λαχταρησα μια χωρα..

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Καρέζη

Λαχτάρησα μια χώρα, γυρεύω ένα νησί
που οι άνθρωποι να λενε ό,τι μου λες κι εσύ
Βροχούλα στα μαλλιά σου στα μάτια η χαραυγή
φωνή που σε θηλάζει μια μάνα υπομονή
Να σπείρω ένα χωράφι και κάθε πρωινό
πόση ζωή έχει πάρει να βγαίνω να μετρώ
Θέλω να σε κρατήσω θέλω να σ' αγαπώ
για όσα έχουν σωπάσει να σκύψω να σου πω.
Και σα θα μεγαλώσεις το λάδι απ' την ελιά
ίσια να το μοιράζεις στα δώδεκα παιδιά
Να ρίξουν ένα γέλιο να πάει ως την πηγή
να σηκωθούν οι μέρες που καρτερούν εκεί.
Βροχούλα στα μαλλιά σου στα μάτια η χαραυγή
φωνή που σε θηλάζει μια μάνα υπομονή.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης του Στεφάνου

(3 Δεκεμβρίου 1922 - 29 Μαρτίου 2011)

ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος.

μακαρι να σε γνωριζα τοτε ( εξομολογηση)

....τότε που είχα όνειρα πολλά και ήταν  δυνατα τ αδύνατα

τότε που με ένα μικρό σακίδιο , ενα μαυρο  t shirt  και λίγες δραχμές

ταξίδευα Ευρώπη

τοτε που η πατριδα ηταν μονο οι φίλοι μου..

τότε που δεν υποψιαζόμουν τίποτα

και είχα μονο ένα αστέρι απο φως και χαρα μέσα στα στήθια,

τότε που δε μου είχαν κλέψει την αθωότητα,

και κοίταζα καθαρά..

τότε που οι ρυτίδες στο μέτωπο δεν είχαν βαθυνει

και άντεχα τα ξενύχτια και το αλκοόλ, τους ανθρωπους και τις πολεις.

τότε που δεν είχα υποχρεώσεις, επιχειρήσεις, εφορίες, συνεταίρους

και δε χαμογελούσα ειρωνικά  στη φράση " ποτέ δεν ειναι αργά, κάντο"

Τότε που πετούσα ένα μέτρο πάνω από το χώμα
τοτε που δεν ειχαμε κινητα κι ακινητα ...

και δε φοβόμουν τις κατηφόρες και τα σκοτάδια
γιατί τότε δεν υπήρχαν...

Μακαρι να μην γνώριζα τόσα κορμιά, 

να μην έλεγα τόσα λόγια που ξέχασα, 

να μην άκουγα τόσα λόγια που γιναν σκονη στον αερα,

Να σε γνώριζα τότε και να ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια , τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες μαζί.

Αλλά σε γνώρισα τώρα που έγινα μεγάλος και λυπάμαι που δε γίνεται να σου δώσω αυτό που αξίζεις ,
αυτό που αξίζουμε και οι δυο,

 αυτο το  "καθε μέρα",
να σε παίρνω σφιχτά αγκαλιά όταν γυρίζεις από τη δουλειά..

να σου διαλυω καθε μαυρη σκεψη

καθε μοριο μου να περναει στους πορους του κορμιου σου σε μια αγκαλια.

Για όσο θα λείπω 

να ξέρεις οτι εννοώ καθε στίχο που λέει το παρακάτω τραγούδι

 Σ αγαπώ και ευχαριστώ για την ευκαιρία

να γίνομαι ξανά παιδί στην  αγκαλιά σου

εισαι το τυχερο μου αστερι

το ξέρεις?

θα περασουν τα συννεφα?

ειχα παει στη παρελαση, 

ομολογω πως 20 χρονια και κατι

σαυτη τη πολη ,

βαριομουν τις παρελασεις, 

μα σημερα θες λιγο ο καιρος , θες λιγο οι φιλοι, πηγαμε...

Στο γυρισμο στη βολτα μας στη πλακα

σιγοψιθυριζα αυτο το σχετικα αγνωστο τραγουδι..
 

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Θα περάσουν τα σύννεφα δίπλα μου προχώρα
χώρα αθάνατη των γενναίων οι θάνατοι
Μοίρα δοξασμένη Μοίρα αιώνια χαραγμένη
Θα περάσουν τα σύννεφα θα'ρθουν χελιδόνια
θα'ρθει η Άνοιξη ξανά μ'άσπρο και γαλάζιο φως η ελπίδα.
 Κι η ζωή γλυκειά πλάι στη θάλασσα σε μια φοινικιά.
Στην αγκαλιά σου πλάι στο κύμα κέρνα με φιλιά
αχ μεσ' στη σιγαλιά στον πόλεμο το κρίμα
Άκου την καρδιά, πώς χτυπά - -

δεν θα κάνω βήμα.
Θα την ξαναβρούμε μια Κυριακή άσπρη μέρα γαλάνη
με σταυρού το σχήμα Αχ! την καινούργια ζωή -

Μη μου κλαις - δεν κάνει!
 Κοίτα της νίκης τα κάτασπρα φτερά κι αν με θέλεις λιγάκι μου φτάνει
 Θα ξαναβρούμε στους δρόμους
τη χαρά με καινούργια φτεραα