Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

alexia re-being


Η Αλεξια επιστρεφει...
οπως παντα γλυκεια, ψαγμενη, εκανε "τα ταξιδια "της και ειναι  ετοιμη , μ αυτην την αθωοτητα στο βλεμμα... και  την φωνη απο βελουδο
η πιο αναγνωρισιμη φωνη της γενιας της , τραγουδησε απο ποπ μεχρι chic corea, χατζιδακη και θεοδωρακη και μας δινει την δικια της μουσικη  
αντε περιμενουμε..
δες και ακου στο  www.rebe.com
(Re-bE for me is a very private and a very open self-dialogue.
It is a bridge that has connected me to myself, then back to others again. Anew. To my expression, my creativity, my joy, to my own truth.
Re-bE is my ''scrap paper'', my true rehearsal, my procedure for the procedure with which I became re-connected to my own.
It was a lesson and a quest for love. To re-discover love.
Love for me and love for the others.
It was a lesson on trust.
Trust first in me then back to trust for the others. Anew.

...and we are what we were so restlessly searching for... 'twas in us;
All bridges, all open doors and windows, all lack of towering walls and mazes, what kept us from loving, from being loved, from being understood.

The puzzle, that I had left half-done, un-done, that summer's day on)


Τρίτη 20 Απριλίου 2010

η κυρια Αννα καλουτα στις ανθισμενες κερασιες

φωκιωνος περυσι
καποιο πρωι νωρις 
στο γνωστο καφε κατω απο την πολυκατοικια της
πραγματικη σταρ
κυρια καλουτα ειμαι θαυμαστης σας, ειστε απιθανη
" ωωωω ευχαριστω νεαρε μου"
"α   φχαριστω για τον νεαρος αλλα ειμαι  (χεχε) 35αρης  και βαλε ..."
" αχαχαχα  (βραχνα...)
εισαι νινι  ακομη παιδι μου..."
με κεινο το τεραστιο χαμογελο και τα απιθανα πρασινα ματια που ειχαν λαμψη απο 16 χρονω κοριτσι
Η κυρια αννα πηγε στις ανθισμενες κερασιες...χτες.



Δευτέρα 19 Απριλίου 2010

αγκαλια θαυμα





Το λεωφορείο κυλαγε στην λενορμαν ,τα βλέφαρα βαριά, τα σύννεφα γκρίζα σε παρέλαση
 Έχω καταντήσει αηδία σκεφτομαι καθώς δακρύζω και βάζω τα ρεημπαν γυαλιά του άνετου και τα νέα σουπερ νέα ακουστικά αη ποντ αηφον αηλαβγιου, να μην γινω ρεζιλι
H Αθήνα  έχει αυτή την σκόνη που σου στεγνώνει μάτια και αναπνοή αλλά τα δικά μου μάτια ακόμη υγρά.
Κοτζάμ μαντράχαλος να κλαίει , θα σκάφτεται η κύρια στο διπλανό καθισμα με το cosmopolitan  στα χεριά και μυρουδιά  hondos center.
Το σώμα μου έχει χάσει ένα κομμάτι του και είναι κει μαζί με σένα στον καναπέ που "κοιμάμαι " τα dvd  γιατί εγώ  από καιρό δε τα βλέπω με πιάνει ο ύπνος και γιατί φταίει αυτή η αγκαλιά
και να σκεφτείτε ότι είχα  αποφασίσει να πάω σε ψυχολόγο γιατί δεν κοιμόμουν με αλλά σώματα εύκολα 
Αγχωνόμουν είχα νευρa , πήγαινα στο καναπέ και την πέρναγα μόνος
και ήρθε μονο του ετσι αθορυβα απαλα   σαν θαυμα ετοιμο απο καιρο χωρίς να το καταλάβω, κοιμήθηκα  και ξανακοιμήθηκα
και καμία φορά όταν ξύπναγα χαζευα στασεις και χρρρρ
ποιος ? 
ΕΓΩ που είχα αποφασίσει πως κάπως έτσι είναι η ζωή μας μονοι και  αυτο-λυκοι  στην ουσία, και οι φίλοι μας οικογένεια.
δεν υπάρχει αυτό που είχαμε στην κάρδια μας στο μυαλό μας, αυτο πιστευα...
η τελικά μήπως υπαρχει..?
αρκει να μπορούμε να το "δούμε"
αρκεί να χουμε κάνει τα ταξίδια μας μέσα μας
πιασε ένα κοκτέιλ ursus με καιπιρινια  γιατι ετσι