εχω θεμα..

θεμα ενα 

ένα πράγμα που ειλικρινά δεν αντέχω ειναι η δηθενιά.

Σχετικά με τον  Μανώλη Ρασουλη και τον αναπάντεχο θάνατο του γραφτήκαν πολλά παντού,

χθες διάβαζα σ ένα ιστολόγιο

(που έχει πάρει ανάποδες προφανώς μαζί μου)

και δεν έβαλε το σχόλιο μου, 

οτι ειναι λυπηρό  που η Τατιάνα έκανε εκπομπή  την επιστολή του εκλιπόντος

και διάφορα σχόλια εναντίον της  Τατιάνας

Καταρχάς η επιστολή δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ κατόπιν εορτής , θα λεγα 

και με ευθύνη του  Λευτέρη Παπαδοπούλου.

Η Τατιάνα ειναι απόλυτα έντιμη αυτό που πουλάει

και στο ρεπορτάζ έδωσε τροφή και η κόρη του εκλιπόντος με συνέντευξη της

Εγώ τραγικό θεωρώ  το οδοιπορικό από φωτογραφίες της κηδειας

 φωτογραφιες από το φέρετρο μέχρι τους παριστάμενους στην κηδεία, 

δηλαδή , η απόλυτη διθενιά,
-μπλογκ εχεις φιλε, δεν εισαι και το δελτιο του μεγκα-

Πας σε μια κηδεία ενός τεράστιου πνευματικού ανθρώπου κι αντί με την σιωπή κι ένα σιγοψιθύρισα από τραγούδι του, βγάζεις συνεχώς φωτογραφίες για το μπλογκ σου 

και τον εαυτό σου να πίνει καφέ στο τέλος όπως συνηθίζεται σε τετοιες περιστασεις με μαυρο γυαλι φυσικα λογω πενθους

Ναι αυτό το θεωρώ τραγικότερο από την Τατιάνα.

Επίσης τραγικό θεωρώ κι όλα τα μεγάλα ονόματα που είδαν κάμερα και μπήκαν και είπα τα συνήθη μελό λόγια-κηδείας.

Όταν είσαι θλιμμένος δε  μιλάς στις κάμερες ,

απλά τις αποφεύγεις σιωπηλα

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή στάθηκε

η μη δημοσιοποίηση σχολίων που έκανα σε κάποιο αγαπημένο μπλογκ , 
νομιζα οτι το να λες ελευθερα
αυτο που πιστευεις το σεβονται 
οι "πχιοτικοι"
εξαλλου γιαυτο κανουμε μπλογκινγκ
τωρα αν καποιοι το κανουν για αλλο λογο
με-γεια τους με-χαρα τους

Εγω παντως θα συνεχίζω να διαβάζω το συγκεκριμενο ιστολογιο
εχει και καλες στιγμες.

Δεν είμαι μεγάλος φαν του εκλιπόντος, ξέρω μονο τα γνωστά σε όλους τραγούδια που τραγουδά όλη η Ελλάδα ,

αλλά πιστεύω οτι η σιωπή και η τιμή  όπως μπορεί ο καθένας , μονό αυτό αρμόζει στις "αναχωρήσεις".

                                θεμα δυο

ενα μεγαλο  μπραβο στην Κερατεα που εδω και καιρο δινει τον δικο της αγωνα για μη υποβαθμιση της περιοχης απο μεγαλα πολυ μεγαλα συμεφροντα και δινει ενα μαθημα στην υπολοιπη ελλαδα που κοιμαται τον υπνο του δικαιου

Μπραβο σ αυτον  εριξε το γιαουρτι.

Γιατι δεν τα φαγαμε μαζι, ειναι τσεκαρισμενο.

jet lag & streets of NYC (the aswtos version)

"....και πηγα στις ρυθμίσεις, στις επανεκκινήσεις ..."

life is an adventure  όπως λεει και η   Priscilla queen of the desert

και βρέθηκα  NYC  και ξέρεις  τι ειναι να είσαι την μια μέρα στο κέντρο της Αθηνας

και σε 10 ώρες στο  Manhattan?

ειναι σαν  να   ζεις  το  Extreme make over the home edition αλλα εσωτερικά μέσα σου, και όλο αυτό πρέπει να το αφομοιώσεις..

ε δε γίνεται

Άλλα  αλλο ένα μικρό όνειρο έγινε αλήθεια, 

πήραμε το πρώτο αεροπλανάκι και βρεθήκαμε νέα Υόρκη, την μερα που εσεις ετοιμαζοσαστε για τον μεγαλο χιονια 

εγω ετρωγα  wendys 

στην πεμπτη λεωφορο

Νew york city

 η πόλη που ποτέ δε κοιμάται και αυτό κυριολεκτικά

γιατί ειναι όλα ανοιχτα

και το βραδυ

ακόμη και τα Apple stores  όπου έχανε ουρές μεσάνυχτα για το νεο Ι pad2 το όποιο και δε το αγόρασα τελικά γιατί έγινε ανάρπαστο μέσα σε μια μέρα.

Τα μεγέθη εκεί ειναι αλλιώς , ουρανοξύστες, πλαστικό φαί πολύ πλαστικό δηλαδή,

χαληα καφες, νεγροι χοντροι που παραμιλανε στο τρισβρωμικο μετρο,

αλλοι ραπαρουν τη μιζερη αστεγη ζωη τους, 

καπνοι απο τη γη κανουν τη λεωφορο πιο σινεμα.

Παραστάσεις  τεράστιες που κάνουν την  πιο  μεγάλη παράγωγη της Αθηνάς να φαίνεται αστείο.

Επεστρεψα σήμερα γεμάτος από εικόνες

σα σινεμά ειναι πραγματικά,

η πόλη που βλέπεις στις ταινίες και στα σήριαλ 

αλλά είδαμε και την άλλη πλευρά της , την ήσυχη την όμορφη.

Οι άνθρωποι στη κάρδια του  Manhattan ειναι αγχωμένοι αγριεμένοι και έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, τον  όποιο και παίρνουν παρά πολύ σοβαρά.

Στο soho και αλλά προάστια ειναι ήσυχα και έχουν ενεργεια από τις ράτσες που τις κατοικούν.

Συνεχεια σκεφτόμουνα αν θα μπορούσα να ζήσω εδω ,

η πρώτη εντύπωση ήταν δυνατή, είχα πάθει ένα σοκ από το ύψος  και τις τεράστιες φωτεινές επιγραφές ,  σα βλαχακι κοιταζα.

και τα ονόματα των σταρς που φιγουράριζαν στις  παράγωγες του broadway .

Όχι το αποφάσισα δε θα ζούσα μόνιμα εκεί, αν έπρεπε να πάρω μια απόφαση να μεταναστεύσω θα προτιμούσα Παρίσι .

ειναι η πόλη που μου έχει μιλήσει πιο πολύ απ όλες.

Πάντως σήμερα που γύρισα είμαι ακόμη σε  jet lag

ξεχάστηκα πριν  λίγο στο καναπέ κοιμήθηκα βαθεια

για λίγο 

και με το που ξύπνησα μου ρθε η θεα από το δωμάτιο μας στον 9ο όροφο.

ανοιξη & καταχνια

άνοιξη και καταχνιά, 

μονό αυτόν τον τίτλο μπορώ να δώσω σαυτo το ποστ, 

στο όποιο μάλιστα δεν έχω και τίποτα να πω-στ

Κοιτώ την οθόνη με κοιτάει κι αυτή 

και συνεννοούμαστε απόλυτα

δεν έχουμε τίποτα να πούμε

ίσως κάποιες φόρες η σιωπή ειναι και πιο ουσιαστική και σημαντική από το να γραφεις διάφορα απλά για να γραφεις, όπως βλέπω πολλούς να κάνουν.

Eδω κι ένα χρόνο

προσπαθώ να με ξεπεράσω

εννοώ να ξεπεράσω εμένα που με βαριέμαι αφόρητα

λες να το πετυχω τελικά?