Αγάπη

Η μόνη ανωμαλία είναι η ανικανότητα να ερωτευθείς.
Anais Nin,1903-1977,Γαλλίδα συγγραφέας

βαλτο να παιζει δυνατά
https://www.youtube.com/watch?v=G0Kep5563e4

θα περπατήσεις μια μερα πανω στην ηρεμη θάλασσα
σαν τον μεγάλο θεό τους
και θα φτάσεις στο κήπο με το απάτητο σιωπηλό χιονι
και η ζωή σου θα παίζει στά σύννεφα
τις πιό όμορφες στιγμές της
ενα μωρό γεννιέται , 
ψιχαλιζει δάκρυα χαράς
ενα παιδί κάνει τα πρώτα του βήματα
δυό γονεις του κρατούν σφιχ΄τα το χέρι
το πρώτο φιλί  του, γευση απο μέλι
ανάσες σ ενα δωμάτιο
 θολώνουν το ραγισμένο τζαμι
σ ενα δώμα με θέα  τις γκρίζες στιγμές των αλλων
αγκαλία σφιχτά, ταξιδέψατε  σε ολους τους πλανήτες
 κι οι λέξεις που είπατε
λέξεις   φτιαγμένες για μένα και αυτόν
κανεις δε θα τις καταλάβει ποτέ
και τα σύννεφα συνεχιζουν να παίζουν 
σε μικρές οθόνες στιγμες
και συ νιώθεις  ρίγη απο ρεύμα
να διαπερνούν  το σώμα
τι κρατάς?
 να σωθεί για πάντα...
στο καθαρό διαμαντι που εχει το όνομα σου
μόνο  αγάπη 
σαν ποτάμι ηρεμο
σαν καταρρακτης δυνατός
σαν βροχή που ξεπλένει το θαμπό συννεφο της ερήμου
https://www.youtube.com/watch?v=kY2WM89VwGs




 

νησιά του χειμώνα

επιστροφές 

"καταστροφές"

επιστρεφω στο νησί του  σιωπηλού χειμώνα

και του φωτεινού καλοκαιριού

χιονιάδες και αέρηδες 

και χιονονιφάδες

και σκουφί πλεχτο 

απο τον προηγούμενο αιωνα

και πρωινος ελληνικός καφες

 στο γκαζακι καμωμένος

και τυροπιτα αχνιστή φτιαγμένη 

με αγάπη

και  οι αναμνήσεις ρε φιλε

πλανα 

μεσα στις χιονονιφάδες

που λιώνουν γρηγορα

και σου υπενθυμίζουν

να ζησεις το τώρα

θες να ηρεμήσεις

και ερχονται και στηνουν  τρελλο χορό

τα νησια τον χειμώνα

ειναι σα πλοία 

σε  φουρτουνα

απο μακρια ,
 χρυσα μικρα φωτάκια 

σε γκρι μολυβενια σύννεφα

και συ παντα περιμενεις
 ενα  απ αυτα

στον οριζοντα φωτάκια

και εχει  συχνα απαγορευτικό ρε φιλε

πολλα μποφωρ παλι αποψε

σπανε τα κύματα 

ολα τα όνειρα 

και παλι απο την αρχη

και  υστερα

το πέλαγο ησυχάζει

και προβάλει 

το πλοιο της γραμμης

σα φωτακι απο μακρια

μετα πολλα μικρα φωτάκια 

το  συνοδεύουν χαρούμενα δελφίνια

που τραγουδούν το τραγούδι της γοργόνας

                                                     ακουγεται ο ηχος της αγκυρας

ενα μεγάφωνο  αναγγέλει...

το φεγγαρι του φλεβαρη

η Αθηνα τη νύχτα ειναι πάντα πιο όμορφη

εχει αυτήν την ηρεμία

τη γλυκεία κούραση στα μάτια των περαστικών

οποια  και μέρα να έζησαν

 σε λίγο ο μορφέας θα τους πάρει αγκαλιά

για λίγες στιγμές ηρεμίας, 

και ίσως ένα όνειρο 

τους δώσει ένα φιλί τρυφερό στο μάγουλο.

η Αθηνα  , ειναι όμορφη  καβάλα στο βεσπακι

με το σκουφί που σου δάνεισε να μη κρυώνουν τ αυτιά 

και να μετράς καθε λακκούβα των αθηναϊκών δρόμων

κόκκινο  φαναρι

πράσινο πρασινο 

κορνάρισμα απο τον  ανυπομονο οδηγό πίσω 

όταν είσαι είκοσι  ολα ειναι γοητευτικά, 

 η γοητεία της αγνοίας

όταν είσαι τριάντα κατι υποψιάζεσαι 

αλλά δε σε νοιάζει και πολύ

στα σαράντα ξεχνάς παλιές  κουραστικες συνήθειες 

ο χρονος γινεται αντιπαλοs

 τοτε  αγαπάς τον εαυτό σου 

και ξέρεις πια να λες ευχαριστώ

για τις μικρές ηρεμίες που σου χαιδευουν το μαλλι

για τις ζεστές αγκαλιές που σε ηρεμουν

για ένα χαμόγελο  γεματο αληθεια

για ενα ποτηρι κρασι που μοιραστηκες με το φιλο.