θα κατσω σπιτι

Νομίζω ζω σε μια ταινια
απ αυτές που βλέπαμε φανατικά ασφαλείς στο ζεστό μας καναπε
κατι  σαββατόβραδα , πίτσες σουβλάκια και φιλαράκια
Τώρα ο καθένας μόνος του αυτος και ο πονος του
Κάποιοι δυο δυο
Και μετα οι οικογένειες

Τηλέφωνα
 sms
 βιντεοκλησεις
 μηνυματα
φοβος
χιουμορ
πλακα
να ξορκισουμε το κακο

Στα σούπερ μαρκετ αναστενάζει η Ελλάδα μεσα απο τις μάσκες τις νοσοκομειακες
Μια κυρία τη φορουσε με τη μυτη εξω
ισως αργότερα να πήγαινε να κοινωνήσει κιόλας δε ξερω

"κι αλλο κωλοχαρτο
βαλε κι αλλο κοτοπουλο
και φασολακια
και φακες
και νερα
πολλα νερα
και ντετολ
α δεν υπαρχουν αλλα ντετολ
το ξερεις ε
επιστρεφοντας στο πατρικο
βρήκα ενα στο μπανιο
το κοίταξα με αγαπη
τι ωραίο ντετολ σκέφτηκα

κλείνουν τα συνορα τους οι χωρες
μετρουν απόντες
και γω φοβάμαι, θα στο πω
ολοι φοβόμαστε
 βήχει ο αλλος
ανοιξη γαρ αλεργιες
και κοιταμε καχυποπτα
ντωμεταξυ η ανοιξη ρολαρει
με ρυθμους που ξερει καλα αυτη
και μεις την βλεπουμε μεσα απο τα τζαμια των σπιτιων

Αδέρφια σκεφτομαι θετικα ,
 πανδημία ειναι θα περάσει

και μετα θα χαρούμε
λιγο καλοκαίρι ισως
πιο φτωχοί
πιο χοντροί
πιο ώριμοι
πιο γενναίοι
πιο εγκρατείς
πιο αγαπημένοι
πιο νικητές
προς το παρων
θα κλεισω μ αυτην την εικονα
μια ομορφη ηρεμη στιγμη πριν τη πανδημια
εχει μεσα της πολλη αγαπη
και θαλασσινη αλμυρα
και η αγαπη τα παντα υπομενει
 που ελεγε και η μαρινελλα
https://www.youtube.com/watch?v=8ZGyMA9Odlk
αντε ποσταρα και μαρινελα

#μενουμε σπιτι
#αγαπαμετονπλησιον
#panda
#αφου
#youarethereason

637718 φιλια (το δικο μας story)

Ήθελα να γράψω για τα 637718 φιλιά σου

 αλλά δεν βρισκω τις λεξεις

και λέξεις υπάρχουν πολλές το ξερω 

αλλα τις λεξεις που μπορουν να περιγραψουν αυτο που ζω

και νιωθω ,

δε  τις βρισκω αποψε 

Βρισκω  μονο αυτες τις γνωστες απο τα ποιηματα 

και τα τραγουδια των αλλων 

καλες ειναι, δε λεω...

αλλα οχι για μενα και για σενα

ολα ειναι  τοσο καινουργια 

ολα πρωτη φορα 

δεν ηξερα οτι υπαρχει αυτη η αγαπη 

ηξερα κατι αλλες αγαπες μικρες

σα τα "στορυ "

στο ινσταγκραμ (*)

ειμαι σιγουρος οτι δε θα τη διαβασεις αυτη την αναρτηση αποψε

αποψε που  εφυγες αλλα εισαι δω συνεχεια

το ξερω τα μπλογκ πια δεν ειναι της μοδας

κι αυτο το μπλογκ  εχει δραματα απο τα παληα ...

που να τα διαβασεις  τωρα...

 αστα να υπαρχουν κει

σωσμενα στα στασιδια τους

 στο αχανες διαδίκτυο

μια φωτογραφια στο ινσταγκραμ 

ενα "στορυ"  θα μαζεψει πιο πολλα λαηκ

αλλά σου γραφω εδω στο πλανητη του ασωτου

 ηθελα να ξερει αυτη η σελιδα που αγαπησα και με αγαπησε

ηθελα να ξερει οτι σε βρηκα

αργησα αλλα σε βρηκα

κι αυτο το στορυ δε θα κρατησει 24 ωρες 

και θα σβηστει  οπως στο 

ινσταγκραμ 

υγ! μηπως πιστευα γω ποτε οτι θα "εβαζα"

Αργυρο κωσνταντινο να παιξει στη σελιδα?

https://www.youtube.com/watch?v=wvhz6Fec-ws

παιζει και να μην ειχε γεννηθει

 οταν αρχιζα να γραφω στο μπλογκ

....πλακα κανω

χρησιμες πληροφοριες

https://www.fomo.gr/instagram-ola-osa-prepei-na-gnorizeis/

https://www.in2life.gr/indulgence/technology/article/626092/pos-tha-gineis-exper-sta-instagram-stories.html

 

#οτανεισαιεδω

ειπες δε θα διαβασεις το μπλογκ
οχι δε θες
ποτε ποτε!
κι ομως αυτο το μπλογκ
κι εσυ
εχετε κοινα σημεια
με ξερετε οσο κανεις αλλος
μ αγαπατε οσο κανεις αλλος

η τελευταια φορα που εκλαψα 
ηταν σημερα πριν λιγο
ακουσα το τραγουδια
# οταν_εισαι_εδω



αχ! δαχτυλα  μου ευγενικά
που χορευουν στο δικος τους ρυθμο
πανω στο κινητο
μπλιπ 
μπλιπ
ειδοποιησεις....
μεσα στο σκοταδι...
και τα ποδια μου μπλεγμενα στα δικα σου
ειπα δε κοιμαμαι ευκολα 
και κοιμαμαι σα μωρο τα πρωτο πενταλεπτο

ματια  μου  χαμογελαστα
με αγαπη και ηρεμια 
καλώς ηρθες
μέινε οσο θές
οσο αξιζουμε μεινε ε..
ανοιξη και καλοκαίρι
και  φθινόπωρο και χειμώνα 
και ξανα παλι
και ταξιδια στο πλανητη ολο
και σ αλλους πλανητες
εγω εδω θα μαι
θα ζω τη κάθε μέρα
μαζι σου

κι οταν κρυώνω λιγο
 κατι βράδια υγρασια
και μπολικο jameson/cola
στις φλεβες
θα ακουμπω με παθος 
τα δάχτυλα  σου στο αμαξι μεσα

αφή σα γνώση απο ζωη προηγούμενη
και θα  με διαπερνάει
αυτη η αορατη μοναδικη
πηγη  θερμότητας
αχ να μη τελιωνε ποτε...

https://www.youtube.com/watch?v=tvUg2aad_bY

απλα δε σε γουσταρει

Βρεθήκανε δυο άνθρωποι
γουσταρανε  νομίζω
βλέμματα με συμπάθεια
το κέντρο βάρους του ενός προς τον άλλον
κάποια "τυχαία" αγγίγματα"
Ερωτήσεις με νόημα η και χωρίς
Ο ένας διέκοπτε τον αλλο με ανυπομονησια
Είχε πλάκα...
Την επόμενη μέρα μίνι εκδρομή
ειχε ενα ηλιο  γενναιο με θρασος
μεσα στο νοεμβρη
τρυφερά αγγίγματα στ αμάξι
τα δαχτυλα ηταν φλυαρα
σε θελω φωναζαν
ωραία ηταν
στο τελος της ημερας
αποχαιρετισμος με φιλί στο στόμα
 απαλό
στη μέση του δρόμου
ασπρομαυρο παγκρατι
κιτρινα ταξι
και αυτοι στη μεση του δρομου χρωματιστοι
θυμασαι κατι ασπρομαυρες ταινιες που τις κανουν εγχρωμες?
ετσι φαινοταν

θα μιλήσουμε ειπε
δε μιλησανε ποτε
& κι υστερα κανονισα
και δε σου τηλεφωνησα ....
που λεει και το τραγούδι

δεν υπαρχει αναλυση
μη το αναλυεις πιο πολυ

απλα δε σε γουσταρει

στα τελη τ αυγουστου

ετσι ξαφνικα
 με βρηκε το τραγουδι που εψαχνα χρονια πολλα
τελικα οτι ψαχνεις  σε βρισκει
αργα η γηργορα....

κι υστερα ηρθαν ποι φωτιες και καηκαν.....

........ολα
καηκαν  ολα
οι ανθρωποι
τα δεντρα
τα σπιτια
καηκαν και τα  δακρυα
δεν ειχαν να κλαψουν
καθως εψαχναν να βρουν
αλλος το γονιο του
κι αλλος το παιδι του
καηκαν και τα συννεφα
καηκε και η θαλασσα
φωτια
καηκε η ελπιδα που ερχοταν

στα ποσα νεκρα σωματα
παραιτειται καποιος υπευθυνος?

θα μου πεις θα γινει κατι αν παραιτηθει καποιος?
θα αναστηθει κανα νεκρο παιδακι ?
οχι δε θα γινει τιποτα απ αυτα
αλλα να νιωσω και γω ρε αδερφε
σαν πολιτης
οτι αυτοι που οριζουν τη μοιρα του τοπου
αυτοι που εχουν ενα σχεδιο για τη χωρα τουτη
και τους ακριβοπληρωνουμε
εχουν ηθος
αξιοπρεπεια
οτι δε μπορουν να κοιμηθουν τα βραδια
βλεποντας την απογνωση
τις σταχτες
 στα ποσα νεκρα σωματα?

καλη ανασταση

Μουσική Ευανθία Ρεμπούτσικα Στίχοι Ελένη Ζιώγα Από το τελευταίο cd της Αλκηστις Πρωτοψάλτη σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα με τίτλο - Για που τραβάς ελπίδα - Ετος κυκλοφορίας 2012 Heaven music
Ν’ ανεμίζει στο κατάρτι η ζωή
να φεγγίζουν όλα τ’ άστρα στο πανί
και να 'χουμε μια θάλασσα γυαλί.

Να φουλάρουμε μ’ ελπίδες και φιλιά
να ξεχάσουμε τις πίκρες στη στεριά
και να 'ναι καλοτάξιδη η καρδιά.

Βάλε πλώρη
γι αυτά που ονειρευτήκαμε
για το αύριο πρόσω ολοταχώς
μια συγγνώμη 
και ξαναγεννηθήκαμε
μια αγκαλιά και η αγάπη ωκεανός.

Να χαράζει η φαντασία διαδρομές
να μετράνε για αιώνες οι στιγμές
και να 'ναι καλοκαίρια οι εποχές.

Να σαλπάρει συντροφιά μας
κι όλη η γη
να γλεντάμε με κιθάρες
και κρασί
και να 'ναι πάντα
η θάλασσα γυαλί.

Το έσχατο έρμα

Αντιγραφω απο το συλλογη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Μου είπες: "μύρισε τη νύχτα για μένα"
κι εγώ πνίγηκα από την απουσία τόσων φίλων
μάτωσα, από χιλιάδες αγκάθια κομμένης απότομα αγάπης
ανάμεσα σε νέες πατρίδες και παλιές

χρόνια μετά
θα αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε πραγματικά
και τι από τις ρίζες μας απέμεινε

μόνο αναγνωριστικό
ετούτη η μυρωδιά της νύχτας
που ποτέ δε μπορέσαμε να μοιραστούμε
αλλά, κατάσαρκα φυλάττουμε ως Θερμοπύλες
καθένας μόνος του
σε τόπους ξένους, ξένοι κι εμείς
ακατανόητοι, άμαθοι και αφελείς
πνιγμένοι, μόνοι

για τη στιγμή εκείνη
της συνάντησης
που ούτε καν προβλέπεται
προς το παρόν πως
θα υπάρξει

λιγα λογια για τον Τελλο Ανατολικα της εδεμ η λασκαρη ασπρομαυρη φευγει να βρει τον αντρα της ζωης της Η Amy winehouse σιγοτραγουδα για την αγαπη που ειναι ενα παιχνιδι απο χερι χαμενο και εγω κλεινω τα application της συμφορας και του ατελιωτου loop κοιταω το κινητο το πεταω στη θαλασσα και κρατω το βιβλιαρακι του Τελλου Η αγαπη και η ποιηση θα σωσει το κοσμο Α και Τελλο υπαρχει το Για παντα και θα το ζησω αυτα!

ο κηπος εμπαινε στη θαλασσα

Καθομαι τωρα σαυτο το το κηπο των τραυματων ,

 που μπαινει στη θαλασσα

κυριολεκτικα

 μυριζουν τα ζουμπουλια 

και παιζει το πλεηλιστ  της η θαλλασα

Εφτασα στα μισα  σχεδον της ζωης για να  καταλαβω 

πως όποιο μέρος της γης και να επισκεφτώ 

εδω ανήκω

εδω στο κήπο των προγόνων μου

Αυτά τα ελαιόδεντρα που με σκίαζαν από 3 χρονών μωρό 

καθώς η μάνα μου μάζευε τις ελιές

και ο πατέρας με το τρίκυκλο τις μετέφερε για λαδι στο λιοτρίβι

και αυτές οι παλιές βοκαμβιλιες αρχόντισσες του κήπου

ποια Νέα Υόρκη, Ποια Λισσαβόνα και ποιο Λονδίνο

μονό αυτός ο κήπος σήμερα με συγκινεί τόσο

Και για χρόνια τον  μισούσα 

είχα νευρα  γιατί μου έκλεβε τα καλοκαίρια

και στιγμές

μα τελικά έτσι έπρεπε να γίνουν 

ήταν γραμμένα στα φύλλα της πορτοκαλιάς του πατέρα

και της μηλιάς

κι ας ειμαι μονος ξανα μα οχι μονος

τα τζιτζίκια ,

 στο μυστικό τους τραγούδι

τα έλεγαν όλα...

μα ήμουν  μεγάλος και δε το καταλάβαινα

α ρε Βικάρα

ετσι χωρις λογο
κόλλησα σ αυτη τη Φωνη παλι...



Στίχοι: Νίκος Γκάτσος. Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, 1966. Άλλες ερμηνείες: Σταμάτης Κόκοτας, «ΕΝΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ», Δημήτρης Παπαμιχαήλ, στην ταινία «Διπλοπεννιές». Με τι καρδιά να σ' αποχαιρετήσω Με τι καρδιά τραγούδι να σου πω στον ουρανό με τ' όνειρο θα ζήσω στον ουρανό σαν άστρο θα χαθώ. Βάλε φωνή κοντά σου να γυρίσω βάλε φωνή τη γη να θυμηθώ. Με τι καρδιά τα μάτια σου ν' αφήσω Με τι καρδιά τον κόσμο ν' αρνηθώ σε σκοτεινό γεφύρι θα καθίσω σε σκοτεινό ποτάμι θα σταθώ. Δως μου φωτιά τη νύχτα μου να σβήσω δως μου φωτιά στον ήλιο να βρεθώ.

παρτο σερί (μια μερα θα πεθανεις)

Από κατασκευαστικό λάθος  είμαι σκατο ευαίσθητος

μπορεί να με πειράξει  μια λεπτομέρεια 

που δε πάει το μυαλό σου

μόνο  κάνα δυο τρεις φίλοι μου ,

το καταλαβαίνουν 

και με κοροϊδεύουν όταν συγκινούμαι  ,

με κάτι απλό

σκατα άσωτος

αυτό το μπλογκ καταλαθος ονομάστηκε άσωτος γιος

άτυχος γιος έπρεπε να λέγεται,

βεβαία για να είμαι και δίκαιος με τον θεούλη κει πάνω

υπήρξα και τυχερός όποτε  ούτε άτυχος γιος

το τελευταίο καιρό νιώθω τυχερός γιατί παρ ότι από γεναρη 

το χω περάσει με εξετάσεις και τσεκ απ  και μια μικρή επέμβαση 

από τη μια πλευρά κατάλαβα ποιοι με αγαπούν 

και νοιάζονται και ποιοι όχι

Ποιοι με θέλουν απλά για παρέα για κάνα ποτάκι 

και τροφή της ματαιοδοξίας τους

σε κλειστα μπαρ της συμφορας

 και ποιοι ήρθαν να με δουν στο κρεβάτι του πόνου

και με έπαιρναν καθημερνά τηλέφωνο

έστω και για ένα γεια

τυχερός λοιπόν γιατί η ζωή είναι μικρή και εγώ έχω φτάσει στα μισά 

και θα το πάρω σερί όπως λέει και το αγαπημένο άσμα

\

ειμαστε  οι επιλογές  μας

όποτε θέλω να  ειμαι 

αυτός εδω που είμαι ακριβώς τώρα

ήρεμος 

αυτάρκης

και υγιής

 και χιουμοριστας 

και όπως λέει κι ο πετρης ο σοφο πετρης χορτασμένος 

"είσαι από αγάπη και σχέσεις

σκάσε

θα έρθει όταν είσαι έτοιμος"

 τιιιι???

τυρι!

Μακεδονια

ηθελα να γραψω κατι απο καιρο
ετοιμος να δεχθω τις κριτικες
των δηθεν
οπως παληα
στην ουσια ειναι πιο φασιστες
Απ αυτους που βριζουν 

αλλα ψαχνοντας στο utube
σε βρηκα 

Μαλβινα 
πιο επίκαιρη απο ποτε ...
αν ζουσες  θα ειχες αρκετο υλικο  μαλβιναρα 
για τις εποχες που ζουμε 

τα χριστουγεννα ....που δεν εζησα

σου αρεσουν τα χριστουγεννα  με ρωτησες?
ειπα ναι , μαρεσουν
αλλα δε τα εχω ζησει
δε θυμάμαι Χριστούγεννα οικογενειακά όμορφα

μόνο κείνα τα τελευταία Χριστούγεννα 

στο μεγάλο σαλόνι

με τη καινούργια τηλεόραση

και τις θείες 

του θείους

τα ξαδέρφια 

τις μυρουδιές των φαγητών

η μάνα αγχωμένη να είναι όλα τέλεια

το γλυκό Κοπεγχάγη

ναι έφτιαχνε ένα γλυκό που το έλεγε κοπεγχαγη

μη με ρωτησεις πως και τι

άπλα ήταν όνειρο...

στο καινούργιο τεράστιο σαλόνι

στο καινούργιο σπίτι

και τραγούδια λαϊκά 

χόρεψες ζειμπεκικο

το μερτικό σου από τη χαρά

στο είχαν πάρει άλλοι

τελικά τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια  πάτερα

εκεί σταμάτησαν τα χριστουγεννα για μένα

όλα τα άλλα Χριστούγεννα

ήταν των άλλων  τα χριστουγεννα

και άπλα εγώ έμπαινα έτρωγα τα μελομακάρονα

χαμογελούσα  έτσι για να με ξεγελασω

και έφευγα

επέστρεφα πάντα στο πατρικό

και κοιμόμουν 

να περάσει η χρονιάρα μέρα

και περάσαν τα χρονια και  έγινα μεγάλος

και θελω σα παιδι

 να στολισω το δεντρο 

δίπλα στο μπαλκονοπορτα

δίπλα στο τζακι

να το στολισουμε μαζι

καλα      χριστουγεννα

θα σε περιμενω..

απο καιρο ηθελα να γραψω
οσα νιωθω
αλλα ηρθε αυτο μ αυτο το τραγουδι
η αρλετα απο κει περα την ακρη του ουρανου
με χαιδεψε στον ωμο
ασε θα τα πω εγω
πηρε τη κιθαρα της και...



"....Κάτω από το δέντρο θα σε περιμένω με αγνή καρδιά
και μπαταρίες αλκαλικές Με τα φτερά των αγγέλων των σπασμένων...."

αγαπημενο μου blog

Επιστροφή στη πόλη

Ηταν κακό καλοκαίρι

και  μένα δε αρέσει η λέξη κακός

αλλά αυτό το καλοκαίρι  ήταν κακό

και ο καιρός τρελοκαιρος

και ο χειμώνας που μου υποσχέθηκες δίπλα 

στο τζάκι αγκαλιά δεν ήρθε ακόμη

Μάλλον  την πάτησα και κρύωσα

Ίωση ίσως

πυρετοί δέκατα τσάγια χάπια 

Ξέρω δε γράφω συχνά πια όπως πριν

αλλά κάνω μια γύρα στα αγαπημένα μπλογκ κι ας μη σχολιάζω

δε ξέρω τι έχω πάθει

Είμαι σαν να έχει κολλήσει

το pause σε παλιά βιντεοκασέτα

και τρεμοπαίζει η εικόνα της ταινίας 

Αν με καταλαβαίνεις

Το τελευταίο καιρό συμβαίνουν κάτι περίεργες  "επιστροφές"

Μηνύματα από ανθρώπους που έχεις  να δεις απο το προηγουμενο αιωνα

 ίσως "οφειλές"

Και εγώ όπως με πάει το ποτάμι, κάνω κουπί αλλά αφήνομαι και λίγο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

γιατί αυτό πάντα ήσουν  , αγαπημένο μου μπλογκακι

ένα ημερολόγιο, καποιες φόρες και αγιολόγιο , 

δε λέω

σου υπόσχομαι να  αρχισω να γράφω ξανά

να πατήσω το πλέη

και να συνεχίσω

γιατί πιστεύω ακόμη στην αγάπη

και θέλω να τη ζήσω

μια απ αυτές τις μέρες θα γίνω ο εαυτό μου

το τραγούδι που αγαπάω αυτες τις

καλο φθινονωρο

 Αρλετα αγαπημενη
https://www.youtube.com/watch?v=92nPZoDiu9E
στον πλανήτη της αυτή
με τη κιθάρα σίγουρα
ήρεμη

ηταν ενα δύσκολο καλοκαίρι
τι να σας  γράψω  ποιητή και αισθματια μου μπλογκερ
και να στα γράψω δε θα τα πιστεψεις
δε  στα γραφω
πατάω το Delete και αργουν να σβηστουν
παίρνει ωρα
ειναι μεγάλος ο όγκος δεδομένων
και παλιό το μηχάνημα
κι ακούγεται αυτός ο ήχος του επεξεργαστή
που δυσκολεύεται
εχει πλακα
θα σβηστούν που θα παει
και εχω μεσα μου ελεύθερο χώρο
για άλλα
προς το παρών
 βρεχει βρέχει βρέχει
και μυριζει χλωρίνη  στο σπιτι
η καθαρίστρια καθαρίζει
φορώντας τα πορτοκαλι γάντια της
και ονειρεύεται που σε δυο μερες
θα ναι στη χωρα της με το παιδι της αγκαλιά
έτσι ειναι η ζωη ...
καλό φθινοπωρο
και να διαβασετε οπωςδηποτε
το βιβλιο του  Μιχαλη Δελτα
καθαρση απο τις εκδοσεις " οδος Πανός"

αγαπημενη μου αρλετα

Αγαπημενη μου Αρλετα

γεμισε το facebook απο αναρτησεις 

και ποστιες 

με τραγουδια σου

καταλαβα οτι δεν ηταν καλα τα νεα

εφυγες λεει απο εγκεφαλικο

δεν ησουν καλα και τα λοιπα

και θα σε θυμομαστε 

και νεο κυμα και ολα αυτα....

γω αποψε μου Αρλετα μου σε λιγο 

θα παω στο κηπο με θεα 

το κοκκινο φεγγαρι και 

τη θαλασσα , με τον κολητο τον ηλια

θα φτιαξουμε αυτο το ωραιο κοκτεηλ

με pimms sprite πολυ παγο και μεντα απο το κηπο

και θα ακουσουμε 

στα γνωστα και στ αγνωστα τραγουδια σου

 και ισως στο τελος της βραδιας 

ρθεις και συ 

κι ας ειναι καλοκαιρι

με το παλτο σου και το σκυλακι που το εβγαζες

βολτα στα εξαρχεια την ωρα που σουρουπωνε

οταν ημουν φοιτητης

θα ανοιξεις την εξωπορτα και θα σε κερασουμε

Pimms & sprite και πολυ παγο

και μεντα απο το κηπο

που να τρεχουμε τωρα στα μπαρ τα ναυαγια

θα φτιαξουμε το δικο μας...

ποιο αντιο? καθε βραδυ στις playlist  μου
μου παιζεις τραγουδια

Ανοιξη και ανάσταση

Όσο μεγαλώνω

 τα  μεγάλα μου φαίνονται μικρά

αλλά είναι και κάτι μικρά

 που μεγαλώνουν  εντος μου

και με πνίγουν για ένα λεπτό μονό

ευτυχώς έχω αναπτύξει αντοχές 

αναπνοές μεγάλες δυνατές

και κει που βρίσκομαι στο βυθό 

και αυτά τα μικρά έχουν γίνει

μια μεγάλη επιθετική παλάμη

και μου κάνουν πατητή (*)(

σηκώνω το κεφάλι με δύναμη

με όση δύναμη έχω και  αναπνέω ξανά 

τον θαλασσινό αέρα

τα ψαράκια έχουν σαστίσει για λίγο 

αλλά με ξέρουν και συνεχίζουν 

το τρελό χορό τους

κολυμπώ  αρχικαμε  ταχυκαρδία σχετική

μετά αφήνομαι ανάσκελα

και ηρεμώ

κάπως έτσι κυλά η ζωή

σταυρώσεις μικρές η μεγάλες

αναστάσεις

                 μικρές επαναστάσεις

νίκες

         ήττες

               λύπες 

χαρες

ξέρεις εσύ

(*)Στην θάλασσα καθώς παίζουμε και γελάμε... πιάνουμε κάποιον φίλο μας από το κεφάλι και τον βουτάμε μέσα, καθώς αυτός βουλιάζει έχουμε την ευκαιρία να πατήσουμε και με τα πόδια μας πάνω του ώστε να τον κρατήσουμε πιο πολύ ώρα μέσα στο νερό μπας και πιει λίγο

ω γλυκυ μου εαρ...

ο ελβις θα γινει πενηντα

Αγαπημένε μου ελβις

Αν υπήρχαν κασέτες θα σου έφτιαχνα μια

σαν εκείνη όταν  πήγαινες φαντάρος

και σου  εκανα κολαζ

εξώφυλλο τον όλβος

στα μάτια μου ήσουν σαν τον Ελβις

λαμπερός

και πάντα ροκ

ροκαρες και ρολαρες  τη ζωη σου

μ ενα τροπο που θα κατακτησω στα 80 μου

Εικοσι επτα χρονια μετα κεινη η πρωτη στιγμη

ειναι   σαν ομιχλη

 που με διαπερνα ακομη

οχι σαν  υγρασια

αλλα σαν  τρυφεραδα

Ενα φεγγαρι στην αλεξανδρας

δυο παιδια  αγνωστα  μεταξυ τους

 με  τη μοναξια της επαρχιας τους

στους ωμους τους

και τη λαχταρα να βρουν

ενα δρομο που να τους αγαπα

να περπατησουν ξυπολητα

οπως τοτε τα καλοκαιρια στην αμμουδια τους

40 κυματα μακρια   τα νησια τους

στο περιστέρι η γκαρσονιέρα

με την μικροσκοπική τουαλέτα

πλαφ !

όταν έκανες ντους το νερό έτρεχε

να ξεφύγει

 και έφτανε

 στη κουζίνα διπλά ακριβώς

το ότι ήταν κουζίνα διπλά ακριβώς

το καταλάβαινες από τα εκατοντάδες

άπλυτα πιάτα

κι η γκαρσονιέρα μου στη κυψέλη

ένα κρεβάτι

ένα καφάσι για κομοδίνα

ισόγειο,

νεραντζιά απέξω

και απομεσα  αρκετη τρελλα

και πολλά μεθύσια

πάνω στο παπί το μπλε

τ αλμυρά τα δάκρυα

εκαναν  βόλτα

 από τα δικά σου μαγούλα

στα δικά μου

και μετά ήρθε η νύχτα στην Αθηνα

μεγάλη ατελείωτη

η νύχτες μας  ένα ατέλειωτο beat

η κάρδια μας έψαχνε τις αλήθειες της

στερεο νοβα

φιλια

σώματα

αγάπες μικρές

μεγάλες

στρατός

αποχαιρετισμοί

κτελ

σακ βουαγιαζ

σημειώματα

τηλεφωνα

τηλεκάρτες

μετά μεγαλώσαμε

μπήκαμε σε δυάρι

σε τριάρι

σε τεσσάρι

αλλά η τι σημασία έχουν

 τα δωμάτια και

οι όροφοι

μείς μεγαλώσαμε  όμορφα

αλλάξαμε

 πονέσαμε

αγαπήσαμε

πληγωθήκαμε

φοβηθήκαμε

κάποιες φόρες

δεν αντέξαμε 

ο ένας τον άλλον

το ξέρω

αλλά τον έχει

τον έχει όντος του

ότι και να γίνει μικρέ μου ελβις

εγώ  εχω σκοπο ναι μαι εδω

 το  χεις παρει πρεφα ετσι?

φλύαρος και υπερβολικός

με το καθρεφτάκι στο χέρι

χαμομηλακι και βολτες στη πλατεια με το Πι

και θα σου κρατώ το χέρι σφιχτά

τα βράδια που  το έχεις ανάγκη

τώρα που έχω ζήσει 

και εγώ σχεδόν μισό αιώνα

τώρα ξέρω πως δε θέλω να σε χάσω με τίποτα

τώρα πια δεν είσαι φίλος 

αλλά αδελφός

ότι και να γίνει μας ενώνει

ένα αίμα  μεταφυσικο

αυτό που κυλαει εντος μας

όχι κόκκινο

είναι αόρατο...

κάτι σα  συνδεση γουαί φα

να σου δώσω να καταλάβεις

συνδεόμαστε  έτσι χωρίς κωδικό

μη σου πω και χωρις δικτυο

γιατι μεις μεγαλωσαμε χωρις τα δικτυα τους

και φτιαξαμε τα δικα μας 

που  ειναι αητητα

δεν υπάρχουν κασέτες  Ελβις  μου πια

μονο σε κάτι κουτιά μου παλιά 

γιοματα αναμνησεις

και το στύλο δε γράφει σε χαρτί όπως παλιά

αρνείται δε ξέρω γιατί,

μισεί τα δάχτυλα που κατέχουν το πληκτρολόγιο

είναι ένας εγωιστής αυτό το παλιό μπικ στύλο

και μια βραδια σαν κι αυτή

με τη αγερωχη πασχαλια  

της διπλανής αυλής

να μου χαιδευει τον σβερκο

θα θελα να ακουγαμε μια κασετα ακομη

χωρις να σκεφτομαστε τιποτα

 βαλε τωρα λιγο δυνατα αυτο το τραγουδι

https://www.youtube.com/watch?v=RYgxxU1wKTc