Sacred Whispers (Trailer by Constantinos Isaias)

Sacred Whispers (Trailer) by Constantinos Isaias
Ανέβηκε απÏ AlexiaFanClub. - Δείτε τα πιο πρÏσφατα επιλεγμένα μουσικά videos.

The story takes place back in the 60s'. Thomas Smith had a very religious upbringing. His mother was quite abusive in many ways and forbade him from pursuing, enjoying his passion: Music. This suppression, has turned Thomas into a deprived individual. Therefore he grows up to be a tormented soul, having to fight with his demons trying desperately to find salvation!
The message of this short film is one against racism and discrimination. This film shows how sometimes family, society and extremities such as religious fanaticism can lead to racism. 

No one is born a racist.
And i' m thinking of how beautiful our life would be without discrimination, without comparison: 

as we are all the same, an integral part of one another and of the great big: ONE

*Actors:

David Hardie
Alexia Vassiliou
Monika Hummel
Austin Mensch
Ernest Pierce
Ania Russell
Lyla Wood
Eric Paul Kelly
James Bland
Alain Singaye
Naim Omari
Justin Johanson
NEW YORK FILM ACADEMY (UNIVERSAL STUDIOS)
DECEMBER 2010

το κανεις συχνα ε? και καλα κανεις ΑΛΛΑ....

http://www.positivevoice.gr/prevention

θελω και γω να συμβαλω στην καμπανια , μου το ζητησε ενας αγνωστος φιλος και χαρηκα γιατι μαρεσε η ιδεα, το υποσχεθηκα και να το  post
εμεις που ειμαστε κει γυρω στα 40, ειμασταν μια ατυχη γενια, η πρωτη που μεγαλωσε με την σκια στη χαρα του ερωτα, χωρις πολλες πληροφοριες, με πολλες ενοχες και πολλα ταμπου και κοινωνικο ρατσισμο.
Μεγαλωσαμε ετσι, καποιοι χαθηκαν, καποιοι πληρωσαν το προστιμο της αθωωτοτητας και της αγνοιας
Τις τελευταιες μερες ερχονται πληροφοριες για φιλους και γνωστους
Μα αναρωτιεμαι πως  ειναι δυνατον ακομη να μην προσεχει κανεις?
Το κανεις συχνα? καλα κανεις και γω μαζι σου
αλλα προσεχε λιγο, τα βασικα δηλαδη
Η καμπανια της  www.positivevoice.gr  ειναι μια καλη ιδεα, γενικα να ακουγεται να μην ξεχναμε
τιποτα δε χαθηκε
Ελπιζω στο τελος αυτου του εφιαλτη,,,

και να ευχηθω καλη βδομαδα με το ακολουθο βιντεοτεμαχιον, αφιερωμενο

αντιο κυριε Δαλιανιδη

στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Μουσική: Κώστας Καπνίσης.
Πρώτη εκτέλεση: Μαίρη Χρονοπούλου στη ταινία των Φώσκολου, Δαλιανίδη "ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ", 1969.
Δεύτερη εκτέλεση: Λένα Αλκαίου.

Αντιο κυριε Δαλιανιδη.... (αντιγραφω απο κειμενο του Γιωργου Πανοπουλου που βρηκα στο  FB)

Ο κύριος μπροστά μου, -- φανταστείτε  τον , για μερικά δευτερόλεπτα, δεκατριών χρονών να πηγαίνει στο Αμερικάνικο Προξενείο για να του δώσουν βίζα και να εκλιπαρεί το φύλακα  :΄΄σας παρακαλώ πρέπει να πάω στο Χόλυγουντ, γιατί οι γονείς μου είναι πολύ σκληροί μαζί μου ΄΄ --που μιλάει για τη ζωή του σαν το καλύτερο σενάριο του, που μιλάει σαν σκηνοθέτης για ηθοποιούς που λατρεύουμε μέσα απο τα ασπρόμαυρα φίλμς και τις σινεμασκόπ ταινίες , που πήρε μια δύσκολη δεκαετία και τη φώτισε άλλοτε με ροζ ανταύγιες κι άλλοτε με τρυφερές σκιές , δεν μιλάει απλά  για  σινεμά.  Είναι ο ίδιος Το Σινεμά.  Καλό, ή κακό δεν έχει καμμιά σημασία πια.

Σημασία έχει ότι  είναι Αυτός, που αποφάσισε να ξανα-δημιουργήσει το ελληνικό όνειρο με χολυγουντιανές προδιαγραφές για να περάσει τελικά  ερήμην του στις επόμενες γενιές , σαν Δειαρκής  Εθνική Εμμονή. Εμμονή σε ένα όνειρο που ποτέ δεν υπήρξε , αλλά έμοιαζε πολύ αλήθινό , όταν έλαμπε εκεί  ψηλά στην οθόνη κι είχε χάπυ έντ.

(Αυτή ήταν η εισαγωγή από μια συνέντευξη ποταμό που είχα πάρει στις 19/6/2000 για το περιοδικό Nitro απο τον Γιάννη Δαλιανίδη στο διαμέρισμά του της οδού Αντιφίλου 2 , πίσω από το Holiday Inn)


η συνέντευξή του τέλειωνε :


"Στη ζωή μου όλα τα έκανα πάρα πολύ . Δόυλεψα πάρα πολύ, αγάπησα πάρα πολύ, ερωτεύτηκα πάρα πολύ, έκανα πάρα πολύ σεξ και για όλα αυτά έβρισκα πάντα χρόνο για να τα κάνω. Είμαι χορτασμένος από όλα αυτά που ήθελα. Το γυναικείο φύλο σαν να ένοιωθε μια ενοχή επειδή η μάννα μου με  εδωσε για υιοθεσία και οι γυναίκες με αγάπησαν πάρα πολύ .

Τους λάτρεψα τους ηθοποιούς ήμουν ερωτευμένος με όλους .Λάτρεψα τη Λάσκαρη , λάτρεψα τη Βλαχοπούλου, λάτρεψα το Βουτσα , τον Ντίνο Ηλιόπουλο , τον Κούρκουλο …..Τους ερωτεύτηκα .

Δεν θέλησα να κοροιδέψω τους θεατές .Εδινα όλο μου τον έαυτό και όλες μου τις ικανότητες . Αν ήταν τόσες δεν φταίω εγώ.  Προσπάθησα να πλουτίσω τις γνώσεις μου πάνω στο σινεμά . Δεν νοιώθω καμμιά τύψη, ότι έκανα  ταινίες που δεν είναι καλλιτεχνικές . Οταν με σταματάνε άνθρωποι στο δρόμο λεγοντάς μου΄΄ σας ευχαριστούμε για τις ταινίες σας ΄΄, έ τότε λέω ,΄΄ εντάξει ρε Γιάννη δεν πέρασες έτσι από τη ζωή" .
 

ενα πρωινο που επινε το καφεδακι του στην πλατεια βικτωριας, οπως συνηθιζε του το πα και γω αυτο, ηταν τοσο ευγενικος και διακριτικος, απλος και γλυκος.