πως έφυγες.

Στίχοι & μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, «ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ», 
1981 όπου η Κυρία Μοσχολιού εμπιστεύθηκε ένα ολόκληρο δίσκο
 σε έναν άγνωστο τότε συνθέτη-στιχουργό, τον Σταμάτη Κραουνάκη.
Εδώ είναι δεύτερη εκτέλεση, a capella, 
σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του Κώστα Κωτούλα, 
δίσκος «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΥΜΝΟ», 1992.

 σαν σήμερα έφυγε η  Βικαρα, 
απίθανη φωνή, 
γοητευτική προσωπικότητα..
ανεπανάληπτη...

15 Αύγουστος (ξανά..)

είχα αποφασίσει να μην γράψω
μετά έγραψα
μετά το αποθήκευσα στα πρόχειρα.

Αποφάσισα ότι δεν έχει νόημα άλλο ένα μνημόσυνο ποστ.
θέλω απλα να  αφιερώσω το τραγούδι αυτό στην  παιδική μου φίλη

είναι τα παιδιά  μεσα μας 
που κάνουν αυτή τη φιλια ξεχωριστή ήρεμη  αθώα και δυνατή.
Σ ευχαριστώ για την εξομολόγηση χτες βραδυ
μην φοβάσαι τίποτα
 Α !  και πατερα δεν νιώθω πια οργή που με άφησες σ ένα κόσμο χωρίς εσένα
νιώθω πολύ περήφανος που είμαι γιος σου.

γραψατολ

τις τελευταίες μέρες και νύχτες συβαινουν γύρω μου ,
στους άλλους, όλα αυτά που εύχομαι να μη μου συμβούν και ευτυχώς δεν  μου έχουν συμβεί μέχρι τώρα.
Σα να περπατώ σε μια ξύλινη γεφυρα και είμαι ασφαλής ενώ γύρω άλλοι παθαίνουν ατυχήματα σοβαρά,ζημιες από αστείες έως σοβαρές , γκαντεμιές και όλα αυτά που σε κάνουν να χάσεις από χαμόγελο μέχρι την ηρεμία σου και τον εαυτό σου
Eγώ και το φεγγάρι τ Αυγούστου , δε τα πάμε καθόλου καλά πια.
Το κεφαλι μου βουίζει σα χαλασμένο ψυγείο σε κατάσταση απόψυξης
και η βροχή που μου υποσχέθηκες δεν ήρθε να δροσίσει λίγο.
Φίλοι στη κοσμαρα τους και στον εαυτούλη τους...
Θέλω να πάρω ένα χάπι και να τα ξεχάσω όλα αυτά τα μίζερα καθημερινά
ένα γραψατολ.
υπάρχει?



και μετά χεράκι χεράκι πλατς πλουτς στο κύμα, εγώ κι εσύ μαζι, τόσα καλοκαίρια
που μας είχαν φύγει από τα χέρια