διάβασα οτι η αρλέτα το παλεύει διασωληνωμένη στην εντατική ενος νοσοκομειου, ξανα..... καποτε ειχα φτιαξει αυτο το βιντεακι για ενα σχετικα αγνωστο τραγουδι της την αγαπαω την Αρλετα και θελω να γινει καλα ετσι Αρλετα? γινε καλα https://www.youtube.com/watch?v=fMVU2QjtB5M
Καθώς η Ανοιξη κυλάει
και κυλιέται στο πράσινο χορτάρι
το μυαλό μου γεμιζει με μαυρα συννεφα ,
και δε θελω
δε θελω
αλλα γεμίζει
και τοτε απενεργοποιω κινητά
κλειδώνω τ ακινητα
και βαζω μαυρα γυαλια
ακουστικα στ αυτια
και παιρνω τς' αμμουδιες
και ακουω μουσικες
σαν αυτες πιο κατω που υπαρχουν παντα σε μια πλεηλιστ
και κοιταζω παντα τη θαλασσα
αυτη εχει τη μεγαλυτερη κατανοηση
το γραφει και ο μιχαλης Δελτα (*)
Αρλετα - Demo - Album 1974 video by aswtosgios Ποίηση Οδυσσέας Ελύτης Σύνθεση, ενορχήστρωση & ερμηνεία Μαρία Βουμβάκη Από το CD "Το τερραίν του παραδείσου" (2006)
ALBUM : Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ Μουσική : Μιχάλης Καπούλας Στίχοι : Μαριανίνα Κριεζή Μουσική - στίχοι: Γιάννης Παλαμίδας Πιάνο - Programming: Γιάννης Παλαμίδας Kιθάρα ακουστική & ηλεκτρική: Στράτος Σπηλιωτόπουλος
Στην άσχημη πόλη , με τους άσχημους δυστυχισμένους κατοίκους, η άνοιξη δεν ήθελε να ρθει Αλλα τα παιδιά ειχαν αντιθετη άποψη Έφεραν την άνοιξη μ αυτο το λουλούδι εξω απο το σχολειό τους Φύτεψαν αυτό το απλό όμορφο λουλούδι με αγάπη Ένα άσχημο σκολειό στο κέντρο της πόλης Εξω απο το σχολειο , δρομοι γεματοι σκουπιδια και συριγγες Ξυπόλυτοι μετανάστες εγκλωβισμένοι σε μια χώρα που δεν έγινε ακριβώς η χώρα του ονείρου τους πάντα θα εμπιστεύομαι τα παιδιά
Aρλετα στ αγγλικα , κυκλοφορησε και εχει μυρουδια απο τα παληα , η αρλετα κοριτσακι με μια κιθαρα και την αβιαστη γλυκδα της νιοτης της τραγουδα και γραφει στο σημειωμα του cd που κυκλοφορησε απο τη LYRA
Ήταν λίγο μετά τη χούντα...
Είχα
αναγκαστεί να μείνω μακριά από το τραγούδι, τέσσερα χρόνια σχεδόν. Η
πορεία μου, που άρχισε το ’66-’67, ανακόπηκε δυο τρία χρόνια μετά. Είχαν
συμβεί πολλά δυσάρεστα, κι έτσι πίστευα ότι η σύντομη και ελπιδοφόρα
σχέση μου με το τραγούδι είχε λήξει οριστικά. Ωστόσο, εκεί που έκανα
υπέροχες και μακροχρόνιες διακοπές, ήρθε ένα τηλεφώνημα από τον Georges
Moustaki, ο οποίος τότε είχε λαμπρή επιτυχία με τον «Μέτοικο», και
βρέθηκα –τι απόλυτη ανατροπή!– να τραγουδάω στο Παρίσι, στο ιστορικό
Bobino, το πιο χαριτωμένο θέατρο που έχω δει ποτέ. Πρώτη φορά έπαιζα σε
θέατρο που διέθετε όλα τα μέσα για επαγγελματικές παραστάσεις. Μέχρι
τότε είχα παίξει μόνο στα «κουτάκια», τις boîtes, που λάτρεψα κι εγώ κι ο
κόσμος.
Περίπου εκείνη
την περίοδο, δε θυμάμαι ακριβώς, με προσέγγισε και πάλι η Lyra για να
συμμετάσχω στην Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού. Στην αρχή ήθελα να
αρνηθώ. Ο χώρος του τραγουδιού ήταν πολύ τραυματικός για μένα. Τελικά,
αφού απέσπασα υπόσχεση ότι μετά την Ανθολογία θα έκανα ένα δίσκο όπως
ακριβώς τον ήθελα, χωρίς καμιά παρέμβαση, δέχτηκα να πω το μερίδιό μου
και χαίρομαι πραγματικά που τραγούδησα μερικά ωραία τραγούδια τα οποία
αγαπήθηκαν πολύ. Αυτό είναι το γνωστό αποτέλεσμα της συμφωνίας.
Το
άγνωστο είναι το Ταξιδεύοντας, με τραγούδια τριών νέων τότε συνθετών,
τα περισσότερα με δικούς μου στίχους. Η προετοιμασία συνέπεσε με ένα
διάστημα που είχα φύγει στην Αγγλία για λίγο. Γύρισα, η χούντα έπεσε,
πήγα στο Παρίσι. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, άρχισα να ολοκληρώνω το
Ταξιδεύοντας και παράλληλα προέκυψαν και τα τραγούδια του Demo.
Τα
περισσότερα είναι μουσικές του Ανέστου Τριανταφύλλου από το
Ταξιδεύοντας. Δύο είναι με μουσική δική μου και ένα ελεύθερη απόδοση του
«J’ai vu des Rois Serviles» του Georges Moustaki. Οι αγγλικοί στίχοι
είναι όλοι της Sasha Brewis. Η πρόθεση ήταν να γίνει μια απόπειρα για το
εξωτερικό – η εποχή ήταν πολύ πρόσφορη. Η Lyra μας έδωσε μια μέρα
studio στην πάλαι ποτέ Columbia, με ηχολήπτη τον Στέλιο Γιαννακόπουλο
νομίζω, και ιδού το αποτέλεσμα.
Ωστόσο
ο Αλέκος Πατσιφάς, ιδιοκτήτης και διευθυντής της Lyra, ήταν απολύτως
αντίθετος με το εξωτερικό, για άγνωστους, δικούς του λόγους, και δεν
έκανε τίποτα. Η ιστορία αυτή με είχε πολύ πειράξει. Μετάνιωσα πικρά που
μπήκα στο studio να γράψω αυτά τα τραγούδια και απώθησα εκείνη την
ηχογράφηση τόσο, ώστε την ξέχασα εντελώς. Δεν είχα καμία διάθεση για
νέους καβγάδες με τον Πατσιφά, έφτανε που με θεωρούσε την αναιδέστερη
τραγουδίστρια που είχε γνωρίσει ποτέ του.
Κάπως έτσι
συνέχισα στη Lyra μέχρι το θάνατό του, γεγονός που με λύπησε βαθιά. Ήταν
άνθρωπος καλλιεργημένος, μοναδικός και ανεπανάληπτος, κι εγώ αγαπώ
ιδιαίτερα τις εξαιρέσεις. Όταν λοιπόν πριν από λίγους μήνες μού είπαν
ότι στο αρχείο της Lyra βρέθηκε ταινία με δέκα τραγούδια μ’ εμένα στα
αγγλικά, απόρησα. Δε θυμόμουν τίποτα. Το «ξύλο» που είχα φάει τότε με
είχε κάνει να λησμονήσω εντελώς την ύπαρξή τους. Και ήμουν στην αρχή
τελείως αρνητική στο να κυκλοφορήσουν αυτά τα τραγούδια. Αν τελικά το
δέχτηκα ήταν γιατί το ήθελε ο Γιώργος Μακράκης – και γιατί το χρωστάω
στη Sasha Brewis, για τη δουλειά της που δεν την είδε ποτέ να
κυκλοφορεί. Εγώ νιώθω πια ξένη μ’ εκείνη την ηρωική εποχή, τις τότε
φιλοδοξίες μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι κάποιοι φίλοι να χαρούν αυτά
τα τραγούδια Εννοειται οτι απευθυνεται στους φαν της τραγουδιστριας, οι υπολοιποι και οι νεοτεροι θα κοψουν φλεβα, αλλα εμενα που διψαω για pure ρομαντισμο και καθαροτητα στη μουσικη, το ακουω τα βραδια, αυτα τα βραδια που δε λενε να χειμωνιασουν,γεματα υγρασια και σκονη...
