παρτο σερί (μια μερα θα πεθανεις)

Από κατασκευαστικό λάθος  είμαι σκατο ευαίσθητος

μπορεί να με πειράξει  μια λεπτομέρεια 

που δε πάει το μυαλό σου

μόνο  κάνα δυο τρεις φίλοι μου ,

το καταλαβαίνουν 

και με κοροϊδεύουν όταν συγκινούμαι  ,

με κάτι απλό

σκατα άσωτος

αυτό το μπλογκ καταλαθος ονομάστηκε άσωτος γιος

άτυχος γιος έπρεπε να λέγεται,

βεβαία για να είμαι και δίκαιος με τον θεούλη κει πάνω

υπήρξα και τυχερός όποτε  ούτε άτυχος γιος

το τελευταίο καιρό νιώθω τυχερός γιατί παρ ότι από γεναρη 

το χω περάσει με εξετάσεις και τσεκ απ  και μια μικρή επέμβαση 

από τη μια πλευρά κατάλαβα ποιοι με αγαπούν 

και νοιάζονται και ποιοι όχι

Ποιοι με θέλουν απλά για παρέα για κάνα ποτάκι 

και τροφή της ματαιοδοξίας τους

σε κλειστα μπαρ της συμφορας

 και ποιοι ήρθαν να με δουν στο κρεβάτι του πόνου

και με έπαιρναν καθημερνά τηλέφωνο

έστω και για ένα γεια

τυχερός λοιπόν γιατί η ζωή είναι μικρή και εγώ έχω φτάσει στα μισά 

και θα το πάρω σερί όπως λέει και το αγαπημένο άσμα

\

ειμαστε  οι επιλογές  μας

όποτε θέλω να  ειμαι 

αυτός εδω που είμαι ακριβώς τώρα

ήρεμος 

αυτάρκης

και υγιής

 και χιουμοριστας 

και όπως λέει κι ο πετρης ο σοφο πετρης χορτασμένος 

"είσαι από αγάπη και σχέσεις

σκάσε

θα έρθει όταν είσαι έτοιμος"

 τιιιι???

τυρι!

μανα ειναι μονο μια (αλλα κανει για εκατο)

Μανάδες,

 αυτή η ανυπέρβλητη ράτσα η ανίκητη

Μητέρες και γιοι, 

μια ιστορία δίχως τέλος.

Μαμάδες και ενοχές ,

που μονο αυτές ξέρουν να διοχετεύουν μυστικά και ήσυχα μ ένα βλέμμα ,

"...τι? θα φύγεις για Πάσχα? δε θα μείνεις με την οικογένεια..?."

"...Ποσα Πάσχα θα ζήσω εγώ ακόμη μήπως..."

 Και να ο ύπουλος αναστεναγμός...

α ρε μάνα

σε λατρεύω για όλα αυτά που κάνεις, 

που είσαι,
που μας έμαθες , 

που μας έδωσες, 

για όλα όσα θυσίασες
 εσύ και η γενιά σου που ήταν αλλιώς 

Αλλά η ζωή ειναι ωραία ειναι μικρή ειναι αυτή που ξέρουμε 

και πρέπει να τη ζούμε δίχως ενοχές

μάνα γέρασες και ξεχνάς 

αλλες φορές   θυμάσαι τα πολυ παλιά

ποτέ δε θυμάσαι τα χάπια

ουτε τι εφαγες το μεσήμερι

γέρασες

τρέμω την ωρα που ισως δε θυμάσαι  

ποιος είμαι

δεν υπαρχει πιο αγριο πιο σφαίρα στη καρδιά

μάνα

μια ζωή ολακερη στη μαυρη αγαπημενη πλεκτη  ζακετα

που την επλεξες εσυ μοναχή σου και υπερήφανη

μάνα 

σ ευχαριστώ

κι ας μη ξερεις οτι στο γράφω εδω τωρα

και το διαβάζουν ξενοι

το βραδυ στις 8 το χάπι

μη ξεχάσω ε

αφιερωνω το τραουδι στη μανα μου

ειναι το αγαπημενο της

αγαπατε καταλληλους

Εδω στου δρόμου τα μισά

που περίμενες όλο το καλοκαίρι

 στο    προσωπικό σου ATM  λήψης ημερησίας δόσης αγάπης και τρυφεράδας

καλά έκανες και τα παράτησες ολα

δεν υπάρχουν  "heart controls"

Η αγάπη όταν υπάρχει

διαχέεται σε καθε πόρο αυτόματα

απο τον έναν στον άλλον

δεν τη γυρεύεις..

δε τη ζητας

δεν τη ψάχνεις

 σαν ψίχουλα στα πλακάκια του

καλοκαθαρισμενου πατώματος

που σφουγγαρίστηκε σχολαστικά

μετά απο ένα γρήγορο ανώνυμο σεξ

με  ενα περαστικό ...

οι περαστικοι , φευγουν 

στιγμες μονο

εσυ ηθελες να μεινεις

ειχες πιστεψει 

σε μια σφιχτη αγκαλια

και ενα παιδικο γέλιο

δεν αρκουν αυτα...

 η αγάπη κα το νοιαξιμο

δίνεται αβίαστα

δεν θέλουν  κανένα χρόνο

δεν θέλουν λογική

ειναι περα απο συνήθειες και εμμονές

μακριά τώρα απο κατά συνθήκη   ψευδη μας

και  τα μυστικά 

θα γίνεις πάλι αυτός που ήσουν

μη φοβάσαι τίποτα...

καθε τέλος μια νέα αρχή

να μαθεις να φευγεις

http://enallaktikidrasi.com/2015/04/na-matheis-na-feugeis

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις – αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο
Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας – αποδέξου το).

Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι – από ‘κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω – δεν τους το χρωτάς
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου
Μην πιστεύεις αυτά που λένε – η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση την σχέση την κοροϊδία κοροϊδία
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό
κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλυφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

αλλο ενα δακρυβρεχτο ποστ (χρονια πολλα μανα)

                                                                   η μάνα μου γέρασε

αν είχε μια κανονική ζωή , θα χε εγγόνια τώρα , 
αλλά δεν είχε..

Γιατί απλά δεν είμαστε μια κανονική οικογένεια ...

και δε νομίζω ποτέ και να γίνουμε δηλαδή

καθε μέρα με συγκινεί γιατί ειναι σα παιδί πια που έχει την δίκια μου ανάγκη.

Θέλω να της πω τόσα πολλά απλά δε  μπορώ...

"ποτέ θα φτιάξεις τη ζωή σου παιδί μου...
μην μείνεις μόνος να χεις μια παρέα, δες εμένα 30 χρόνια χήρα..."

"...όταν γερνάς η μοναξιά δεν αντέχεται παιδί μου..."
 

Και  τοτε εγω νιώθω σα πατέρας που δε μπορω

να απαντήσω στις πρώτες απορίες του παιδιού μου

Θέλω να σου απαντήσω 

αλλά απλά δε μπορώ

Ετσι κι αλλιως  νομίζω μαμά οτι τις ξέρεις τις απαντήσεις

Έγινες 83 πια..

χρονια πολλα μάνα

ετσι οπως σου συνηθιζομαι να σου ευχομαι απο τα 7 μου χρονια νομιζω
τοτε που σου αφησα τις μαργαριτες εξω απο τη μπαλκονορτα
μα καλα πως το σκεφτηκα  τοτε
να σηκωθω νωρις πριν ξυπνησετε
να κοψω μαργαριτες 
και να σου κανω εκπληξη
καλα  ε
πολυ με  θαυμαζω στα παιδικα μου χρονια

πως περνανε τα χρονια...?

σου εφερα τη γλαστρα με το λουλουδι σου
δακρυσες ..

η αναρτηση δημοσιευτηκε περυσι 

στη γιορτη της μανας

δε μπορω να γραψω κατι αλλο

αλλα ηθελα να κανω μια αναρτηση