απογευμα δευτερας

 

Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω
Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μεσ στην άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες
Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να'ν'η αγάπη για να πάω
Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο

 
το  κοχυλι του Ελυτη

 το ξανακουσα συμπτωματικα σημερα και  με γεμισε αυτη την γλυκεια μελαγχολια, θες λιγο τα συννεφα λιγο ο τρελλος αγερας , λιγο η μικρη βροχη ηρθε και εγινε το σαουντρακ του απογευματος.

Η διασκευη της Μαρως Βουμβακη μαρεσει πολυ και γενικα  την ακολουθω παντα απο το 1991 που την ανακαλυψα , εινα μια ξεχωριστη περιπτωση μοναχικη θα ελεγα , κατι σαν την Αρλετα αλλα σε ηλεκτρονικο υφος και οι συνθεσεις της εχουν μια δυναμη και μια ευαισθησια που  γουσταρω. με τρελλαινει αυτη η εκφορα της οταν τραγουδα σχεδον απαγγελωντας.

[ ΤΟ ΤΕΡΡΑΙΝ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ] 

http://www.voumvaki.net/

ωδη στον αγνωστο κακο μπλογκερ

ειναι κατι χαρακτηρες χαλασμενοι αναπτηρες λεει ο ποιητης σε γνωστο ασμα αντζελας, (μια ειναι η  αντζελα) και το γραφω αυτο γιατι βλεπω σχολια σε αγαπημενα ποστ γεματα βλακεια

και λεω βλακεια γιατι η κακια ειναι βλακεια για μενα

δεν μπορεις να εχεις παντα ενα σχολιο γεματο κακια  για καποιον που δε ξερεις

και καλα μια φορα φορα μπορει αν σ εξοργισει αλλα καθε φορα χμμ! τι να πω

την λεξη χιουμορ? την ξερεις?

κατι δε παει καλα με την παρτυ σου και δε το χεις βρει

να το ψαξεις να το βρεις

γιαυτο υπαρχει το blogging , ειναι ανεξοδη ψυχοθεραπεια φιλε , διαβασε δες γελα συγκινησου προβληματισου ανταλαξε γνωμες, ανοιξε την κεφαλα σου, γνωρισε νεους ανθρωπους δες πως σκεφτεται ενας εφηβος και ενας εξηνταρης

και καντο με αγαπη  με θετικη ενεργια με  λαχταρα για κατι νεο

οχι να περιμενεις το καθε ποστ για να επιτεθεις και καλα.

κι αν συνεχιζεις να το κανεις , ε οκ σε καταλαβαινω ανθρωπος εισαι δεν εισαι πετρα κατι θα σε εχει πληγωσει και σενα απο πολυ παληα

να πας σε ψυχολογο, μην το ντρεπεσαι

εγω ας πουμε οταν γραφω ακουω παντα μουσικη

το δοκιμασες αυτο? βοηθα αμε διωχνει τα αρνητικα βαημπς

  Η βλακεια και κακια μαζι, στη συσκευασια του ενος δεν ειναι καλο

και οσα γραφω δε τα γραφω γιατι καποιος επιτεθηκε σε μενα αλλα το βλεπω συχνα  σε καποιο αγαπημενο μπλογκ και με προβληματισε για λιγο

γαιτι για πολυ δεν ειναι αυτα να σε προβληματιζουν

bad 
comments never live

lost & αισθηματιας

ώρες ώρες νιώθω απόλυτα πρωταγωνιστής στο LOST, σε πολλές σεζόν όμως.

όταν επιστρέφω δω

οι ίδιοι ήρωες, και γη να προσπαθώ να εξηγήσω γιατί σώθηκα από την "συντριβή" του αεροπλάνου, τι είναι αυτό το νησί, ποιος ο λόγος που τα ζω όλα αυτά ,υπάρχουν  πάντα οι "άλλοι" που με φοβίζουν και απειλούν την ηρεμία μου και όσες φόρες προσπάθησα να ξεφύγω από το νησί, πάντα έβρισκα μια κεητ μπροστά μου και της έλεγα " γου χαφ του γκο μπακ του δε αηλαντ"

και επέστρεφα και να τα  flash forward στο χρόνο, γιατί η δική μου ζωή έχει και αυτό το σήριαλ μέσα αλλά έχει και πολλά "Εγκλήματα", τα περισσότερα εναντίον μου

και επέζησα διότι μπάντ ντογκ νεβερ νταηζ.

μια φορα ενας φιλος μου χει πει καθως καναμε διαδρομο στο γυμναστηριο και λεγαμε διαφορες μαλακιες .. "δε βαριεσαι" καθε σπιτι εχει ενα "σκελετο" μεσα

ετσι ειναι οι ελληνικες οικογενειες και γενικα οι οικογενειες, "μυστικα κ και ψεματα".

Καποιες  στιγμες νιωθω  20αρης και αθωος σαν αγαπημενος  κι αλλες σαν σοφο κουρασμενο παιδι που δεν περιμενει καμια εκπληξη και  εχει δει πολλα

και οι  δυο φασεις παλευουν μεσα μου συχνα και ετσι  σωζομαι μην νομιζεις.

αλλωστε οπως και στο σηριαλ αυτο το νησι εχει καποιο μυστικο και δεν τελιωνεις ευκολα μαζι του, μαλλον δε τελιωνει αυτο ευκολα μαζι σου

και ο χρονος τρεχει, σα ποταμι που δε γυριζει πισω αλλα κατι βραδιες με υγρασιες (ε παλι τα ιδια θα λεμε) γυριζει και παρα γυριζει και ολος "ο κοσμος σου" παθαινει ενα "παγκοσμιο" μπλακ αουτ σε  μενα αυτο γινεται με μπλακ ιν.

αλλα επειδη ειμαι και αισθηματιας και ασωτος  κανω
restart και η ζωη ειναι παλι σχεδον οπως πριν με κατι απωλειες ψιλα γραμματα

παντως οποτε ακουω αυτο το τραγουδι  νιωθω μια γλυκαδα.

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους
κι ειν' όλα γύρω γκρεμισμένα,
μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.