χαρουμενα ζεστουγεννα

έβγαλε λίγο αεράκι και ελπίδες φτερούγισαν  ολόγυρα στις γειτονιές  σαν μεθυσμένες πυγολαμπίδες (σικ!) ότι ο χειμώνας μπορεί να έρθει αυτή τη χωρα, σαυτη  τη πόλη με τα στολισμένα μαγαζιά και στολισμένα σκουπίδια στους δρόμους.

Ναι έρχονται Χριστούγεννα το βλέπω στις βιτρίνες των μαγαζιών που απόμειναν ανοιχτα, και στα πολυκαταστήματα, δε το βλέπω όμως σαν ενέργεια στο κόσμο, δε το βλέπω στους δρόμους...

Θέλω να κάνει κρύο λίγο, να βάλουμε κάνα χειμωνιάτικο, να ανάψουν τα καλοριφέρ, να βάζω την απλώστρα με τα βρακιά και τις πετσέτες διπλά στο καλοριφέρ να μυρίζει όλο το σπίτι μαλακτικό

Έχω και γω τα φετίχ μου, ένα απ αυτά είναι να μυρίζει το σπίτι φρεσκάδα μαλακτικού , βέβαια μόνο η μάνα μου το καταφέρνει τελεία αυτό.

Το άλλο φετίχ είναι να μυρίζει το σπίτι κοτόπουλο στο φούρνο μεσημέρι Κυριακής πωπωπω!

Άντε  να χειμωνιάσει... αν υποψιαστώ πως θα λέμε καλή χρόνια με κοντομάνικο και κοκτέιλ καλοκαιρινά θα  εκνευριστώ!

Τώρα ακούω τον καιρό και λέει θα χαλάσει,,, άντε ντε μακάρι.

Άσε το άλλο πλησιάζει  ονομαστική εορτή, άλλος ένας τρόμος πάνω από την πόλη.

Ονομαστικές εορτές ένα πιστολά στο κρόταφο "γέλα γιορτάζεις, είσαι ευτυχισμένος".

Τις βαριέμαι, πρέπει να πάρω γλυκά πρέπει να λέω ευχαριστώ στο κάθε πικραμένο που επειδή βαριέται σου στέλνει τυπικό σμς, στη θεια Ευτέρπη που σε θυμήθηκε για πρώτη και τελευταία φορά μέσα στη χρονιά, στην διαχειρίστρια, στον τύπο από το γυμναστήριο που απλά ξέρει το όνομα σου.

Έχω θέμα το ξέρω ενώ όλοι πάτωνε τη σκούφια τους για λίγη σημασία και μια ευχή και γη βαριέμαι και δε θέλω να βγω για φαγητό με φίλους μέταλλα θα βγω για να το παίξω λίγο "νορμάλ" , να μου κάνουν δώρα και να λέω "...ευχαριστώ, να στε καλά, επίσης μονό υγεία όλα τα αλλά..."

 υγ δεν εχω στολισει ποτε δεντρο  χριστουγεννιατικο,και ουτε θελω,  ποσες συνεδριες χρειαζομαι γιατρε?

ραδιο αγαπη μου...(?!)

τον τελευταιο καιρο ολο και επιστρεφω στα παληα μου ακουσματα, στα ραδιοφωνα πια ακους μονο τα σουξε του  μηνα και οι playlists  εχουν αντικαταστησει τους μουσκους παραγωγους με αποψη.

θυμαμαι παληα τον περασμενο αιωνα ντε, ακουγαμε μουσικους παραγωγους θαυμαζαμε και οτι μας προτειναν, το ψαχναμε.

Σημερα στο ραδιο ακους αυτους που πιθανως εχεις δει στην τιβι και οι πιο πολλοι εχουν το τετριμμενο χιουμορ του γκεη της δεκαετιας τους 90, 

οπως καθιερωθηκε απο τις εκδοσεις τους Κωστοπουλου (NITRO & κλικ πιο παληα) η της αδερφομανας .

Ελπιζω να μην με βρισετε που ειμαι τοσο αυστηρος με το ραδιοφωνο αλλα ειναι ενα μεσο που αγαπω , 

 και οταν το υπηρετησα για λιγο  εστω και σε μικρο ραδιοφωνο

χτυπαγε η καρδια μου οταν εκανα εκπομπη σαν να πηγαινα στο πρωτο ραντεβου, 

αλλη εποχη , μιλαγε για 15 χρονια πριν ,, φυσικα.

Υπαρχουν φυσικα και 2-3 ραδιοφωνα εξαιρεσεις κρατικα και μη..

Επσιτρεφω λοιπον σε ακουσματα οπως αυτα που βλεπετε στις φωτογραφιες

αυτο ειναι το δικο μου best off, αλλα γνωστα τραγουδια αλλα οχι τοσο

και φυσικα οχι μονο οι δισκοι που βλεπετε, εχω πολλα  cds.

πια αγοραζω  μονο οτι "κατεβασω" και αξιζει

Μια ερμηνευτρια που μου λειψε

ειναι η Χριστιανα 

Kαι  μολις μου ρθε στο μυαλο και η Κανελλιδου.

αξεπεραστες φωνες ε

που & που ακουω στο love radio κανα τραγουδι τους

αφιερωμενο και καλο σ/κ

arleta-demo

το ζησα κι αυτο στην πολυταραχη ζωη μου

Aρλετα στ αγγλικα , κυκλοφορησε και εχει μυρουδια απο τα  παληα , η αρλετα κοριτσακι με μια κιθαρα και την αβιαστη γλυκδα της νιοτης της τραγουδα και γραφει στο σημειωμα του cd  που κυκλοφορησε απο τη LYRA

Ήταν λίγο μετά τη χούντα...

Είχα αναγκαστεί να μείνω μακριά από το τραγούδι, τέσσερα χρόνια σχεδόν. Η πορεία μου, που άρχισε το ’66-’67, ανακόπηκε δυο τρία χρόνια μετά. Είχαν συμβεί πολλά δυσάρεστα, κι έτσι πίστευα ότι η σύντομη και ελπιδοφόρα σχέση μου με το τραγούδι είχε λήξει οριστικά. Ωστόσο, εκεί που έκανα υπέροχες και μακροχρόνιες διακοπές, ήρθε ένα τηλεφώνημα από τον Georges Moustaki, ο οποίος τότε είχε λαμπρή επιτυχία με τον «Μέτοικο», και βρέθηκα –τι απόλυτη ανατροπή!– να τραγουδάω στο Παρίσι, στο ιστορικό Bobino, το πιο χαριτωμένο θέατρο που έχω δει ποτέ. Πρώτη φορά έπαιζα σε θέατρο που διέθετε όλα τα μέσα για επαγγελματικές παραστάσεις. Μέχρι τότε είχα παίξει μόνο στα «κουτάκια», τις boîtes, που λάτρεψα κι εγώ κι ο κόσμος.

Περίπου εκείνη την περίοδο, δε θυμάμαι ακριβώς, με προσέγγισε και πάλι η Lyra για να συμμετάσχω στην Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού. Στην αρχή ήθελα να αρνηθώ. Ο χώρος του τραγουδιού ήταν πολύ τραυματικός για μένα. Τελικά, αφού απέσπασα υπόσχεση ότι μετά την Ανθολογία θα έκανα ένα δίσκο όπως ακριβώς τον ήθελα, χωρίς καμιά παρέμβαση, δέχτηκα να πω το μερίδιό μου και χαίρομαι πραγματικά που τραγούδησα μερικά ωραία τραγούδια τα οποία αγαπήθηκαν πολύ. Αυτό είναι το γνωστό αποτέλεσμα της συμφωνίας.

Το άγνωστο είναι το Ταξιδεύοντας, με τραγούδια τριών νέων τότε συνθετών, τα περισσότερα με δικούς μου στίχους. Η προετοιμασία συνέπεσε με ένα διάστημα που είχα φύγει στην Αγγλία για λίγο. Γύρισα, η χούντα έπεσε, πήγα στο Παρίσι. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, άρχισα να ολοκληρώνω το Ταξιδεύοντας και παράλληλα προέκυψαν και τα τραγούδια του Demo.

Τα περισσότερα είναι μουσικές του Ανέστου Τριανταφύλλου από το Ταξιδεύοντας. Δύο είναι με μουσική δική μου και ένα ελεύθερη απόδοση του «J’ai vu des Rois Serviles» του Georges Moustaki. Οι αγγλικοί στίχοι είναι όλοι της Sasha Brewis. Η πρόθεση ήταν να γίνει μια απόπειρα για το εξωτερικό – η εποχή ήταν πολύ πρόσφορη. Η Lyra μας έδωσε μια μέρα studio στην πάλαι ποτέ Columbia, με ηχολήπτη τον Στέλιο Γιαννακόπουλο νομίζω, και ιδού το αποτέλεσμα.

Ωστόσο ο Αλέκος Πατσιφάς, ιδιοκτήτης και διευθυντής της Lyra, ήταν απολύτως αντίθετος με το εξωτερικό, για άγνωστους, δικούς του λόγους, και δεν έκανε τίποτα. Η ιστορία αυτή με είχε πολύ πειράξει. Μετάνιωσα πικρά που μπήκα στο studio να γράψω αυτά τα τραγούδια και απώθησα εκείνη την ηχογράφηση τόσο, ώστε την ξέχασα εντελώς. Δεν είχα καμία διάθεση για νέους καβγάδες με τον Πατσιφά, έφτανε που με θεωρούσε την αναιδέστερη τραγουδίστρια που είχε γνωρίσει ποτέ του.

Κάπως έτσι συνέχισα στη Lyra μέχρι το θάνατό του, γεγονός που με λύπησε βαθιά. Ήταν άνθρωπος καλλιεργημένος, μοναδικός και ανεπανάληπτος, κι εγώ αγαπώ ιδιαίτερα τις εξαιρέσεις. Όταν λοιπόν πριν από λίγους μήνες μού είπαν ότι στο αρχείο της Lyra βρέθηκε ταινία με δέκα τραγούδια μ’ εμένα στα αγγλικά, απόρησα. Δε θυμόμουν τίποτα. Το «ξύλο» που είχα φάει τότε με είχε κάνει να λησμονήσω εντελώς την ύπαρξή τους. Και ήμουν στην αρχή τελείως αρνητική στο να κυκλοφορήσουν αυτά τα τραγούδια. Αν τελικά το δέχτηκα ήταν γιατί το ήθελε ο Γιώργος Μακράκης – και γιατί το χρωστάω στη Sasha Brewis, για τη δουλειά της που δεν την είδε ποτέ να κυκλοφορεί. Εγώ νιώθω πια ξένη μ’ εκείνη την ηρωική εποχή, τις τότε φιλοδοξίες μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι κάποιοι φίλοι να χαρούν αυτά τα τραγούδια
Εννοειται οτι απευθυνεται στους φαν της τραγουδιστριας, οι υπολοιποι και οι νεοτεροι θα κοψουν φλεβα, αλλα εμενα που διψαω για  pure ρομαντισμο και καθαροτητα στη μουσικη, το ακουω τα βραδια, αυτα τα βραδια που δε λενε να χειμωνιασουν,γεματα υγρασια και σκονη...