Η μοναξια της Μελινας

Στο μετρό "Ακρόπολη" η Μέλινα γεμάτη χαρά μας χαιρετά...

έξω βροχή νωχελική .

Το μουσείο, κόσμος , ουρά έλληνες και τουρίστες, οι κλασσικοί αμερικανοί, κάποιοι άγγλοι, ιταλοί και γιαπωνέζοι

Το δικό μας Μουσείο, αγέρωχο σύγχρονο  και γη περήφανος για αυτά που βλέπω και εκνευρισμένος ακόμη μια φορά γι αυτά που λείπουν

Θέλω να πιάσω ένα τον τουρίστα να τους εξηγήσω και γελάω με την σκέψη που έκανα

Τι να μας πουν κι αυτοί από τη ζωή τους,

Η βροχή δυναμώνει έξω,  και θυμήθηκα την μέρα που έφυγε η Μέλινα , που περιμέναμε με τις ώρες έξω από τη Μητρόπολη σαν να θέλαμε να πούμε αντίο σε κάποιο δικό μας, τόσος κόσμος , και τελικά μπήκαμε από την πίσω πόρτα με "μέσο".

Ένιωσα δέος από το κλάμα των άγνωστων , δε το περίμενα ότι θα συνέβαινε αυτό για την Μέλινα.

Είναι μια τεράστια γυναίκα, και χαίρομαι όταν σκάφτομαι ότι το μουσείο  είναι έτοιμο πια ,και ενώ οι καιροί είναι δύσκολοι  και οι διάφοροι ευρωπαίοι "μας την λένε", εύχομαι σε λίγο καιρό να αξιωθούμε να δούμε τα υπόλοιπα κλεμμένα  να ναι δω στο τόπο τους, αυτό το τόπο, ενα παραδεισο που κατοικείται από "διαβόλους" όπως θα λέγε  κι ο Παπαδιαμάντης  αλλά τελικά πιστεύω πως μ όλα αυτά που συμβαίνουν  θα επαναπροσδιορίσουμε αξίες και προτεραιότητες.

Τα μάρμαρα που λείπουν ανήκουν στο φως της χωρας αυτής

Η βρoχη συνεχίζει και νυχτώνει μέσα στην άνοιξη σα να ναι χειμώνας 

Μέλινα μας λείπεις και αυτή η εθνική μοναξιά γίνεται πιο βάρια όταν σκάφτομαι ότι οι "μεγάλοι" έλληνες έχουν φύγει και πρέπει εμείς να γίνουμε μεγάλοι με κάποιο τρόπο,,

Γίνεται?

η σωτηρια της ψυχης..

και κατεβαίνοντας την Αλεξάνδρας περασμένα μεσάνυχτα,

μ αυτήν την γλυκεία υγρασία του μόρτη και το φεγγάρι πάνω από τη κεφάλα μου να παρατηρεί την ανυπεράσπιστη Αθήνα, σκέφτηκα αν υπάρχει σωτηρία?

Σωτηρία από τον παλιό κακό εαυτό, από την μοναξιά, από τους φίλους αρπακτικά, από τις στιγμές αδυναμίας, από τις ψεύτικες αγάπες της εβδομάδας , από τις αδιάφορες νύχτες με αδιάφορα κορμιά που απελπισμένα προσπαθούσαν ν αποφύγουν μοναξιά, από τις "αγάπες" που μας πήγαν ένα βήμα πριν τον ψυχολόγο 

Από τις πρώην σχέσεις που από τη στιγμή που γιναν πρώην, ενεργοποιήθηκε ο εγωισμός και κάνουν τα πάντα να γίνουν νυν ,μεχρι να ηρεμησουν παλι.

Σωτηρία από τους θύτες σε οικογένειες που μονο μηχανές παράγωγης ενοχών είναι και συναισθηματικών εκβιασμών ειναι

σωτηρία  από το άγχος και την κατάθλιψη..

Σωτηρία από τις πληγές  και τις απουσίες

Ναι υπάρχει  σωτηρία,  και είναι η αγκαλιά

θα μου πεις σώπα ρε , και πως δε σώθηκα με τόσες  αγκαλιές  από τα παλιά

Δε συμβαίνει κάθε μέρα, συγκριμένα συμβαίνει πολύ σπάνια

Αλλά αν συμβεί το ξέρεις από την ώρα που συνέβη , το νιώθεις , το διεκδικείς, είναι σα ναρκωτικό κάθε φορά που σου συμβαίνει

Και τα γράφει αυτά ένας άσωτος που βαριόταν τις αγκαλιές και κοιμόταν πάντα μόνος στο δικό του τεράστιο κρεβάτι

Καλά τώρα μη βγεις και αγκαλιάζεις τους πάντες , θα συμβεί όταν είσαι έτοιμος.

μαρτης γδαρτης?

Σήμερα δεν  απεργούν οι ταξιτζήδες δυστυχώς γιατί όταν απεργούν η πόλη είναι πιο όμορφη.

Δε ξέρω από μικρός τους αντιπαθούσα ,   έχω και γω τις εμμονές μου

Διαβάζω τους τίτλους των εφημερίδων και νιώθω ότι υπερβάλλουν λίγο αλλά καλά κάνουν, πολύς κόσμος θα υποφέρει από τα νέα μετρα

Δε ξέρω αν θα υποφέρω και γω , έχω μάθει να καλοπερνά αλλά έχω περάσει και μεγάλες πείνες, από μικρός στη δουλεια και πια πιστεύω αυτό το κλασσικό που πάει από γιαγιά σε μαμά, "πρώτα η υγεία παιδακιμ..."

Είναι περίεργος Μαρτης γενικά, μαρτης γδάρτης?

Όσοι ξέρω έχουν  ένα άγχος με η χωρίς λόγο

Συγκαταλέγω και τον εαυτό μου σ αυτούς που ξέρω.

Η Τζούλια έβγαλε πορνό? καλά έκανε , τι σας νοιάζει κι εσάς, γιατί τόσο θέμα στα media? Δεν ήταν και η Καριοφυλια καραμπετη, ενα κοριτσακι του PLAYBOY, και το ρίξε στα σκυλάδικα να τα κονομήσει και μετά έκανε σοφτ πορνό, και πολύ καλά έκανε, άντε και στο hard  πορνό , η ζωή δυσκόλεψε ξέρεις πόσο πήγε η κόκα? για την κόκα κόλα λάιτ λέμε πάντα , ο Βερόπουλος , ακριβά  you know.

να τα κόψετε τα ναρκωτικά" δε φτάνουν για όλους ,,,

Μέσα σ όλα είδα και το Δάφνις και Χλόη, 

Τι να σας πω, κάτι αγόρια με μανταλάκια και aussiebum  βρακάκια όταν δεν είναι γυμνά, και κάτι ωραία κοριτσάκια χορεύουν μοντέρνα με έμπνευση μεν , που δεν την ένιωσα δε\

ευτυχώς που ήταν υποτιτλισμένο (ως   trash  άποψη) και κατάλαβα ποιος ήταν ο Δαφνις , ποια η χλόη ποτέ ήταν ο ένας ποτέ ο άλλος

Πάντως είχα 2- 3 σκηνές δυνατές, όπως αυτή του πολεμικού χορού και το τέλος με το γάλα...

Τι να πω με το χοροθέατρο δεν είχα και πολύ καλή σχέση, πάντως το φιλοθεάμον κοινό ( πεγγυ ζηνα, μαζωνακης, θεοφανους και αλλα σελεμπριτις το χειροκροτούσαν συνεχεία αμέ!)