ψωμι και ελια και κωτσο βασιλια

Ψωμί κι ελιά και κωτσο βασιλια έλεγε η απίθανη γιαγιά μου, 
βασιλικιά από συνηθεία μάλλον, είχε και λίγο  καταρράκτη πριν χάσει το φως της και στα δυο μάτια.
Εκλογές του 81, τοτε που βγήκε ο Ανδρέας.
Την είχε πάρει ο πατέρας με το μαζντα που είχε καρότσα,το ενδοξο ασπρο γεματο γρατσουνιες μαζντα αγροτικο.
 όχι δε τη βάλαμε στη καρότσα τη γιαγιά, εγώ ήμουν στη καρότσα.

"...Μου δωκες το σωστό ψηφοδέλτιο παιδίμ?.." είπε στο πατερα μου, βαμμένος πασοκος  αυτός!
Η γιαγιά μου νόμιζε οτι θα ψήφιζε τον βασιλιά Κωνσταντίνο ,ψήφισε πασοκ  φυσικά.
Θυμάμαι με πόση ορμή έτρεχε ο κόσμος έξω όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα,
 σαν να ειχε λευτερωθει απο κατι...
Ειναι οι πρώτες εκλογές που εχω στη μνήμη μου.
Κοιταζω την γιαγια μου στην ασπρομαυρη φωτογραφια, με κοιταζει κι αυτη μ αυτην την υποψια χαμογελου. 
30 χρονια μετα γιαγιαμ η Ελλαδα  ψηφιζει σε λιγες μερες..
οποτε εχουμε εκλογες μου κολλαει αυτη η φραση της
ψωμι κι ελια και κωτσο βασιλια
Ειλικρινα δεν εχω αποφασισει ακριβως τι θα ψηφισω, σιγουρα καποιο μικρο κομμα 
καλη ψηφο αδερφια, 
πρεπει να ψηφισουμε
γιατι "...μετα την απομακρυνση απο το ταμειο δεν αναγνωριζεται κανενα λαθος.."
Και μην μασατε απο τις μαλακιες που λενε...

πιασε το μαη (island shots)

 καλή πρωτομαγιά αδέρφια,
 δε θέλω άλλες αναλύσεις για την πρωτομαγιά-δεν-ειναι-αργία-ειναι-απεργία!
Βγες κάνε τη βόλτα σου, πιασε το Μάη (με την καλή έννοια πάντα), ηλιοθεραπευσου και όλα θα παν καλά.
όλα θα παν καλά
ειναι η φράση που λέω συνεχώς σχεδόν για να τη πιστέψω,
 τις ώρες που περιμένω ένα από-μηχανή-θεό να δώσει τη λύση
Αλλά πάλι εμείς οι έλληνες από τις αρχαίες τραγωδίες μέχρι της νέες αυτές που ζούμε , τα χαμε  καλά με τους από-μηχανής-θεούς!
αφιέρωση από νεα Αλκηστις Πρωτοψαλτη 
μουσικη Ρεμπουτσικα και Αρης Δαβαρακης στιχοι 

ασχετο1
το καλυτερο το πε η μανα μου πριν  απο λιγο
"λυσσαξανε πια οι τεμπεληδες  (εννοει τους πολιτκους) αντε να ρθει η κυριακη να ησυχασουμε, ολο μιλανε και χανω τα σηριαλ!

 

κανεις δεν ειναι ετοιμος.

Είχα να σε δω πολύ καιρό.

Υπάρχουν πολλοί γεροι κοτσονάτοι, εσύ δεν είσαι πια ενας απ αυτούς.

Ποτέ δεν ένιωσα κατι για σένα, παρ οτι είσαι μέλος της οικογενείας μας, χτες που σε είδα συγκινήθηκα.

Τελικά και οι κακοί γερνανε σκέφτηκα!

Αδύναμος , σχεδόν διάφανος δεν  μπορούσες να πάρεις τα πόδια σου.

Σε έπιασα από τον ώμο, να σε βοηθησω,μου είπες κατι άσχετο...

Ο γιος σου μου ψιθύρισε κατι , και ξέσπασε σε λυγμούς.

Και εγώ με τους λυγμούς δε το εχω καθόλου και κλαίω και άσχημα.

Ίσως  ειναι από κοινες τις μέρες που οι άνθρωποι φεύγουν μυστικά και ήσυχα και οι γύρω τους προετοιμάζονται γι αυτο, σκέφτηκα.

Και μισώ τις κηδείες  ξανασκέφτηκα

κοιταξα  την μανα μου, εισαι ελαχιστα μεγαλυτερος απο αυτην...

Πρέπει να είμαι  έτοιμος και εγώ ε?

Κάνεις δεν ειναι έτοιμος για κανένα θάνατο δικού του ανθρώπου.

Έζησες μια ζωή γεμάτη, έκτισες σπίτια, παντρεύτηκες ξαναπαντρευτηκες,εκανες λεφτά, και ήρθε η ώρα..

Αυτή η εικόνα ενός αδυνάμου ηλικιωμένου, αυτή η φοβία μου η αξεπέραστη, της απόλυτης ανημποριάς, της μοναξιάς...

Πήρα τη μηχανή να γυρίσω, στο δρόμο μου, Κυριακή απόγευμα

Ψιλοβρεχε  αυτην την σπαστικη βροχη

Πηγαινα αργα..

Ενα αμάξι στολισμένο με λουλουδια, μου κορναρε ασταματητα και επιμονα

Για ενα δευτερολεπτο νομισα οτι ηταν αμαξι κηδειας ετσι γυαλιστερο και μαυρο..

Εχω ξεφυγει ε?