το ταξιδι της Μαλβινας στη γη...

σήμερα έχεις τα γενέθλια σου,

και δε μου πάει να γράψω σε χρόνο παρελθόν, 

γιατί είσαι παντού  LIVE,  

Μαλβινα  Live!

Αν το βρείτε το τεύχος της οδού Πανος , έχει αυτό το φοβερό αφιέρωμα του
Πέτρου Μπιρμπιλη.

Το έχω διαβάσει πολλές φόρες και καθε φορά δακρύζω.

θέλω να σου αφιερώσω το τραγούδι αυτό των Στερεό νόβα

ταξίδι στη γη

και να σου πω ευχαριστώ για το δικό σου ταξίδι στη γη, 

 ειπες τοσα πολλά μέσα από τις λέξεις σου, 

το χαμόγελο σου...

το αλύπητα και απόλυτα γεμάτο θάρρος .

 Καθε φορά που ερωτεύομαι

διαβάζω ξανά και ξανά τα βιβλία σου.

και καθε φορά χαμογελαω

γιατί πάντα ήξερες πιο πολλά από μας ,

ίσως γι αυτό έφυγες και γρήγορα από τον πλανήτη αυτό..

thε street I live (revisited)-συνεβη σημερα-

Στο δρόμο που μένω έχουν νεύρα, πολλά νεύρα!

 Μέσα αυτό το γενικό χαμό των απεργιών  

και της ατελιωτης  σύγχυσης, 

άνθρωποι λυπημένοι στους δρόμους,

άνθρωποι εκνευρισμένοι,

φαρμακεία κλειστά, 

χαμός στους δρόμους, 

 παρακατω  στο χαρτη η Αίγυπτος φλεγεται , 

κι αυτήν την φωτιά την βλέπω να πλησιάζει και προς τα δω,

δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα  σήμερα.

βρήκα πολύ ωραία την κίνηση της  Άννας Βαγενά, 

σε μια στιγμή που οι υπόλοιποι καλλιτέχνες μιλανε μονο για τα realities  

που τους πηρανε την θέση τους 

σε κάποιο μέτριο σήριαλ,

αυτή έχει λόγο και τα λέει έξω από τα δόντια πολύ ευγενικά.

Εγώ λοιπόν παίρνω το διαστημόπλοιο μου και τα βράδια 
πάω βόλτα στα ηλεκτρικά μου αστερια, παρέα με το μωρό μου, 

όχι δε θα μου πάρουν αυτά που αξίζω,

δε θα μου χαλάσετε την διάθεση εσείς, 

δε θα με τρελάνετε εσείς

θα σας τρελάνουμε εμείς

                                                               καλό μηνα

συνέβη σήμερα (2/2//2011) και χει πλάκα , 

(έχει πλάκα? )

λοιπόν έξω από το κτίριο των παρανομων μεταναστών

κει στην 3ης Σεπτεμβρίου & ηπείρου έχει πάντα ένα μπατσικό  προφανώς να μην γίνει κάνα ντου απο ακροδεξια στοιχεια

, να "φυλαει" τους παράνομους μετανάστες του κτιρίου

Αποφάσισα λοιπόν πριν πάω γυμναστήριο σήμερα το πρωί,

να πάω λίγο πιο κάτω σε μια τράπεζα να κάνω τις δουλειες μου.

Φεύγοντας από την τράπεζα και ένα φορούσα φόρμα αθλητική σκούφο και γυαλιά ,

σκουφακι γιατι εκανε και ψοφοκρυο

με το σάκο μου  στον ωμο μου

ζήτησαν να μου κάνουν έλεγχο στοιχειων,εκει στην γωνία.

Ευτυχως ειχα ταυτοτητα μαζι μου

Στην αρχή εκνευρίστηκα, 11 η ώρα το πρωί???

Τους λέω sorry  (ithela na fano kai agglomathis)

μ όλο το σεβασμό, 

(siga to sevasmo eiha kati nevra )

φυλάτε 300 παράνομους μετανάστες και κάνετε έλεγχο για εξακρίβωση στοιχείων σ ένα Έλληνα νόμιμο πολίτη της χωρας αυτής?

-ακομη δε μπορω να καταλαβω τι ειχαν στο μυαλο τους-

Δε θέλω να φάνω Ψωνάρα αλλά νομίζω οτι είχα ντυθεί ευπρεπώς, για γυμναστήριο, τι τους έκανε ανατύπωση το σκουφί? το  diesel?

 Ίσως επειδή στην γειτονια έχει μονo πακιστανούς  πια ? 

να τους έκανα εντύπωση , 2 μετρα παλικαρι?

(καλα ντε 180 κυριε αστυνομε να!!! φυλαω σταυρο)

που  πάει αυτός την  Bodytalk  την φόρμα, σκεφθηκαν?

ευχαριστουμε κυριε μου ειπαν , καλημερα!

(re a-i-stadiala-eipa mesa mu me kanate rezili sti gitonia 

tha nomizoun ta pakistana oti poulao koka)

α δε μπορω να πω ευγενικα τα παλικαρια!

αυτα τα ελληνικα σουρεαλιστικα 

οχι θα το γραψω το βιβλιο εγω

οι περιπετειες ενος ελληνα στο κεντρο της πολης

αντιο παληε κοσμε

Με αφορμή το σχόλιο του Αγαπημένου μου  μπλογκερ  Ephemeron

στην προηγούμενη ανάρτηση

"Άσωτε, τα χρόνια που φεύγαμε από τα μπαρ στις 3 το πρωί για να κατεβούμε στην Ομόνοια για την Κυριακάτικη εφημερίδα, όπου έβλεπες μέχρι και την Άλικη και τον Βλάσση να σταματάμε για την εφημερίδα τους, χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα, δυστυχώς έχουν περάσει..  "

σκέφτηκα

Ναι  πάει ο παλιός ο κόσμος, 

 που ξενυχτάγαμε   και  ομιλάγαμε άνετα στα μπαρ,

που πηγαίναμε για κουλούρι η σουβλάκι στην ομόνοια 5 ώρα το πρωί 

ακόμη και  τις καθημερινές, 

η ομόνοια ήταν πάντα μια αδικημένη πλατεία

αλλά τόσο ναρκωτικό, τόσο νιγηριανός να σου κλέβει  τις τσέπες,

τόση πρέζα δεν είχε ποτέ όσο τώρα.

Φεύγαμε από τα μπαρ όχι αγχωμένοι που δε κάναμε γνωριμία 

αλλά παρέες,

και μέχρι να ξημερώσει μιλάγαμε στην Φωκίωνος  και στην Μαβίλη

 Tοτε που οι εφημερίδες είχαν ειδήσεις και δημοσιογραφία 

και όχι  dvds και παραπληροφόρηση, 

και η τηλεόραση είχε φτωχό αλλά ειλικρινές πρόγραμμα .

Μια γενιά που σήμερα είμαστε όλοι 40 και ίσως μεγαλύτεροι,

Τότε γυρνάγαμε χωρίς ταυτότητα στους δρόμους,

δεν υπήρχε ο  φόβος να μας  κάνουν έλεγχο  για εξακρίβωση  στοιχείων , 

δεν υπήρχε λόγος.

Τότε αν κάποιος πραγματικά είχε ανάγκη στο δρόμο  δανείζαμε χρήματα, 

σήμερα η πιο πρόσφατη εικόνα που έχω από άτομο που μου ζήτησε να του δανείσω

ειναι ένα δυστυχισμένο πρεζόνι με μια λουκανικοπιτα ήδη  στο χέρι 

στην πλατεία Εξαρχείων

"...φιλέ πεινώ..." , μου λέει, να μου δανείσεις ένα ευρώ να φάω..

(είχε και πλαφόν όχι κάτω από ευρώ)

και κρατούσε την λουκανικοπιτα στο χέρι, προφανώς το είχε ήδη ξεχάσει.

Τότε που λες δεν είχαμε κινητά ,  και  λα τοπ, είχαμε το σταθερό τηλέφωνο, πιο σταθερό δεν γινόταν

  κει διπλά στο κομοδίνο,  

και λέγαμε το αγαπώ κοιτώντας τον άλλο στα μάτια όχι μέσω α!

Οι κασέτες έπαιζαν  μέχρι 90  & 120 λεπτά και οι δίσκοι ήταν παράγωγες όχι φτηνές αλλά μικρά έργα τέχνης.

Δεν υπηρχε  downloading & mp3

Δεν υπήρχαν τόσοι άστεγοι στους δρόμους, κι αν υπήρχε ενας  δυο θυμάμαι στο κέντρο...

Συχνά πηγαίναμε σάντουιτς σ ένα τύπο κάπου στην Αίολου που είχε 3 σκυλιά, 

ωραίος τύπος.

Σήμερα υπάρχουν άστεγοι παντού, αν περπατήσεις στην 3η Σεπτέμβριου , Αίολου ομόνοια Εξάρχεια θα βρεις γωνίες με κουβέρτες, και μόνους αστέγους.

όπως αυτή η φωτογραφία όπου πέρασε ένα τσόγλανι και έγραψε μετά με το σπρέι , 

γιατί αυτά τα"νέα παιδια"

συχνά, 

μεγάλωνουν και τα χουν  έτοιμα όλα στο σπίτι 

και τώρα θα το φανε το αγγούρι της Κρίσης , αγαπημένη γενιά μου των 592 ευρώ.

Μπορώ να κάνω ένα τεράστιο υπέροχο μνημόσυνο για αυτον το κόσμο  που τότε υπήρχε και τώρα πια δεν υπάρχει..

Υπάρχει μονό φόβος, βρώμια ,καχυποψία ,μοναξιά  και σχιζοφρένεια, 

άνθρωποι μέσα στο δίκτυο 

γκεης  & Στρεητ με  προφίλ, ψεύτικα διπλά τριπλά ,

  in photoshop they trust 

ψαχνουν ψάχνονται ,χανουν & χανονται

κοινος παρονομαστης η μεγαλη μοναξια.

Κανεις δε ξερει τι θελει, και μπορει διπλα σου να περασει το αλλο σου μισο αλλα εσυ να σαι κολημενος στο msn

στο  cyber   με την ξανθια απο την νορβηγια.

Αυτη ειναι η εποχη μας, 

ο καινουργιος κοσμος 

και αυτο που κανει να πιστευω οτι δυστυχως μεγαλωσα

ειναι αυτη η γελοια ατακα που παντα μισουσα να ακουω

"τι ωραια που ηταν τοτε..."

υ.γ Φυσικα μην  τα μηδενισω ολα, η τεχνολογια και οι επιστημη εχει κανει θαυματα ,

κυριως αναφερομαι στο ηθος του τοτε και του σημερα

υ.γ2 ο τιτλος εναι δανεισμενος απο ενα βιβλιο του Στ.Τσαγκαρουσιανου αλλα δεν εχει σχεση με το θεμα του