η αλικη στο facebook (ει πειρατη κανε με add)

η αλίκη μας κάνει πλάκα,

εκει πάνω στο παραδεισο μπαινει  facebook και γράφει τα δικα της.
δε με πιστευεις?

να πηγαινε εδω να δεις 

http://www.facebook.com/pages/%CE%95%CE%B4%CF%8E-%CE%91%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B7/2949155972014

 είμαι σίγουρος οτι αν ζούσε σημερα το Αλικακι
, θα μας έγραφε μέσα απο το facebook  &  twitter τα δικα της,
ξέρεις εσύ, και θα μας "έστελνε" κανονικά! 
αποψε το βραδυ που βλεπαμε  για χιλιοστή φορά
την ταινία  "αρχόντισσα και αλητης"
και γελάσαμε για χιλιοστή φορά με τις ίδιες ατάκες τα ιδία σκέρτσα 
σκεφτόμουνα με το διεστραμμένο γεμάτο άσωτες σκέψεις μυαλό μου 
οτι η σκηνή με τον Δημήτρη και τον Πιπη
(δηλαδή αγοράκι που βρήκε στο δρόμο ο λεβέντης παπαμιχαηλ και κανανε παρέα
και μετά χόρεψαν και το η αγάπη θέλει δυο ,
και κοίταζε  γλυκά ο ενας τον άλλον πάντα- γιατί η άλικη εκεί ειναι πίπης -
και λέει και ως ο πιπης
"... ΩΠΑ  να ζήσουν τα αγόρια .." 
ίσως ειναι και η  πρώτη  γκεη   σκηνή του  ελληνικου σινεμά χάχα
το παρατραβηξα ε ?? !

( ΠΙΠΗΣ (ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ): Μόνο που εσύ είσαι ομορφόπαιδο, ρε Λευτέρη, 

ΛΕΥΤΕΡΗΣ (ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ): Άστα αυτά. Δε θέλω τέτοια. Εσύ είσαι κούκλος, ρε. Σωστό κορίτσι!
ΠΙΠΗΣ: Έ, όχι και κορίτσι, ρε Λευτέρη! Όχι και κορίτσι!
ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Στάσου ρε Πίπη. Μη παρεξηγιέσαι. Που λέει ο λόγος να πούμε. Δηλαδή εγώ, αν ήμουν κορίτσι θα σε ερωτευόμουνα.
ΠΙΠΗΣ: Θα μ' ερωτευόσουνα; Έτσι; Μπατιράκι, φτωχό, φουκαραδάκι;

χωρις πλακα ομως
αγαπαμε ελληνικο παληο σινεμα
και  οπως εγραψε και ο Σειριος 

μπορει  ξανα μεσα στην απιστευτα κακη τηλεοραση που εχουμε

με τις σιλικονατες αδιαφορες που κανουν εκπομπες 

και τα στημενα δελτια ειδησεων , 
τα τουρκικα σηριαλ 

και τα υπολοιπα ελληνικα αδιαφορα σηριαλ, 

να περιμενουμε να δουμε μια  ελληνικη ταινια

και να ειναι σαν οαση,

οπως τοτε  που ημασταν παιδια.

city*poetry*post (λιγα ψιχουλα αγαπης σου γυρευει)

κι ενω ο Κωνσταντινος Βητα ηχογραφει ηχογραφει ηχογραφει
νεες μουσικες & τραγουδια

ειναι μια παρασταση που δε πρεπει να χασουμε με τιποτα στη πολη αυτη

δες  το βιντεο

Ο Γιάννης Παλαμίδας και η Ηρώ Σαΐα τραγουδάνε για τον έρωτα, για το φως, για την αγάπη.
«Για σένα»
Μια μουσική συνάντηση στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για τέσσερις μοναδικές παραστάσεις στις 13, 14, 20 και 21 Φλεβάρη.

(Μια μουσική συνάντηση στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για τέσσερις μοναδικές παραστάσεις στις 13, 14, 20 και 21 Φλεβάρη. Από τον Καβάφη μέχρι τον Καββαδία, από τον Clauss Nomi έως τον Κωνσταντίνο Βήτα ,τη Λένα Πλάτωνος, τον Σταύρο Ξαρχάκο. Με νέα τραγούδια αλλά και αγαπημένα παλιά, οι δυο φίλοι θα συναντηθούν για τέσσερις μοναδικές βραδιές με τραγούδια που μιλάνε για αστέρια, για τριαντάφυλλα , για χαρά , για θυμό , για χαμένα όνειρα, για αγάπες που ''επέζησαν'' ... «Για σένα»!
Μαζί τους ο Νεοκλής Νεοφυτίδης στο πιάνο και ο Δημήτρης Σιάμπος στην ηλεκτρική κιθάρα.
Στο θέατρο του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» τις Δευτέρες και Τρίτες 13, 14, 20 και 21 Φεβρουαρίου, στις 21:00.)

  επισης  σου εχω κι αυτο το βιντεο να  ακουσεις

νεος ερμηνευτης 

Ιωαννης Λακης

σε ενα παληο αγαπημενο ερωτικο

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης

και μερικες εικονες

μιας πολης που θα συνεχισω

ν αγαπω οτι κι  αν λετε εσεις

ψιλοβροχο...

η αθηνα ...

λαβωμενη γυρευει

λιγα ψιχουλα αγαπης..

μια ζωη μεσα στους δρομους και τις νυχτες

αλλα και την ωρα που πεφτει ο ηλιος ,
κεινη την ωρα εισαι παντα μονος
μη το φοβασαι αυτο..

απο κει πανω.

Όταν πετώ με το αεροπλάνο κάνω πάντα τις πιο απίθανες σκέψεις,
είτε ειναι σε πτήση 20 λεπτών η 10 ωρών στην άλλη πλευρά του πλανήτη.
Ευτυχώς δεν είχα ποτέ αυτή την φοβία των αεροπλάνων 
και έτσι το βλέπω πάντα με χαρα να ταξιδεύω

Μάλιστα ειναι τώρα που το σκεφτομαι ειναι το αγαπημένο μου μέσο ταξιδίου,
με  εκνευρίζει λίγο η αναμονή στους ελέγχους που σου κάνουν.. και οτι δνε εποτρεπετε να εχω στο σακο μου τη σπανακοπιτα της μαμας αλλα οκ θα επιζησω .
Μέχρι και παπούτσι εχω βγάλει στο Παρίσι
γιατί έκανε συνεχεία μπιιιιιπ το μηχάνημα, 
στους ελέγχους, άσε και έγινα και ρεζίλι με την τρυπά στη κάλτσα ο φοιτητης

Στο αεροπλάνο λοιπόν πάντα σκεφτομαι για τους ανθρώπους που ταξιδεύουν ιστορίες , που να πάνε , τι να ζουν , πως  ειναι η ζωή τους, άραγε αγαπηθήκαν στη ζωή τους, έχουν μισήσει έχουν πέσει στα πατώματα για ένα ερώτα, τι δουλεια να κάνουν?
Και όταν κοιτώ από το παράθυρο και βλέπω τα σπιτάκια κάτω τα ποταμάκια, τα βουνά, τους δρόμους που ειναι τόσο μικρά μου έρχεται πάντα το γνωστό τραγούδι του Χατζή. 
 
Κι έχει δίκιο το τραγούδι
"..από ψηλά  μοιάζει η γη με ζωγραφιά κι εσύ την πηρες σοβαρά κι εσύ την πηρες σοβαρά.."
Ετσι ειναι αγαπημένε μου μπλόγκερ εκεί έξω, οτι  σε  πίκρανε όταν το κοιτάξεις από ψηλά  μοιάζει τόσο μικρό, τόσο ασήμαντο..
Ο χρόνος γινεται αποσταση  και   μικραίνει μέσα μας τα πάντα
η σχεδόν τα πάντα ... 
Aπο κει πανω νιωθεις λιγο σα το θεο, χαμογελας ειρωνικα οταν οι αλλοι κανουν ονειρα..
Το σημαντικό ειναι να κάνουμε τις πτήσεις μας χωρίς φοβίες χωρίς αναστολές , άντε το πολύ με καμία ζώνη ασφάλειας  και οτι ειναι γραφτό να συμβεί θα συμβεί
Δεν ειδές τι έγινε χτες με τον Θ. Αγγελόπουλο, 
από κει που δεν το περιμένει κάνεις, κι ας αναπαύει η ψυχή του.
Εγώ δεν  ήμουν  και τεράστιος φαν αλλά αναγνωρίζω οτι είχε ποιηση στο σινεμά του, μια ποιηση που  συνεπαίρνει.
θα τελεiωσω αυτο το ποστ-να-το-κανει-ο-θεος ετσι :

 «Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)