γυναικες στα προθυρα νευρικης κρισης

Γυναίκα χρόνια πολλά, 
φίλη , μητέρα , αδελφή, ξαδέρφη, σύζυγε, γιαγιά , θεια , άγνωστη μπλογκερ.
Ξερω σημερα ειναι η μέρα σου και καλά και όλοι μέσα στη καλή χαρα, 
έξω μαγαζια σου  δίνουν λουλουδια στους δρόμους , 
το βραδυ θα έχει  βραδιές για κορίτσια μονο και αλλα τέτοια  χαριτωμένα.
Έχεις μπερδευτεί λίγο έτσι?
 θα σου πω τη γνώμη μου ως άντρας με 3 κολητες εκεί γύρω στα σαράντα ανύπαντρες και οι τρεις..."νέες ωραίες και ευτυχείς (????)".
Και φυσικά δε σημαίνει ότι έχω και δίκιο.
Μα καλά τι σου συμβαίνει εκεί-γύρω-στα 35-plus-φιλες μου? 
Μη μου πεις πως δεν υπάρχουν άντρες 
Και πως όλοι τον παίρνουν και δεν στον δίνουν 
γιατί αυτό δεν φταει γι τη μοναξιά σου, το ξέρεις.
Και καλα κάνουν και τον παίρνουν αφού έτσι νιώθουν.
Υπάρχουν άντρες και το ξέρεις, 
Καραστρεητ μια χαρα αντρες που ονειρεύονται πολύ να σε κάνουν δική τους,
να σου κάνουν ερώτα πιστά  να σε προσέχουν, να σε αγαπανε, να σου κάνουν μωράκι, να το μεγαλώσετε μαζι, να είστε μια χαρα.
Πως δεν υπάρχουν ...
απλά το χεις χάσει λίγο, κι εσύ γιατί άλλο θες, άλλο προβάλεις  απ αυτό που εισαι,άλλο ψάχνεις και άλλον παντρεύεσαι η κάνεις γκόμενο.
Μήπως η καριέρα σε αποροφησε? 
Μήπως τα τεκνα σε παρέσυραν και σου φαγανε τα χρονια?
Άφησες τον εαυτό σου και μοιάζεις με νταλικιέρη?
η μήπως πάντα έμπλεκες με λάθος ανθρώπους και καταστρεφόσουν γιατί οι γονείς δε σε μάθαν να εκτιμάς τον εαυτό σου?
τίποτα απ όλα αυτά ?
και είσαι  ακόμη μονη? 
δεν ξέρεις δεν απαντάς?
Θα μου πεις μονο εσύ?
 Ολος ο κόσμος, το χει χάσει.
Κι έχεις έρθει  φιλενάδα, γύρω στα σαράντα και ο ενας σου βρωμάει,
 ο άλλος έτσι , ο τρίτος γιουβέτσι και στο τέλος  συζητάς με  τον γκέι φίλο σου να κάνεις παιδί μαζι του γιατί είσαι πια 45 και δεν βρήκες αυτόν που ονειρεύτηκες, 
η παντρεύεσαι ένα "καλό παιδί" και ζεις μια ζωούλα που κορόιδευες, η χωρίζεις μετά το παιδί.

Σε βλέπω έξω στα μπαρ με τις φίλες σου , πολλές μαζι, οι γυναικοπαρεες ειναι στάνταρ πιο πολλές από τις αντροπαρέες.

κατι γίνεται έτσι? κατι πάει λάθος...
Στην λέω άσχημα ναι το ξερω αλλά σορρυ αν δε στα πω εγώ που  σ αγαπώ 
ποιος θα στα πει?
Κι αν εχω άδικο να μου την πεις κι εσύ, γι αυτό είμαστε εδώ.
όπως και να έχει σας αγαπώ και σας αφιερώνω αυτό το τραγούδι
μπορείς να με βρίσεις άνετα χαχαχα!

bring Μελινα back to life

Να! σα τώρα τη θυμάμαι
 Είχε έρθει στο νησι να εγκαινιάσει τον θεσμό των Ελεθερων ανοιχτών Πανεπιστημιων.

Ήταν καλοκαιρι η σχεδόν καλοκαίρι δε θυμάμαι..

Το μονο που θυμάμαι καλα είναι ότι ήταν ξυπολητη...
στην εξεδρα που ειχαν στησει για την ομιλια της

 Φορουσε  ένα τζιν σε στυλ ψαράδικο.

Είχε μαγέψει όλο το κόσμο ακόμη
 και τους αντιπαλους της...

Μελινα  (Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 1920 –  
Νέα Υόρκη, 6 Μαρτίου 1994)
εμπευστηκα το τιτλο απο την αναρτηση του Νικατσου

πολυτιμα αντικειμενα

Ενας αρκουδος  μέσα σε γυάλινη μπάλα χριστουγεννιάτικη,

 την ταράζεις και χιονίζει, χιονίζει τον αρκούδακο.

Θυμάσαι?

 Την πηρες δώρο από τα  Goodies μαζι με γεύμα…

Στην πραγματικότητα δε πεινούσες  ποτε  αλλά σ άρεσε πάντα να αγοράζεις

αυτά τα γεύματα που την εποχή των Χριστουγέννων εδιναν έξτρα δωράκια με θεμα τον αρκουδο, και επιπλεον καποιο αντιτιμο χρηματικο που πηγαινε στα χωρια ΣΟΣ

Κι είχες μαζέψει πολλά αρκουδάκια, κορνιζα με αρκούδα, αρκουδινα με φούστα, αρκούδι μαξιλάρι, αρκούδι παιδική κουβέρτα…

Μα τι θα τα κάνεις όλα αυτά, παιδια δεν θα κάνεις? Σου λεγα με υφος

Κάνε ένα καλό και ριχτο  στο γιαλό μου λεγες

 και αχαχούχα μ εκείνο το τρανταχτό γέλιο.

Σαράντα μέρες μετά τη κηδεία σου, ο αδελφός σου μας κάλεσε όλη τη παρέα σπίτι  , να μας μοιράσει πράγματα δικα σου.

Μάζευα  όλα τα αρκουδοπραγματα και εκλαιγα , τα κρατούσα  σφιχτα και τα εφερα σπίτι μου.

Τριανταπεντε χρονων αντρας να περπατα στη διαδρομη από το σπιτι σου στο δικο μου με ένα μικρο σακ βουαγιαζ γεματο αρκουδακια.

Δεν ήθελα να τα βλέπω κάθε μέρα αλλά ήθελα να τα εχω.

Τα εκρυψα μέσα στο δερματινο μαυρο μπαούλο στο χολ,

ξέρεις εκείνο που είχαμε βρει στα σκουπίδια στα Εξάρχεια ένα βραδυ και το καβαλάγαμε σα τρελλά παιδιά τα ξημερώματα.

Είναι κει  ακόμη μέσα  στο μπαούλο , μια  παραξενη  κλειστη παιδική χαρα για αρκουδοπαιχνιδια.

Μονο την γυάλινη μπάλα εχω έξω απο το μπαούλο,

 να παίζει με το φως του σαλονιου

 και όποτε μου λείπεις την κουναω γερά και με δύναμη

 και χιονίζει τον αρκούδακο.

Ανοιξη καλοκαίρι φθινόπωρο χειμώνας...

 χιονίζει στο αρκουδακι  που με κοιτά σα να μου λέει  :

Ε ψιτ!! η ζωή συνεχίζεται εκεί έξω ,

μην πατας ποτε pause 

 σπάσε τη δική σου γυάλα και ζήσε όλες τις εποχές σου 

η ζωη ειναι μονο αυτη που ξερουμε...

  το κειμενο γραφτηκε με αφορμη τα λογοτεχνικα σαββατα που ειναι εμπνευση της Βερονικας  και αυτη τη φορα ειχε τιτλο πολυτιμα αντικειμενα

σαυτο το μπλογκ ειμαι σιγουρος οτι θα βρειτε ενα σωρο πολυτιμα κειμενα