ευτυχια ειν αυτο (παραθαλασιο ποστ)

"Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις." Θανάσης Βέγγος

τα ειπε ολα , τι να γραψω, ?
αφιερωνω αυτο το παραθαλασσιο ποστ σ αυτον που μου στειλε το email  μαυτα τα απλα και τοσο σοφα λογια του Θ. Βεγγου 

σε περιμενω αντε ελα...~! 

μαλβινα...εσυ γλιτωσες

“Εγώ γλίτωσα και δεν είμαι πλέον σαν κι εσάς.
Και χόρτασα.
Και λεφτά. Και οικογένεια κι αγάπη.
Κυρίως αγάπη.
Στο μέτωπο αγγίγματα-φιλιά. Και πλάι στα χείλη.
Εγώ, που μέχρι πέρυσι,
αν με άγγιζες ακόμα και εξ αποστάσεως,
ούρλιαζα “πίσω μου σ έχω σατανά”.
Εγώ χόρτασα.
Ένα χειμώνα αγάπη.
Μια άνοιξη ελπίδα.
Κι ένα καλοκαίρι προοπτική.
Ολόκληρο προοπτικές.
Εγώ, η ξεγραμμένη.
Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να μπορέσω
και να συμμορφωθώ
και να αγαπήσω
και να αγγίξω
και να ανταποδώσω
και τα πάντα.
Εγώ.
Όχι πια ορφανή.
Γεμάτη. Επαρκής. Μισοσίγουρη.
Και “ωραία”, όπως με ήθελα.
Με μακριά μαλλιά.
Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη.” 

Η Μαλβίνα Κάραλη (πραγματικό όνομα Μαρία-Ελένη Σακκά), 3 Φεβρουαρίου 1952 - 7 Ιουνίου 2002) ήταν ελληνίδα συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Γεννήθηκε στον Πειραιά και καταγόταν από τα Ψαρά της Χίου και τη Θράκη

 γραφει το wikipedia 

αλλα εγω ξερω πως  δε μπορεις να περιγραψεις τη Μαλβινα  με λεξεις...

ισως να μπορεις να την "φωτογραφισεις" με μια μουσικη  του Χατζιδακη αλλα δε μπορω αυτη τη στιγμη να νιωσω πιο της παει πιο πολυ..

και δε ξερω αν ειμαι ικανος κιολας, ειμαι απλα ενας απο τους  "μαθητες" της ισως απο τους πιο κακους 

αλλα σιγουρα μεγαλος θαυμαστης.

η φεγγαρολουσμενη στο παραδεισο

Όταν "πνίγομαι"  παίρνω τη μηχανή και πάω τη βόλτα μου και κάπου κει στο μέσο της διαδρομής ρίχνω κι ένα κλάμα από την ένταση που νιώθω, μειώνω ταχύτητα γιατί θολώνω και βγάζω φλας.

Δε με βλέπει κάνεις μέσα από το κράνος και τα rayban

Λες και το μυαλό έχει προγραμματιστεί έτσι για να αποσυμπιέσει οταν ρίξει το κλάμα του.

Εκεί πάνω στη μηχανή το δάκρυ κυλαει πιο γρήγορα, 

και με γαργαλαει στο μάγουλο.

Δε ξέρω πως  γίνεται αλλά μετά νιώθω ανακούφιση.

Τις τελευταίες μέρες σκεφτομαι μια φίλη που έφυγε πρόσφατα κι αναπάντεχα ,

και μου χει γίνει κάτι σαν εμμονή

μόλις αγχώνομαι 

σκεφτομαι εκείνη

και την ξαφνική της αναχώρηση 

"από κάρδια έπιανε".... αγχος!

Δεν εχω ξεχασει ποτε τη λεξη μας :

"φεγγαρολουσμενη" 

που ειχα βαλει σε μια εκθεση μου

στην εκτη δημοτικου

και με θαυμασες ,που ειπες

και γιναμε φιλοι

γιατι πριν ειμασταν ορκισμενοι αντιπαλοι χεχε

μαλιστα στα νηπια ,

το θυμαμαι καλα

σ ειχα πιασει απο τη κοτσιδα

και σ εριξα σε  ενα χωνακι

λιωμενο παγωτο.

αύριο λείπεις 40 μέρες από τα παιδάκια σου, 

την μανα σου,

τον άντρα σου , 

από μας ολους τους αλλους.

Όταν πέρναω από το νεκροταφείο απέξω και δυστυχώς πέρναω καθε μέρα

για να πάω στο σπίτι, 

 λέω ένα γεια και όλο σκεφτομαι να φερω  μια γλάστρα με βασιλικό που λάτρευες

στο τάφο της

αλλα σιχαινομαι τα νεκροταφεια   κι ολο τ αναβαλω

 Εχω να μπω απο τοτε που πεθανε ο πατερας 

εικοσι χρονια πανε

Συγγνώμη γλυκό κορίτσι μια μέρα θα το ξεπεράσω κι αυτό...

Έχω μια λίστα με πράγματα που πρέπει να ξεπεράσω...