες
Τον φιλάω το μάγουλο και συνεχίζω

Η γιαγιά με το πι στον πεζόδρομο,  
προχωράει σιγά με ανάσες μικρές κοφτές  σα χελώνα
 θέλει να πάει μονη της μέχρι τη γωνιά του τετράγωνου
να πάρει  κάτι από τον  μανάβη.
Δε θέλει να μένει μεσα, νιώθει να τελιωνει ο χρόνος
και αυτό το πι, την πλήγωνε στην αρχή αλλα τώρα έχει γινει 
προέκταση των χεριών της
Τα ματια της γεμάτα θλίψη αλλα και κουράγιο
Ίσως να χει τον σύζυγο της στο σπίτι, ίσως να τον έχει χάσει
ίσως να μένει μονη, εκεί πεισματάρα να μην γίνει βαρος στο γιο της
Της δίνω ένα φιλί και συνεχίζω

Η νεαρός κουρέας στο μικρο μαγαζάκι του
σκουπίζει έξω στην είσοδο, πριν ανοίξει
Η τηλεόραση από μέσα παίζει με ήχο δυνατό πρωινή ενημέρωση
Λαικό καλό παιδι με κοιλίτσα, μόλις παντρεύτηκε
και τα φέρνει πέρα ανεκτά καλα
Τα μάτια του έχει δυο χαμογελα
Ίσως να περιμένει και το πρώτο του παιδι
Μυρίζει φρεσκάδα μαλακτικού καθώς τον πλησιάζω
Του δίνω ένα φιλί και συνεχίζω

Μια γεματούλα κυρία με κόκκινα παπούτσια και κόκκινα βαμμένα 
έντονα χείλια, πράσινα μάτια και πολύ πολύ ξανθό μαλλί
α ναι κατάλαβα
μανικιούρ πεντικιούρ χαλάουα
η βιτρίνα είναι ξεκάθαρη στα φλούο ροζ καλλιτεχνικά  γράμματα της
την πλησιάζω , μυρίζει έντονα άρωμα και έχει ματια κουρασμένα
Τα φέρνει δύσκολα ήθελε να γινει παρουσιάστρια της τηλεόρασης
η και ηθοποιός αλλα γέννησε μικρή, έκανε 3 παιδιά και τώρα στα σαράντα
βαλε, δεν έχει παράπονα από τη ζωη αλλά που κ που όταν βλέπει
τη ξανθιά ζάμπλουτη παρουσιάστρια το μεσημερι , μελαγχολεί
και βάζει τερμα την αντζελα
Της δίνω ένα φιλί και προχωρώ

ψιχαλίζει, οι περαστικοί είναι γρήγοροι
ένας νεαρός  με κοστούμι και  άγχος στα ματια
κρατάει τσάντα και έχει γυαλισμένα παπούτσια
που θα λερώσει η βροχή
δικηγόρος η γιατρός η κάτι άλλο με κουστούμι
δεν έχει βγάλει ακόμη λεφτά
αλλά το παλεύει
θέλει να κάνει οικογένεια
μασάει τσίχλα
είναι γρήγορος
δε προλαβαίνω 
τον χτυπάω απαλά στη πλατη
καθώς διασχίζει το δρόμο
κοιτάει πίσω δε με βλέπει

Κοιτάω την βιτρίνα, βλέπω έναν τύπο,
κουρεμένο σύριζα
με θράσος στο ματι και χαμόγελο
Το βλέμμα του κρύβει λίγη θλίψη αλλά δε φοβάται και πολλά
μόνο κάτι λίγα ανόητα ίσως
Έφυγε από το σπίτι μικρός 
σαν άσωτος γιος επέστρεψε αργότερα
έγινε " μούσκεμα από μπόρες"
 και έμαθε να αγαπα χωρίς ομπρελα
κουράστηκε  αλλα δε το βάζει κάτω
δείχνει μικρότερος από τον αριθμό στην ταυτότητα
γραφει γραφει και σκίζει σελίδες συνεχώς
ένα κατάλαβε μοναχα 
ότι  η Ζωή 
ότι του τάζει το καθενός
αυτά είναι δεν αλλάζουν
όσο και να προσπαθεί να ξεφύγει
προσέχω λίγο καλύτερα τη βιτρίνα
δεν είναι βιτρίνα 
είναι καθρέπτης

είμαι εγώ.

 μου δίνω ένα φίλι και συνεχίζω
βάζω τα ακουστικά στα αυτιά