βαλς για ενα φιλί

 εγω  δεν ερωτευομαι συχνα τραγουδια
μα οποτε το παθαινω
θελω να το μοιραζομαι με σας
απο τη νεα δουλεια της Ελεωνορας Ζουγανελη
βαλε  αλκοολ
κλεισε τα πολλα φωτα
και ανοιξε το παραθυρο
να κανει επισκεψη 
η βραδυνη  γλυκεια ανοιξη
και "κρατα  ενος λεπτου σιγη
στα φιλια που μας "σκοτωσαν"



                                       

Στίχοι: Sunny Μπαλτζή

Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης

Δίσκος: Μετακόμιση Τώρα_2013

Μού αρέσουν οι βρεγμένοι δρόμοι,

τα φώτα της πόλης

τα σκοτεινά αρώματα

οι παλιές σκάλες των σπιτιών

οι αιώνιοι έρωτες

τα λαμπερά βλέμματα

οι ασπρόμαυρες ταινίες

Τα φθαρμένα βελούδα

τα μισά μου κραγιόν

οι χαμένες βαλίτσες

σε ομίχλες σταθμών

Σα μια αφήσα ρετρό

με φιλούσες κι εγώ

είχα κλείσει τα μάτια

Και χάθηκα σ' αυτό

Το παθιασμένο φιλί,

ξεπλένει τώρα η βροχή

Δε με νοιάζει αν φοβήθηκες, μετάνιωσες ή είχες πιει

Σε μιαν άλλη εποχή

θα ήταν η αρχή

Στα φιλιά που σκοτώνουν, ενός λεπτού σιγή

Έκλαψα γυρνώντας

όλα αλλάζαν σκληρά

με ματωμένα ξυράφια ο αέρας χτυπά

κάνει κρύο, όλα τελειώσαν πια

Τώρα μισώ...

Τα φθαρμένα βελούδα

τα μισά μου κραγιόν

τις σκισμένες σελίδες

και το φως των κεριών

Τις θλιμμένες κοπέλες

με τσιγάρο ή ποτό

που μια μόνεες χορεύουν

ένα βαλς για δυο

Μα να θέλεις να με σώσεις

να έρθεις να μ' αποτελειώσεις

Φίλησέ με ποθώ να πεθάνω

γλύτωσέ με από αυτό τον χορό

ποτε την κυριακη (δυσκολοι αποχαιρετισμοι)

δεν την ήξερα καλά

ήξερα καλά τη κόρη της

απο μικρά σε μια γειτονια

χτες έφυγε αθόρυβα

έμφραγμα είπε ο γιατρός

σημερα κηδεία

εσύ που με διαβάζεις χρονια

θα ξέρεις οτι εγώ και οι κηδείες

“δε το έχουμε”

Ειμαι ο χειροτερος ανθρωπος

Να πει τα συλληπητηρια

Μη με βάλεις να πάω σε κηδεία

νιωθω αμηχανα

δε πατώ πόδι

δε μπορώ να είμαι κοινωνικός

στον πόνο ενός ανθρώπου

δε ξερω γιατί εχει γίνει έτσι

γιατί στο χαμό κάποιου πρέπει

να πήγαινε όλος ο κόσμος να λέει αντίο

στο σπίτι

έτσι συνηθίζεται ακόμη στην επαρχεία

καλύτερα να πήγαινες μια ωρίτσα κει

στην εκκλησία, 

να τελιωνει το θεμα

ο πόνος μια απώλειας ειναι τόσο

μεγάλος

σκεφτομαι αυτό το κορίτσι

πήγαινε ο καθένας

και του λέει

τα τυπικά  "ζωη σε σας "

πιθανώς και άνθρωποι

που πάνε απο υποχρέωση

ειναι μια τελετουργία που δε αρέσει,

όταν έφυγε ο πατέρας

αλλά και αρκετά χρονια μετά

ο κολλητός μου

δεν ήθελα να είμαι με κόσμο

πριν και μετά τη κηδεία

ο πόνος μιας απώλειας ειναι τόσο προσωπικός

στο πόνο και στον θάνατο είμαστε μονοί

το πιστεύω

κάνεις δε μπορεί να νιώσει το πόνο μας

όσο εμείς

άλλο η χαρα

η χαρα μοιράζεται

ο πόνος νομίζω όχι

ήμουν μόνος και σας αποχαιρέτισα μόνος

στην εκκλησία δεν ήμουν εγώ

είχα θωρακιστεί

ήταν κάποιος άλλος

το ξέρατε καλά και οι δυο

πάντως αυτές οι ξαφνικές απώλειες

ειναι μεγάλο σοκ

σιχαίνομαι τις κηδείες

κάποτε μια φίλη μου είπε

ειναι χρήσιμο αυτό το τελετουργικό

όπως και τα μνημόσυνα

για το αντίο σου στον πεθαμένο

μνημόσυνα 3 μερών και τα λοιπά

δε θέλω

τα δικά μου μνημόσυνα

τα κάνω  όταν  νιώθω εγώ

μισιρλου σεηκ

δεν εχω τιποτα να πω-στ 
ειδα το τραγουδι
 και μου φτιαξε το κεφι
καλο ανοιξιατικο Σ/Κ