κάτι δικά μου

ἄστερες ,ὲν ἀμφὶ κάλαν σελάνναν ἂψ
ἀπυκρύπτοισι φάεννον εἶδος ὄπποτα
πλήθοισα μάλιστα λάμπηι γᾶν ~
ἀργυρία.
κι ὅσ' ἄστρα γύρω βρίσκονται στὴν ἔκπαγλη σελήνη
 παρευθὺς τὸ φωτεινὸ τους πρόσωπο 
κρύβουν κάθε φορὰ ποὺ ἐκείνη ὁλόγιο
μη καταλάμπει τὴ γῆ τὴ σκοτεινὴ ἀνεβαί
νοντας ~ ἀσημοκαπνισμένη


Στίχοι: Σαπφώ
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

για τα μαγικά που κάνουν οι μουσικές
σου χω ξαναγράψει
μπορεί ένα τραγούδι 
να σε κάνει να ηρεμήσεις
να ονειρευτείς
αυτό που με γαληνεύει αφάνταστα είναι
να βάζω ένα τραγούδι να παίζει συνεχεια
και να κοιτάω μονο ένα σημείο
εδώ που είμαι  απόψε
είναι ένα σημείο στη θάλασσα
το κοίταξα μέχρι που σουρούπωσε
και να καΐκι τουριστικό διέκοψε την ηρεμία
έπαιζε το Ζορμπά στη διαπασών..
αυτό που ήθελα απόψε είναι
να ήταν εδώ το φιλαράκι μου 
ο κολλητός  μου
και να μη λέγαμε τίποτα
με τους κολλητούς δε χρειάζεται πάντα να μιλάς
οι σιωπές καμιά φορα είναι 
οι σημαντικές

να κοιτάζαμε  μαζι το σημείο αυτό
της θάλασσας

 το τραγούδι αφιερωμένο στο κολλητό μου Γιάννη

η ανοιξη πάντα θα θυμαται

χίλια χρονια μετά 

η ανοιξη θα ξαναρθει

εσύ

και 

εγώ

δε θα μαστε κει

θα μαστε 

χίλια χρονια 

μακριά

αλλα 

η ανοιξη

που πάντα ξέρει

πιο πολλά

από μας

θα θυμάται

στο διθέσιο καναπέ

τα κουλουριασμένα κορμιά

αποκαμωμένα

με αγαπη 

να κοιμούνται

και το τραινο

να ακούγεται 

κάθε ώρα

θα θυμάται

τις βόλτες

στην αθηνα

στο Μανχάταν

στο νησι

η στο χωριο

θα θυμάται

τ αεροδρόμια

το τραγούδι

στο αυτοκίνητο

που σ έκανε να κλάψεις

όλα θα τα θυμάται 

η ανοιξη

τα αμήχανα αντίο

η άνοιξη

θα θυμάται

άγγελοι στη πόλη

τα πρωινά με τη ψύχρα στο ταβάνι της πόλης γίνομαι αόρατος
και πλησιάζω κοντά τους περαστικούς
Χωρίς ντροπή χωρίς  φόβο
Ο  νεαρός εργάτης στην μικρή πλατεια της κυψέλης
Με το μισό τσιγάρο  στο στόμα βάζει  πλάκες
 και κάπου κάπου ρίχνει  ματιές
στις περαστικές κοπέλες
Μυρίζει καφέ φραπέ το στόμα του και είναι μικρός
αλλά ο ήλιος έχει κάψει το μέτωπο του και έχει βαθύνει τις ρυτίδες
Τον φιλάω το μάγουλο και συνεχίζω

Η γιαγιά με το πι στον πεζόδρομο,  
προχωράει σιγά με ανάσες μικρές κοφτές  σα χελώνα
 θέλει να πάει μονη της μέχρι τη γωνιά του τετράγωνου
να πάρει  κάτι από τον  μανάβη.
Δε θέλει να μένει μεσα, νιώθει να τελιωνει ο χρόνος
και αυτό το πι, την πλήγωνε στην αρχή αλλα τώρα έχει γινει 
προέκταση των χεριών της
Τα ματια της γεμάτα θλίψη αλλα και κουράγιο
Ίσως να χει τον σύζυγο της στο σπίτι, ίσως να τον έχει χάσει
ίσως να μένει μονη, εκεί πεισματάρα να μην γίνει βαρος στο γιο της
Της δίνω ένα φιλί και συνεχίζω

Η νεαρός κουρέας στο μικρο μαγαζάκι του
σκουπίζει έξω στην είσοδο, πριν ανοίξει
Η τηλεόραση από μέσα παίζει με ήχο δυνατό πρωινή ενημέρωση
Λαικό καλό παιδι με κοιλίτσα, μόλις παντρεύτηκε
και τα φέρνει πέρα ανεκτά καλα
Τα μάτια του έχει δυο χαμογελα
Ίσως να περιμένει και το πρώτο του παιδι
Μυρίζει φρεσκάδα μαλακτικού καθώς τον πλησιάζω
Του δίνω ένα φιλί και συνεχίζω

Μια γεματούλα κυρία με κόκκινα παπούτσια και κόκκινα βαμμένα 
έντονα χείλια, πράσινα μάτια και πολύ πολύ ξανθό μαλλί
α ναι κατάλαβα
μανικιούρ πεντικιούρ χαλάουα
η βιτρίνα είναι ξεκάθαρη στα φλούο ροζ καλλιτεχνικά  γράμματα της
την πλησιάζω , μυρίζει έντονα άρωμα και έχει ματια κουρασμένα
Τα φέρνει δύσκολα ήθελε να γινει παρουσιάστρια της τηλεόρασης
η και ηθοποιός αλλα γέννησε μικρή, έκανε 3 παιδιά και τώρα στα σαράντα
βαλε, δεν έχει παράπονα από τη ζωη αλλά που κ που όταν βλέπει
τη ξανθιά ζάμπλουτη παρουσιάστρια το μεσημερι , μελαγχολεί
και βάζει τερμα την αντζελα
Της δίνω ένα φιλί και προχωρώ

ψιχαλίζει, οι περαστικοί είναι γρήγοροι
ένας νεαρός  με κοστούμι και  άγχος στα ματια
κρατάει τσάντα και έχει γυαλισμένα παπούτσια
που θα λερώσει η βροχή
δικηγόρος η γιατρός η κάτι άλλο με κουστούμι
δεν έχει βγάλει ακόμη λεφτά
αλλά το παλεύει
θέλει να κάνει οικογένεια
μασάει τσίχλα
είναι γρήγορος
δε προλαβαίνω 
τον χτυπάω απαλά στη πλατη
καθώς διασχίζει το δρόμο
κοιτάει πίσω δε με βλέπει

Κοιτάω την βιτρίνα, βλέπω έναν τύπο,
κουρεμένο σύριζα
με θράσος στο ματι και χαμόγελο
Το βλέμμα του κρύβει λίγη θλίψη αλλά δε φοβάται και πολλά
μόνο κάτι λίγα ανόητα ίσως
Έφυγε από το σπίτι μικρός 
σαν άσωτος γιος επέστρεψε αργότερα
έγινε " μούσκεμα από μπόρες"
 και έμαθε να αγαπα χωρίς ομπρελα
κουράστηκε  αλλα δε το βάζει κάτω
δείχνει μικρότερος από τον αριθμό στην ταυτότητα
γραφει γραφει και σκίζει σελίδες συνεχώς
ένα κατάλαβε μοναχα 
ότι  η Ζωή 
ότι του τάζει το καθενός
αυτά είναι δεν αλλάζουν
όσο και να προσπαθεί να ξεφύγει
προσέχω λίγο καλύτερα τη βιτρίνα
δεν είναι βιτρίνα 
είναι καθρέπτης

είμαι εγώ.

 μου δίνω ένα φίλι και συνεχίζω
βάζω τα ακουστικά στα αυτιά

http://www.youtube.com/watch?v=pRVA1v1i59k&feature=youtu.be

http://www.youtube.com/watch?v=j_jA6J80pWg

ο εχθρός μου

Έχω την τύχη η την ατυχία να μένω κοντά στο πολυτεχνείο
Κάθε χρόνο τέτοια μερα πάντα τα ιδια
Δηλώσεις των πολιτικών να λένε ακριβώς τα ίδια
Θλιβερό αυτό όμως
Πιο θλιβερό κάτι νέα παιδιά να προσπαθούν να πουλήσουν
τον Οδηγητή έξω από το πολυτεχνείο , δίπλα στους πλανόδιους
με τα γαρίφαλα
Μίλησα με μια κοπέλα, δεν κατάλαβε, άρχισε να λέει αυτά που είχε μάθει καλά
Και το λέω αυτό γιατί στα 17 μου, στη β λύκειου είχα υποστεί και εγώ και η κοπελιά
μου τότε τέτοια πλύση εγκεφάλου από κάτι ξαδέρφια που είχα πωρωθεί
Έφυγα χαμογελώντας
Δε ξέρω τι σημαίνει πια το πολυτεχνείο για αυτά τα νέα παιδιά , για τους μαθητές
Θυμάμαι ακόμη πόσο ανατρίχιασα όταν σε μια σχολική γιορτή  που ετοιμάσαμε
στο λύκειο, τραγουδάγαμε τραγούδια σχετικά με την ημερα
Ορέστη από βολο , Μαρία από τη σπαρτη…
Το μονο που εύχομαι είναι να μη γινουν έκτροπα αύριο να μη χυθεί αίμα,
να μη χρησιμοποιηθεί η μερα για κανένα λόγο γιατί το τελευταίο καιρο
έχουμε ξεφύγει λίγο
Κατά τ αλλα οι μέρες κυλούν και γω μπαίνω κανονικά σε μια πολυπόθητη
χειμερία νάρκη
Είχα ανάγκη τόσο τον χειμώνα που ήρθε ξαφνικά χτες το βραδάκι
Σήμερα κύλησε η μέρα με καφέ και γλυκό και τη κολλητή μου σε τσάρκες χωρίς σκοπό.
Χτες το βράδυ είδα και μια ελληνική ταινία
"Ο εχθρός  μου" του Τσεμπεροπουλου
Είχα πάει προκατειλημμένος γιατί εγώ και το νέο ελληνικό σινεμά δε τα φτιάξαμε ποτε
Μου άρεσε πολύ
Επιτέλους μια νορμάλ ελληνική ταινία
 μ ένα θέμα που αφορά και το προσεγγίζει με τόση ειλικρίνεια
Ένιωσα ότι ο σκηνοθέτης με κοίταξε κατάματα και με ένιωσε
Είμαι σίγουρος ότι θα την θάψουν οι "πχιοτικοι" κριτικοί
 Μιλάει για τη ξενοφοβία  και μιλάει ακομπλεξαριστα
αλλα και αλλα θέματα του σήμερα
Τα τελευταία 5 χρονια η ζωη μας έχει αλλάξει δραματικά

Να πας να τη δεις, είναι ακριβό το σινεμά το καταλαβαίνω αλλα αξίζει!
και τώρα σώπασε και κου τη βικαρα να το ερμηνεύει
σας το αφιερώνω

κι ανοιχτήκανε οι ομπρέλες...

 δέν έχω τίποτα να πω-στ
βρέχει
μελαγχολικό σαββατόβραδο
ο ήχος της βροχής...
ανοιχτήκανε ομπρέλες
 και πεθαναν τα καλοκαιρινά φιλιά που δεν είχαν αγάπη
σε λίγο επιστρέφω
με ανάμικτα συναισθήματα
η Αθήνα δε μου έλειψε
οι δικοί μου ανθρώποι μου λείψαν.
επιστρέφω
Σαββάτο πρωί καφέ όλοι
καθημερινές ξαφνικές συναντήσεις στο μπαράκι το "ναυάγιο"
βόλτες τις νύχτες
εξαρχεια
αιολου
Μοναστηράκι
γκαζι
αυτές οι βόλτες χωρίς Σκοπό
που έγραψε και ένας ανώνυμος σχολιαστής
επιστρέφω
λίγο πιο μεγάλος
κουρασμένος
επιστρέφω και έχουμε ακόμη ευρω
δε χρεωκοπησαμε (??!!)
επιστρεφω
και τώρα ξέρω τι είναι μάταιο
επιστρέφω και εύχομαι
να γινει κάτι που το θέλω πολύ
και που αυτό το μπλογκ
(να-το-κάνει-ο-θεος)
μου άνοιξε το δρόμο κατά κάποιο τρόπο.
επisτρεφω.

μελαγχολία του Σεπτέμβρη

Τώρα εσύ νομίζεις θα βάλω στη διαπασών να ακούγεται 

αυτό εδώ το τραγούδι και θα πίνω κρασάκι 

καθώς η θάλασσα ξεσπά  βουβά(!!!)-

πως ξεσπα βουβα μια θαλασσα? 

εμ αυτό είναι κάτι που δε μπορώ να στο περιγράψω με λογια -.

Εξάλλου μικρέ πικρέ μου μπλογκερ 

τα πιο σημαντικά ξεσπάσματα είναι τα βουβά

Αμ!  όχι δεν θα το βάλω

εκτος κι αν κάποιος του βάλει μια "ηλεκτρονική απογείωση"

 που λέει και ο προσωπικός μου "ψυχοθεραπευτής" φίλος..

Φίλος από τα παληα και από μακριά

 που στη κατάλληλη στιγμή σου λέει αυτο που έχεις ανάγκη

σου κτυπά τον ωμο απαλά και λες  άντε τώρα πήγαινε...Μπορείς!

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω  μπλογκερς  

διαφωνούν σχολιάζουν  ειρωνικά, απαξιώνουν και ασχολούνται με τρίχες.

Ρε αδέρφια μη κάνουμε το πλανήτη μας 

σα τη βουλή εντός εκτος κι επί τα αυτά, ας μείνουνε εμείς αλλιώς

ας γραφουμε τις αγάπες μας, τα γέλια μας, 

τις μελαγχολίες μας τις φοβίες και τα θάρρητα μας

-τώρα υπάρχει αυτή η λέξη η θα με επιπλήξει καμια δασκάλα πάλι,

 καλα υπάρχει δεν υπάρχει εγώ την αφήνω) -

Σήμερα σε μια κυριακάτικη εφημερίδα βρήκα  

δώρο  θήκη με μολυβια και ξύστρα

Πολύ χάρηκα, είχα καιρο να γράψω με μολυβι

Τα δάχτυλα μου ξεσυνηθισαν , 

έχουν μάθει να επιτίθενται στα πλήκτρα έτσι με ρυθμό 

απαλά όμως και να γράφονται οι λέξεις.

Και αφού ζητήσω συγνώμη απ όλα τα μολυβια 

που τα έχω ξεχάσει αχρησιμοποίητα 

βάζω το αγαπημένο μου τραγούδι αυτές τις μέρες

ναι αυτό θα βάλω στη διαπασών

τι με νοιζει που δε ξέρω τι λέει

με νοιάζει που μου φτιάχνει τη διάθεση

τσε  καλη βδομάδα

σορρυ ρε μανα

είμαι σκατά άσωτος,
ψέματα σας είπα δεν είμαι άσωτος γιος,
είμαι μαμάκιας.μπλογκσποτ και τέλια και κομ.
σήμερα την ξαναείδα πάλι,
έχει γεράσει...
αλλα κει ...

να φτιάξει φάι στο γιόκα της, να φανεί καπου χρήσιμη
όπως σ όλη της ζωη για τους άλλους , ποτε για τον εαυτό της
όπως τότε με τον πατερα στο νοσοκομείο , 6 μήνες διπλα στο κρεβάτι να κοιμάται ,
να τον βλέπει να λιώνει αλλα αυτή να δίνει κουράγιο, σε όλους μας.
Στην άβολη  γκρι  καρεκλα του θαλάμου
κει στον όγδοο όροφο.
Και μετά κλείστηκε μεσα στα μαυρα, κλασικ Ελληνίδα χήρα
Οι γυιοι της , η ζωη της.
Και η ζωη της της φέρθηκε σκληρά, κανεις   γυιος δεν της έκανε ένα εγγονάκι.
Και ξέρω πως μεσα της λυπάται ότι βλέπει τα εγγόνια των φιλενάδων της.
Έφτιαξε  φάι χτες στο φούρνο και της έφυγε το ταψί  από τα χερια
και καηκε λίγο
Ξέρεις αυτό το λίγο που είναι πολύ για ένα παιδι η μια γιαγιά.

Πάλι φεύγεις?
κάτσε λίγο να σε δω
μα ρε μανα τρέχω έχω δουλεια...

Και θέλω να καθησω ρε μανα να με δεις
 αλλα τις ώρες που κάθομαι εγώ
εσενα σ έχει πάρει ο ύπνος με ανοιχτή τη τιβί στα τουρκικα σηριαλ.
Πως να ρθω από πάνω σου , όταν κοιμάσαι,

όπως έκανες εσύ όταν ήμουνα παιδι
να σε φιλήσω στο μέτωπο και να σου πω πως νοιάζομαι?

Οταν καθόσουν άγρυπνη που ήμουν αρρωστιάρικο με πυρετό?
Μην ανησυχείς ρε μανα με τον Αυτιά το πρωί
δε θα σου πάρουν τι σύνταξη
σιγά τη σύνταξη, 310 ευρω
θα στα δίνω εγώ
δε πα-να-γαμηθούν
σορρυ μαμα ξέφυγα πάλι ε?

15 Αύγουστος (ξανά..)

είχα αποφασίσει να μην γράψω
μετά έγραψα
μετά το αποθήκευσα στα πρόχειρα.

Αποφάσισα ότι δεν έχει νόημα άλλο ένα μνημόσυνο ποστ.
θέλω απλα να  αφιερώσω το τραγούδι αυτό στην  παιδική μου φίλη

είναι τα παιδιά  μεσα μας 
που κάνουν αυτή τη φιλια ξεχωριστή ήρεμη  αθώα και δυνατή.
Σ ευχαριστώ για την εξομολόγηση χτες βραδυ
μην φοβάσαι τίποτα
 Α !  και πατερα δεν νιώθω πια οργή που με άφησες σ ένα κόσμο χωρίς εσένα
νιώθω πολύ περήφανος που είμαι γιος σου.

γραψατολ

τις τελευταίες μέρες και νύχτες συβαινουν γύρω μου ,
στους άλλους, όλα αυτά που εύχομαι να μη μου συμβούν και ευτυχώς δεν  μου έχουν συμβεί μέχρι τώρα.
Σα να περπατώ σε μια ξύλινη γεφυρα και είμαι ασφαλής ενώ γύρω άλλοι παθαίνουν ατυχήματα σοβαρά,ζημιες από αστείες έως σοβαρές , γκαντεμιές και όλα αυτά που σε κάνουν να χάσεις από χαμόγελο μέχρι την ηρεμία σου και τον εαυτό σου
Eγώ και το φεγγάρι τ Αυγούστου , δε τα πάμε καθόλου καλά πια.
Το κεφαλι μου βουίζει σα χαλασμένο ψυγείο σε κατάσταση απόψυξης
και η βροχή που μου υποσχέθηκες δεν ήρθε να δροσίσει λίγο.
Φίλοι στη κοσμαρα τους και στον εαυτούλη τους...
Θέλω να πάρω ένα χάπι και να τα ξεχάσω όλα αυτά τα μίζερα καθημερινά
ένα γραψατολ.
υπάρχει?



και μετά χεράκι χεράκι πλατς πλουτς στο κύμα, εγώ κι εσύ μαζι, τόσα καλοκαίρια
που μας είχαν φύγει από τα χέρια

μεσα-στον-καύσωνα-ποστ

Άμμος κολλημένη στα πόδια,
και το δέρμα στο πρόσωπο να καιει από τον ηλιο,
ξηρό από το αλάτι και τη ζεστη..
καλοκαίρι...
"...δυνατοί σαν του ηλιου το φως.."

καύσωνας...
πορτοκαλάδα εψα χωρίς ανθρακικό.
καρπούζι...
το βράδια στο κηπο, διπλα στην αιωρα , η θαλασσα και τσιν τσιν , τζιν τονικ.
ανάσκελα να κοιτάμε τον ουρανό σαν παιδιά
το ξέρεις ότι κάποια αστέρια τώρα που τα κοιτάμε , δεν υπάρχουν καν, έχουν σβήσει?
η ταχύτητα φωτός βλέπεις
κάποια όμως ζουν για πάντα, εκεί πάνω , στην ιδια θεση
και μεις πάντα στην ιδια θεση, στην ιδια ξαπλώστρα ανασκελα
συζητήσεις χωρίς βαρεμάρα

πείνασες?
πίτσα πιτσα, χωρίς μανιτάρια εε?
αγκομαχητά στο κλειστο δωμάτιο, το air condition τέρμα , ο ιδρωτας να τρέχει ρυακια  μικρά
που ενώνονται
και τα νευρικά μωρα να τσιρίζουν αλύπητα, στα διπλανά δωμάτια.
Το σώμα κουρασμένο,εξαντληση...
ο χρόνος τρέχει γαμωτι.
῾καμινι και σήμερα η αθηνα῾, στις ειδήσεις λένε.
έφυγες...
το αεροπλανο κει πάνω στον ουρανο φαίνεται σα κουνουπι μικροσκοπικό
το μισώ.

κλειστον λόγω διακοπών ( των άλλων)

πολλή δουλειά 

λίγος χρόνος

θα μαι εδώ όμως

θα σας διαβάζω

θα σχολιάζω

δεν έχω τίποτα να πω 

σας έχω αφιέρωση

στάσου μύγδαλα

καταρχάς ένα μεγαλο ευχαριστώ για τις ευχές σας,
 μεγάλο πελώριο, σα παγωτό χωνάκι γίγας  μεσα στο πέλαγο , να πέφτουμε στη θαλασσα και να γλύφουμε σοκολάτα και κοματια φράουλας
Μια απ αυτές τις μέρες λέω να σταματησω να γραφω στο μπλογκ, 
γιατί απ αλλου ξεκίνησα άλλο είχα στο μυαλό μου κι αλλου το μπλογκ με πήγε
Τώρα πια το μπλογκ είναι πιο δυνατό από μένα, δε το κουμαντάρω 
κι αυτή είναι η γλυκα του.
Μ αυτά και με τ αλλα έχω πρόσκληση για μπλογκοπαιχνιδο μουσικό 
το οποιο σ εκθέτει κανονικά μονο ΑΦΜ δε ζητα χάχα, 
όχι μωρέ την ημερομηνια θέλει που γεννήθηκες
 και τι σουξέ παίζονταν την βδομάδα κείνη.
http://turigr.blogspot.gr/  ειναι το μπλογκ που με έβαλε στο παιχνίδι 
Οι όροι απλοί: Βρες την εβδομάδα που γεννήθηκες ποιο τραγούδι ήταν Νο1 σε Αμερική και Μεγάλη Βρετανία μπαίνοντας στις αντίστοιχες σελίδες, στη συνέχεια εντόπισε τα τραγούδια στο YouTube και τέλος ανέβασέ τα στο blog σου. Αν θέλεις, προσκάλεσε κι άλλους bloggers 
για να συμμετάσχουν στο παιχνίδι. 
έλα παίζει και βοήθεια μπες εδώ και θα το βρεις 
To δικό μου ήταν αυτό αγαπημένο και πασίγνωστο.
χμ ποιον να προσκαλέσω τώρα χμ χμ μουμπλε μουμπλε
έχουμε και λεμε
γιαγιά Αντιγόναρα
Έλενα
απος
Φουλη
μανταρινι
dery
Gyro
Ginger και οι φωτογραφίες της
και οπωσδήποτε καθαρματενιο μαγειρα
για τις καταπληκτικές εκπομπές του.
και όσοι δε βαριέστε να παίξετε βουρ 
κι αν αργήσω να ξαναγράψω μην ανησυχήσεις
θα  πλατσουριζω τα βραδια που έχω χρόνο

ξυπολητος..

Μεγάλωνα στην αμμουδιά , τα βράδια κοίταζα τα αστέρια και έδινα μάχες με τα κουνουπια, κάτι μεγάλα "στούκας" τα λέγαμε.

παίζαμε πόλεμο και φτιαχναμε κάτι μεγάλες τρυπες στην αμμο ήταν τα οχυρά μας και καλα, από πάνω πεταγαν τα τεραστια κουνουπια , για  μας ήταν πολεμικά ελικόπτερα και εγώ  έβρισκα κάτι παληα  φλιτ σπρεη και τα ριχνα στη φωτια, σε λίγο θα γινόταν μικρή έκρηξη

κάθε πόλεμος που σέβεται τον εαυτό του χρειαζόταν μια έκρηξη .

Μεγάλωνα ξυπολητος  στις αλάνες και παίζαμε πετροπόλεμο ακόμη έχω το σημάδι στο μέτωπο από μια ξαφνική πετρα, και μετά αίμα πολύ αίμα.

Μεγάλωνα στη βαρκα  και θυμάμαι τον πατερα να πιάνει τα χταπόδια και να τα ψήνουμε στο κηπο με τους Γάλλους φίλους μας.

Ο πατέρας  άναβε καβαλίνες από το γάιδαρο μας για να διώχνουμε τα κουνουπια, στην πραγματικότητα τα μαστούρωνε τα κουνουπια.

 Μεγάλωνα και έφυγες νωρίς  "...ρε μπαμπά..."

Το καλοκαίρι που χάθηκε στον χειμώνα μεγάλωσα απότομα,κατω από τη σκιά της βερικοκιάς.

Και μετά ήρθε η πολη και με βρήκε, ελευθερια ηδονή και όνειρα, ξενύχτια αλητείες νέοι φίλοι.

Ποτε δε φανταζόμουν ότι θα γινω τριανταπενταρης, και σαραντάρης.

Ποτε δε το σκέφτεσαι ότι θα σου συμβεί  και σένα... αλλα θα σου συμβεί

 Οταν είσαι είκοσι όλα είναι αλλιώς και ολα  κρατάνε για πάντα.

Μεγάλωσα και εγώ, μη με κοιτας πίσω από το πρόσωπο που δε προδίδει την ηλικία μου,

κι όμως μεγάλωσα...Fuck!
Δεν είμαι πια το κουταβάκι, δε με "τσεκάρεις" πια μανα, αν γύρισα νωρίς
εγώ σε "τσεκάρω"  αν πηρες για τη πίεση το  χάπι...

Να μαι εδώ απόψε που έχω γενέθλια "ξυπόλυτος" πάλι,

 σου γραφω να με προσέξεις...

πάντα θέλουμε λίγη προσοχή στα γενέθλια μας ,

 κι ας κάνουμε πως δε θέλουμε

και τώρα θ ακούσω δυνατά αυτό.

Tsin-tsin

φυλαω το καλο  κοκκινο κρασι τον  "μελα παυσίλυπο οίνο"
για οταν ερθεις

ξερεις εσυ.

η θαλλασσα εντος σου

αυτό το τραγούδι είναι για σένα, υπαρχουν ανθρωποι

 που ζουν μοναχοι μα οχι μονοι, ειχες πει.

θυμάμαι αγαπούσες πολύ την φωνή της αλεξιου αν και Άγγλος ένιωθες περισσότερο παρα καταλάβαινες τα τραγούδια της

Κάθε χρόνο ερχόσουν στο νησι και μου λεγες απιστeυτες ιστορίες από τη πολυτάραχη ζωη σου

Ένα πρωινό ήρθες και μου πες, χτες το βραδυ έπινα ούζο με την Αλεξιου

Λέω   φιλε μου το πιο πιθανό είναι ότι ήπιες πολλά ούζα χτες το βράδυ

Νοοοο! δες τη φωτογραφία, έπεσε πολύ γέλιο, ήσουν όντως στο ίδιο μπαράκι

και έτυχε να είναι η Αλεξιου στο νησι για λίγες μέρες

Στις φλέβες σου, έλεγες κυλάει ελληνική θαλασσα και γέλαγες βροντερά,

another ouzo plizzz!

Είχες το αιγαίο μεσα σου,  το βλέπαμε στους πινακες που ζωγραφιζες... 

 Από χτες  σ έχει και το αιγαίο μεσα του, όπως ακριβώς το θελες.

Την ώρα που έδυε ο ηλιος, σε μια βαρκα η  γυναικα της ζωης σου και μεις, 

 δωσαμε ενα κοματι σου στο άνεμο και στη θαλασσα .

Γιατι το πιο γλυκο το δυνατο το πιο σημαντικο το εχουμε μεσα μας 

και κανεις δε μπορει να το παρει.

 Περίεργο που το γραφω έτσι αλλα είμαι σίγουρος

 ότι καπου κει πάνω  θα χαμογέλαγες με ένα ποτήρι ούζο και παγο.

Και τώρα να σαι σίγουρος είσαι στη θαλασσα, στο αεράκι την ώρα που δύει ο ηλιος,

 είσαι  εδώ που αγάπησες πολύ και σε αγάπησε πολύ.

σαν ιζ σαινινγκ

sun is sining 

και 

 ει πειρατή...

γίνεται διαγωνισμός σε αγαπημένο  δελφινο-μπλογκ

μπορείς να δεις πληροφορίες εδώ

είπα να πάρω μερος έτσι για το καλο

με δυο αγαπημένες φωτογραφίες 

που τράβηξα πρόσφατα

με θέμα το καλοκαίρι

αφού δεν έχω που δεν έχω όρεξη να γραφω

ας τραβάω φωτογραφίες  ακουγωντας

αγαπημένα τραγούδια

το δικό σου ποιο είναι?

οι μέρες του φωτός

καλο μηνα &καλο τριήμερο
ηλιολουστο & ήμερο
έρχονται οι μέρες του φωτός, 
κάποιος μου ψιθυρίζει







Νατάσσα Μποφίλιου - 
"Οι Μέρες του Φωτός"
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος


..Από κάπου έρχεται μια μακρινή μουσική
σε ξεσηκώνει, θέλεις να βγεις,
ν' ακουλουθήσεις τη μεγάλη πορεία
νιώθεις πως γράφεται ιστορία.

Έρχονται οι μέρες του φωτός, οι μέρες του φωτός
μια εποχή τελειώνει.
Έρχονται οι μέρες του φωτός, οι μέρες του φωτός
μια εποχή τελειώνει... μια εποχή τελειώνει...

η δραχμή τιμή δεν έχει...

μην χάσεις το χιούμορ σου , μ αυτά που ακούς , βλέπεις και διαβάζεις

εγώ πάντως όχι , δε το χάνω με τίποτα.

Έχω παρατηρήσει ότι διάφοροι μπλογκερς τα παίρνουν όλα πολύ σοβαρά , παιδιά αλό η ζωη μας άλλο το μπλογκινγ-ε

Ο   my-own-private απολυτος  opinion-leader  Τ.Φ  , ο οποιος μάλιστα έχει και εκπομπή στο   clipart radio  κάθε βράδυ Τετάρτης 10-12 , να τα λεμε κι αυτά, εκ Θεσσαλονίκης έκανε ανάρτηση  στο φατσοβιβλιο αυτό και σκέφτηκα να του το  "κλέψω" έτσι αλλιώς του  "έχω κλέψει" πολλά τόσα χρονια και τον ευχαριστώ γιατί τις πιο απίθανες στιγμές με  "ισιώνει" όπως πρέπει, με γειώνει και με απογεiωνει.

να δες εδώ http://www.antjepolis.com/2012_01_01_archive.html

Να συνηθίζουμε σιγά σιγά την ιδέα δεν είναι κακό, μάλιστα έχω να προτείνω και 50 αρικο να  είναι αλικη μανταλενα  αλλα και Μανο Χατζιδακη

Τα νέα νομίσματα της Ελλάδας πρέπει να χουν κάτι από τη δεκαετία που οι ανθρωποι κάναν τέχνη και όνειρα.

Εσύ τι προτείνεις?

εχω κι αφιερωση  κατι γλυκο απο τα παληα

ίσως η αγαπη να είναι ένα σκυλί που κουνάει ακόμη την ουρα του

Πιθανώς να το έχεις δει παλιότερα  το βίντεο στο διαδίκτυο 
εγώ δε το χα είδα  δει και με συγκλόνισε...

"....ξυπνα αγαπη μου, ξυπνα φιλαρακι μου γλυκο , ξυπνα

βοηθεια

ας βοηθησει καποιος

ξυπνα

οχι δε μπορει να συμβαινει αυτο

μη μαφησει μονο

δεν αντεχεται αυτη η πολη χωρις εσενα

δεν αντεχεται αυτη η σκυλοζωη χωρις εσενα

...βοηθεια

ας βοηθησει καποιος

βοηθεια

σαγαπω μη φυγεις..."

και  δυο δικες μου  street pics από χτες
λατρεύω τα σκυλιά  

από μπόμπιρας είχαμε πάντα σπίτι ένα
αφιερώνω αυτη την ανάρτηση στην ηρα μου 
ένα haskey την είχαμε 15 χρονια
μου ομόρφυνε την εφηβεία και ακόμη μου λείπει


όταν κάθομαι στο κηπο και χαλαρώνω τα βραδια
καμια νιώθω ότι περνάει από διπλα, 
νιώθω τον αέρα από την ουρα της

μυρίζει-ζουμπούλια-ποστ

Τα αγόρασα από ένα μικρομαγαζο που πουλάει ανθη, με το που πέρασα απέξω, η μυρουδιά τους μ αιχμαλωτησε, πωπω!

Ωπ λέω ανοιξη!

Τα αγαπάω τα ζουμπούλια

  μου θυμίζουν το νησι μου,

τους αγρούς, 

τ ατελιωτα απογεύματα με λασπες στα γόνατα του εφηβικού μου τζιν.

Δειλες βόλτες  και καρδιοχτύπια με την πρωτη αγαπη μου ,

μερικά ζουμπούλια στο χέρι της από μένα 

φωτό από τραπέζι ασωτου όπως ακριβώς ήταν μέχρι και το τσαλακωμένο χαρτί στην ακρη δαινεται

Μου θυμίζουν την γιαγιά μου την Ουρανία -τι ωραιο όνομα- 

που τα φέρνε από το χωράφι μαζι με χόρτα που μάζευε και εφταχνε χορτόπιτα, 

και ξέρεις τι σημαίνει χορτόπιτα της γιαγιάς ε...

 βάλσαμο.

Να τα!

 πάνω στο τραπέζι μου διπλα στο καναπέ, μυρίζει όλο το δωμάτιο τώρα

μυρίζουν ανοιξη, έρχεται αδίστακτη και θαραλλεα, σαν έτοιμη από καιρο.

Πριν απ όλα όμως  έρχεται και ένα τριήμερο 

Οποτε γλεντήσε το, ποτε δε ξέρεις τι μπορεί να συμβεί σε μια τρελλη βραδια  αποκριας.

Κι αν έχουμε κρίση και μιζέρια εμείς  ρε ξέρουμε να γελάμε και να ξεμυαλίζουμε τις δυσκολίες

περιπαθώς και ρουφηχτά

by the way

η νέα μου  μουσική αγαπη 

 είναι η Σοφια Κουρτιδου

άκουσε τη

είναι σημερινός ήχος, είναι έχει τη γλυκάδα των νιατων της και τα λέει μια χαρα

μέρες.

οι μέρες είναι περίεργες, οι μέρες είναι κακές, οι μέρες είναι εκδικητικές και σε πληρώνουν μ αυτο που σου αξίζει, η  μήπως όχι? 

Μήπως οι μέρες θέλουν να σου δείξουν κάτι και συ κλείνεις τα ματια? 

η μήπως αυτό το κάτι εσύ το ηξέρες καλα και τους κλείνεις εσύ το ματι πια εσύ

Κι αφού το ήξερες ότι ήταν λάθος γιατί το κανες?

Ε συμβαίνει κι αυτοί, ανθρωποι είμαστε, δεν είμαστε θεοί.

Έχει δρόμο ακόμη μέχρι να βρούμε τον ανώτερο μας εαυτό.

Μέρες  ασυνήθιστες , συμβαίνουν αυτά που ξόρκιζες , κανεις τα λάθη που κορόιδευες, και μετά έρχονται οι γνώμες και οι συγνώμες.

Μέρες με στιγμές από φως κι από σκοτάδι

Όλα είναι μεσα μας .

Κάτι θα μας νικάει πάντα

Ας είναι το φως.

Ει ψιτ μην μπερδεύεσαι.

σ αγαπω.