μακαρι να σε γνωριζα τοτε ( εξομολογηση)

....τότε που είχα όνειρα πολλά και ήταν  δυνατα τ αδύνατα

τότε που με ένα μικρό σακίδιο , ενα μαυρο  t shirt  και λίγες δραχμές

ταξίδευα Ευρώπη

τοτε που η πατριδα ηταν μονο οι φίλοι μου..

τότε που δεν υποψιαζόμουν τίποτα

και είχα μονο ένα αστέρι απο φως και χαρα μέσα στα στήθια,

τότε που δε μου είχαν κλέψει την αθωότητα,

και κοίταζα καθαρά..

τότε που οι ρυτίδες στο μέτωπο δεν είχαν βαθυνει

και άντεχα τα ξενύχτια και το αλκοόλ, τους ανθρωπους και τις πολεις.

τότε που δεν είχα υποχρεώσεις, επιχειρήσεις, εφορίες, συνεταίρους

και δε χαμογελούσα ειρωνικά  στη φράση " ποτέ δεν ειναι αργά, κάντο"

Τότε που πετούσα ένα μέτρο πάνω από το χώμα
τοτε που δεν ειχαμε κινητα κι ακινητα ...

και δε φοβόμουν τις κατηφόρες και τα σκοτάδια
γιατί τότε δεν υπήρχαν...

Μακαρι να μην γνώριζα τόσα κορμιά, 

να μην έλεγα τόσα λόγια που ξέχασα, 

να μην άκουγα τόσα λόγια που γιναν σκονη στον αερα,

Να σε γνώριζα τότε και να ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια , τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες μαζί.

Αλλά σε γνώρισα τώρα που έγινα μεγάλος και λυπάμαι που δε γίνεται να σου δώσω αυτό που αξίζεις ,
αυτό που αξίζουμε και οι δυο,

 αυτο το  "καθε μέρα",
να σε παίρνω σφιχτά αγκαλιά όταν γυρίζεις από τη δουλειά..

να σου διαλυω καθε μαυρη σκεψη

καθε μοριο μου να περναει στους πορους του κορμιου σου σε μια αγκαλια.

Για όσο θα λείπω 

να ξέρεις οτι εννοώ καθε στίχο που λέει το παρακάτω τραγούδι

 Σ αγαπώ και ευχαριστώ για την ευκαιρία

να γίνομαι ξανά παιδί στην  αγκαλιά σου

εισαι το τυχερο μου αστερι

το ξέρεις?

θα περασουν τα συννεφα?

ειχα παει στη παρελαση, 

ομολογω πως 20 χρονια και κατι

σαυτη τη πολη ,

βαριομουν τις παρελασεις, 

μα σημερα θες λιγο ο καιρος , θες λιγο οι φιλοι, πηγαμε...

Στο γυρισμο στη βολτα μας στη πλακα

σιγοψιθυριζα αυτο το σχετικα αγνωστο τραγουδι..
 

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Θα περάσουν τα σύννεφα δίπλα μου προχώρα
χώρα αθάνατη των γενναίων οι θάνατοι
Μοίρα δοξασμένη Μοίρα αιώνια χαραγμένη
Θα περάσουν τα σύννεφα θα'ρθουν χελιδόνια
θα'ρθει η Άνοιξη ξανά μ'άσπρο και γαλάζιο φως η ελπίδα.
 Κι η ζωή γλυκειά πλάι στη θάλασσα σε μια φοινικιά.
Στην αγκαλιά σου πλάι στο κύμα κέρνα με φιλιά
αχ μεσ' στη σιγαλιά στον πόλεμο το κρίμα
Άκου την καρδιά, πώς χτυπά - -

δεν θα κάνω βήμα.
Θα την ξαναβρούμε μια Κυριακή άσπρη μέρα γαλάνη
με σταυρού το σχήμα Αχ! την καινούργια ζωή -

Μη μου κλαις - δεν κάνει!
 Κοίτα της νίκης τα κάτασπρα φτερά κι αν με θέλεις λιγάκι μου φτάνει
 Θα ξαναβρούμε στους δρόμους
τη χαρά με καινούργια φτεραα

θελει μαγκια...

Μ αρέσει αυτό φρέσκο κορίτσι,

σου δίνει την αίσθηση

οτι ειναι  το μαγκάκι της ζωής  της,  ειναι η ιδια,

Μ αρέσει το βαθύ έξυπνο βλεμμα της

και   λατρευω  την εκφορά του λογού της, 

το  σεξυ σίγμα της,

εχει γλυκαδα και αγριαδα τρυφερη συγχρονως

Γραφει τραγουδια του σημερα

με ηχο του σημερα

Θέλει μαγκιά να κυκλοφορείςσημερα στο πεντάγραμμο χωρίς στημένα σουξέ 

και  αυτό το κορίτσι την έχει

Την λένε

και σημερα τραγουδά στον Ιανό,

περισσοτερες πληροφοριες εδω 

Η  ελληνικη μουσικη  σκηνη χωρις την ευσταθια

θα ηταν ζαμπον χωρις λιπαρα 

οπως λεει και η ιδια στο τραγουδι της

(μεταξυ μας τωρα αν αυτο το στιχο τον εγραφε ο καρβελας 

στη βισση θα  ετρωγε φοβερο κραξιμο_

αλλα το λεει η ευσταθια ετσι γλυκα και ειλικρινα

και το "μασησα" κανονικα.

κι επειδή είναι άνοιξη πια ,

μην μεινετε μέσα το βραδυ

κάντε μικρές βόλτες στη πόλη

Χτες έκανα μια μικρή βόλτα 

απ αυτες που γι αλλου ξεκινας

κι αλλού η νυχτα σε βγαζει.

κι ηταν ωραια.